مجله‌ی داستانی بیدار

آهو در نیویورک

Sat, 14 May 2022 00:00:00 +0200

ماهی‌های قرمز و آبشار

Tue, 05 Dec 2023 00:00:00 +0100

بیش‌تر لبخند بزن, بیش‌تر! برق فلاش پر نور، چشمان سیاه سارا را برای لحظه‌ای کور کرد. پیراهن سفیدی پوشیده بود که مانند لباس عروس دنباله‌ی بلندی داشت با طرح نامنظمی از ماهی‌های سرخ و طلایی که به‌ او شکوه یک شاه‌بانوی شرقی می‌داد. با آن بدن متناسب و پاهای کشیده، باید پیرو دستور گروه طراحی و مدیریت مجله مد رفتار می‌کرد.

طوطی و آفتابگردان

Sat, 22 May 2021 00:00:00 +0200

تونل

Sun, 23 May 2021 00:00:00 +0200

مرد جوانی که آن بعد‌از‌ظهر یکشنبه سوار قطار همیشگی‌اش شد بیست و چهار ساله و چاق بود. چاق بود تا از خودش نگهداری کند، چرا که هر چیز نامعمولی می‌ترساندش. براستی، این بینش شفاف شاید تنها توانایی واقعی‌ای بود که داشت، و حتی همین هم برایش گران می‌آمد. هرچند چاقی‌اش در کل از تنش نگهداری می‌کرد، نیاز می‌دید تا هر گونه سوراخ در تنش را که از آن اثرهای وحشتناک درون می‌شدند پر کند. سیگار می‌کشید (اورموند برزیل ۱۰). عینک آفتابی روی عینک معمولش می‌گذاشت. حتی گوش‌هایش را با تکه‌هایی از پنبه پر می‌کرد. در بیست و چهارسالگی هنوز به پدر و مادرش وابسته بود، در نتیجه‌ی درس خواندن بی‌پایانش در دانشگاه. و تا دانشگاه دو ساعت از خانه راه بود با قطار.

ساعت حرکت پنج و پنجاه. رسیدن در هفت و بیست و هفت. پس این دانشجو، چاق و بیست و چهار ساله، سوار قطار همیشگیِ یکشنبه‌اش شد تا در همایشی در روز بعدش شرکت کند. اینکه تصمیم گرفته بود سر کلاس نرود بی‌ارتباط بود. هنگاهی که شهرش را ترک کرد، خورشیدِ بعد از ظهر از آسمانِ تابستانیِ بی‌ابر می‌تابید. هوای خوبی بود برای سفری که کمابیش از بر بود. مسیر قطار میان کوه‌های آلپ و یورا بود، از شهر و دهکده‌های ثروتمند می‌گذشت، از روی یک رود، و پس از ۲۰ دقیقه حرکتِ بیشتر،‌ از درون تونلی کوچک پس از بورگدورف. قطار بیش از اندازه شلوغ بود و او از یکی از واگن‌های پیشین وارد شده بود. با دشواری فراوان خود را به انتها رساند. عرق‌ریزان، و با دو عینک، ظاهر کودنانه‌ای داشت. همه‌ی مسافران تنگاتنگ نشسته بودند،‌ برخی حتی روی چمدان. همه‌ی کوپه‌های درجه دو پر بود، و فقط کوپه‌های درجه‌ سه به نسبت خالی بودند.

مرد جوان با کلنجار از غوغای خانواده‌ها و سربازان، و دانشجوها و عاشقان، می‌گذشت، با پیچ و تاب قطار روی این یا آن می‌افتاد، اتفاقی به شکم‌ها و سینه‌ها می‌خورد،‌ تا اینکه به صندلی‌ای در واگن آخر رسید. سرانجام آن اندازه جا پیدا کرده بود که نیمکت خودش را داشته باشد، غافل‌گیری دل‌چسبی بود، چرا که واگن‌های درجه سه کمتر به کوپه‌های نیمکت‌دار بخش می‌شوند. روبرویش، مردی را دید که با خودش شطرنج بازی می‌کرد و حتی از او هم چاق‌تر بود؛ و روی همان نیمکت، کنار راهرو، دختر موسرخی نشسته بود و رمان می‌خواند. مرد جوان صندلی کنار پنجره در نیمکت خالی را با خرسندی برگزید. تازه یک اورموند برزیل ۱۰ را روشن کرده بود که قطار وارد تونل شد. البته از این تکه مسیر بارها گذشته بود، کمابیش هر شنبه و یکشنبه در سراسر سال پیش، ولی هیچ‌گاه پیش نیامده بود که تونل را از نزدیک وارسی کند. در واقع فقط به گنگی نسبت بهش آگاه بود. چندین بار خواسته بود که همه‌ی توجه‌اش را به آن بدهد، ولی هر بار به موضوع‌های دیگری می‌اندیشید، و این فرورفتن کوتاه در تاریکی هر بار با بی‌توجهی می‌گذشت، با آن تندای قطار و کوتاهی فروفتن در تاریکی آن تونل کوتاه.

و حتی این بار هم به تونل نمی‌اندیشید و بنابراین فراموش کرده بود که عینک آفتابی‌اش را بردارد. بیرون تونل خورشید با همه‌ی نیرو می‌تابید و با نور طلایی عصر، تپه‌ها و جنگل‌ها و رشته‌ کوه دور یورا را غرق می‌کرد. حتی خانه‌های کوچک شهرهایی که از آنها به تازگی گذشته بودند هم انگار که از طلا ساخته شده بودند. بنابراین، این گذر ناگهانی از نور به تاریکی باید دلیل این می‌بود که تونل درازتر می‌نمود. با شکیبایی در کوپه‌ی تاریک منتظر بازگشت نور روز ماند. هر آن بود که نخستین سوسوهای کم‌رنگ خورشید بر قاب پنجره‌اش بتابد و مانند یک آذرخش به تندی گسترده شود، سپس با همه‌ی درخشندگی طلایی‌اش پیش بیاید. با این حال، تاریکی پایید. عینک آفتابی‌اش را برداشت. کمابیش همان زمان دختر سیگاری روشن کرد. با روشن شدن شعله‌ی نارنجی کبریت، پنداشت که در چهره‌ی دختر رنج بزرگی دیده است. بی‌شک، از بهم خوردن رمان خواندنش رنجیده بود. به ساعت مچی‌اش نگاهی انداخت. صفحه‌ی شب‌نمایش شش و ده را نشان می‌داد.

به پشت تکیه داد، خودش را در گوشه‌ی میان پنجره و دیوار جا داد، و اندیشه‌اش را به پیچیدگی‌های درسش متوجه کرد. هیچ‌کس باور نداشت که او درس می‌خواند. به همایشی اندیشید که باید فردا در آن حضور می‌داشت، و تصمیم داشت نرود. هر فعالیتی برایش به مانند دستاویزی برنامه‌ریزی شده بود تا در پس ظاهر کارهای روزمره، به نظم برسد. شاید آنچه می‌جست نظم نبود، بلکه فقط وانمودن به نظم بود. هنر بازیگری بود که از چربی، سیگارها و پنبه‌ی طبیعی‌اش به مانند آرایشی برای کمدی باشکوهی بهره می‌برد، در حالی که همیشه می‌دانست که بخشی از نمایشی لودگانه و سنگدلانه است. زمانی که دوباره به ساعتش نگاه انداخت، ساعت شش و پانزده بود. قطار هنوز در تونل بود. احساس کرد گیج شده. سرانجام لامپ‌ها سوسو زدند و واگن روشن شد. دختر موسرخ به رمانش برگشت و آقای چاق بازی شطرنج تک نفره‌اش را پی گرفت. همه‌ی واگن اینک در پنجره بازتاب داشت. ولی بیرون، آن سوی پنجره، تونل سر جایش بود.

به راهرویی رفت که در آن مرد بلندقدی بی‌تابانه بالا و پایین گام می‌زد. متوجه بارانی روشن و شال سیاه دور گردن آن آقا شد. بی‌گمان نیازی به شال در این هوا نبود؟ شال سیاه؟ نگاهی به کوپه‌های دیگر در واگن پشتی انداخت. مسافران روزنامه می‌خواندند و گپ می‌زدند. عادی. به گوشه‌ی خودش برگشت و نشست. تونل باید همین دقیقه‌ها به ته برسد. همین ثانیه‌ها؟ ساعت مچی‌اش شش و بیست را نشان می‌داد. احساس کرد از خودش دلخوری مبهمی دارد که در سفرهای پیش بیشتر به تونل توجه نکرده بود. اکنون یک ربع بود که در تونل بودند. و بی‌گمان، با توجه تندای قطار، باید این یکی از درازترین تونل‌های سوئیس می‌بود.

یا شاید قطار اشتباهی را گرفته بود. ولی هیچ تونل دیگری را با آن درازا و اهمیت در بیست دقیقه‌ای خانه‌اش به یاد نمی‌آورد. ناخودآگاه از شطرنج‌باز چاق پرسید که آیا قطار به راستی به زوریخ می‌رود. مرد تایید کرد. دانشجو دوباره با شک گفت که نمی‌دانست چنین تونل درازی در این بخش از راه هست. شطرنج‌باز کمی رنجیده بود که برنامه‌ریزی‌های دشوارش دوباره گسیخته شده بود. به تندی پاسخ داد که در سوئیس تونل‌های بزرگ فراوانی هست، در حقیقت، بی‌شمار تونل، و اینکه در واقع نخستین بار بود که در سوئیس سفر می‌کرد، ولی فراوانی تونل‌ها نخستین چیزی بود که هر کسی در سوئیس متوجه می‌شد، و به راستی، تقویم آماری‌اش تایید می‌کرد که هیچ کشور دیگری مانند سوئیس این همه تونل ندارد! و افزود که اکنون پوزش می‌خواهد؛ بسیار متاسف است، واقعا، ولی دشوارترین مساله‌ی شطرنج درباره‌ی دفاع نیمزوویچ ذهنش را درگیر کرده و نمی‌تواند حواس‌پرتی دیگری را تاب بیاورد. واپسین سخنش باادبانه، ولی رک بود. آشکار بود که هیچ گفتگوی دیگری را نمی‌شد از شطرنج‌باز چشم‌داشت، و به هر روی، او سود چندانی نمی‌توانست داشته باشد، چون مسیر برایش تازه بود.

همان زمان مسئول بلیت سر رسید، و دانشجو امید داشت که بلیتش اشتباه باشد. مسئول، رنگ‌پریده و استخوانی بود. زمانی که به دخترِ نزدیکِ در گفت که باید در اُلتِن قطار عوض کند احساس می‌شد عصبی است. هرچند اُلتن هم ایستگاهی بود در راه زوریخ، مرد جوان امیدش را از دست نداد که باز هم شاید در قطاری اشتباه سوار شده باشد، آنقدر که باور داشت که هنگار سوار شدن قطار را اشتباه کرده است. شک نداشت که باید پول بیشتری می‌پرداخت، ولی آن هزینه را برای آرامشش می‌پذیرفت. بازگشت به نور روز برای آن بها ارزان بود. بنابراین بلیتش را به مسئول داد و گفت که مقصدش زوریخ بوده. توانست بی برداشتن اورموند برزیل ۱۰ از دهانش سخنش را بگوید.

«ولی آقا در قطار درستی هستید» مسئول زمانی که بلیت را بررسی می‌کرد گفت.

«ولی داریم از یک تونل می‌گذریم!»

مرد جوان با خشم چشم‌گیری سخن گفته بود. می‌خواست پایانی بر این آشفتگی بگذارد. مسئول پاسخ داد که آنها تازه از هرتزوگنبوخسه گذشته بودند و به زودی به لاگنتال می‌رسیدند، جایی که قطار باید شش و بیست در آنجا باشد. مرد جوان به ساعتش نگاه کرد. شش و بیست. ادامه داد که ولی آنها بیست دقیقه‌ی گذشته را در تونل بوده‌اند. مسئول بلیت ابروهایش را بالا انداخت.

گفت: «این قطار زوریخ است» و برای نخستین بار به پنجره نگاه کرد. دوباره با ناامیدی گفت: «شش و بیست». «به زودی در اولتن خواهیم بود. زمان رسیدن شش و سی و هفت است. احتمالا ناگهان به هوای بدی برخورد داشته‌ایم. طوفان. آره. برای همین تاریک است.»

آقایی که مساله‌ی دفاع نیمزوویچ داشت، وارد گفتگو شد. مدتی بود بلیتش را بالا گرفته بود (و بازیش را نگه داشته بود) ولی مسئول بلیت هنوز متوجهش نشده بود.

با اعتراض گفت: «بی‌معنی، بی‌معنی! ما داریم از درون تونل می‌گذریم. سنگ‌ها را خوب می‌بینم. مانند گرانیت است. سوییس بیش از همه‌ی دنیا روی هم تونل دارد. این را در تقویم آماری خوانده‌ام.»

مسئول بلیتش را گرفت و با اصرار تکرار کرد که این براستی قطار زوریخ است. مرد جوان که آرام نشده بود درخواست کرد تا با مسئول ارشد سخن بگوید. مسئول بلیت احساس کرد شانش را زیر پا گذاشته‌اند. دانشجو را به جلوی قطار راهنمایی کرد، ولی با صدای بلند تکرار کرد که قطار به زوریخ می‌رود، که زمان اکنون شش و بیست و پنج است، که تا ۱۲ دقیقه‌ی دیگر (با توجه به برنامه‌ی تابستانی) قطار به اولتن می‌رسد، و اینکه مرد جوان دیگر نباید در این‌باره شک داشته باشد. او دست کم دوازده بار در ماه با این قطار سفر می‌کرد. با این حال، دانشجوی جوان رفت تا مسئول ارشد را بیابد. جابجایی در قطار شلوغ اکنون بیش از پیش دشوار به نظر می‌آمد. احتمالا قطار بسیار تند می‌رفت. به هر حال، سر و صدای وحشتناکی می‌کرد.

تکه‌های پنبه را محکم‌تر در گوشش چپاند چون برای سخن گفتن با مسئول بلیت شلشان کرده بود. مسافران رفتار آرامی داشتند. این قطار مانند هر قطار عصر یکشنبه‌ی دیگر بود، و هیچ‌کس نگران نمی‌نمود. در بخش درجه دو به مردی انگلیسی رسید که کنار پنجره‌ی راهرو ایستاده بود.

در حالی که با پیپش روی قاب پنجره می‌زد و با پوچی لبخندی زده بود گفت: «سیمپلون» [نام تونلی در زوریخ].

در واگن ناهارخوری هم همه چیز معمول بود. هیچ صندلی‌ای خالی نبود، و نه پیش‌خدمتان و نه مشتری‌ها که مشغول اشنیتزل وینی و برنج بودند، نظری درباره‌ی تونل نمی‌دادند.

ولی آنجا، نزدیک خروجی واگن ناهارخوری، کیف سرخ مسئول ارشد را شناخت.

«برایتان چه کار می‌توانم بکنم آقا؟» مسئول ارشد مردی بلندقد و آرام بود در پشت سبیل‌های سیاهِ با دقت کوتاه شده و عینک تمیزِ بی‌قاب.

«بیست و پنج دقیقه است که در تونل بوده‌ایم.» آن گونه که مرد جوان انتظار داشت، مسئول به پنجره نگاه نکرد، ولی رو به پیش‌خدمتی در نزدیکیش کرد. گفت: «یک بسته اورمند ۱۰ برایم بیاور. من هم از همین مارکی می‌کشم که این آقا می‌کشند.»

پیش‌خدمت ولی گفت که از آن مارک تمام کرده‌اند، و مرد جوان که خوشحال بود که فرصتی برای گفتگوی بیشتر پیدا شده یک برزیل تعارف کرد.

مسئول پاسخ داد «سپاسگزارم. در اولتن به سختی فرصت می‌کنم سیگار بخرم. لطف بزرگی به من می‌کنید. دود کردن مهم‌ترین تجارت است. می‌شود از این طرف بیایید لطفا؟»

مرد جوان که گیج شده بود دنبالش به واگن باری جلوی ناهارخوری رفت.

مسئول گفت: «واگن بعدی لوکوموتیو است. اینجا جلوی قطار است.»

نور کم‌زور زردی از میان چمدان ها می‌سوخت. بیشتر واگن در تاریکی مطلق بود. درهای کناری و پنجره‌های کوچک کنارشان بسته شده بودند و از میان آهن‌هایش تاریکی بزرگتر تونل به درون گام می‌گذاشت. چمدان‌های بزرگ که بسیاری‌شان با برچسب‌های هتل تزیین شده بودند، دوچرخه‌ها و کالسکه‌های نوزاد که بار واگن را تشکیل می‌دادند شلخته چیده شده بودند. مسئول ارشد، مردی آشکارا دقیق، کیف سرخش را روی چنگکی دم دست آویزان کرد.

«برایتان چه کار می‌توانم بکنم؟» دوباره پرسید ولی بی‌آنکه به دانشجو نگاه کند. در عوض، آغاز کرد به نوشتن ستون‌هایی مرتب در کتابی که از جیبش درآورده بود.

مرد جوان محکم پاسخ داد «ما از بورگدورف درون تونل بوده‌ایم. تونلی به این بزرگی در این مسیر نیست. می‌دانم. هر هفته با این قطار رفت‌و‌آمد می‌کنم.»

مسئول ارشد نوشتنش را پی گرفت.

حس بازجو بودنش را بیشتر کرد، آنچنان بیشتر که تنشان کمابیش با هم در تماس آمد، گفت: «آقا، آقا، من چیزی ندارم به‌تان بگویم. هیچ نمی‌دانم چطور درون این تونل آمدیم. هیچ توضیحی برایش ندارم. ولی ازتان می‌خواهم این را در نظر بگیرید. ما داریم روی ریل حرکت می‌کنیم: در نتیجه این تونل به جایی می‌انجامد. هیچ دلیلی ندارد که نگران باشیم که تونل مشکلی دارد، البته جز اینکه انگار هیچ پایانی ندارد.»

مسئول ارشد هنوز اورموند برزیل ۱۰ خاموش را میان لب‌هایش داشت. بسیار آرام سخن گفته بود، ولی با چنان بردباری و بزرگی، و با چنان دل‌استواری‌ای که واژه‌هایش با وجود سر‌و‌صدای بیشتر واگن باری شنیده می‌شود.

مرد جوان بی‌شکیبا گفت: «پس باید ازتان بخواهم که قطار را نگه دارید. براستی درکتان نمی‌کنم. اگر تونل مشکلی دارد - و به نظر می‌آید که حتی نمی‌توانید وجودش را توضیح دهید- وظیفه‌ی شماست که قطار را همین جا نگه دارید.»

«قطار را نگه داریم؟» مرد پیر با آرامی پاسخ داد.

انگار به این اندیشیده بود، ولی همان گونه که به همراهش گفت، نگه داشتن قطار موضوع جدی‌ای است. پس از این، کتابش را بست و آن را روی کیف سرخ گذاشت که داشت روی چنگک تاب می‌خورد. سپس به دقت اورموند ۱۰ را روشن کرد. مرد جوان پیشنهاد داد که ترمز اضطراری بالای سرشان را بکشد، و می‌خواست اهرم را رها کند که ناگهان تلوتلو خورد به جلو و به دیوار کوبیده شد.

در همین آن، کالسکه‌ی نوزاد به سویش غلتید و چندین چمدان بزرگ سُر خوردند. مسئول ارشد عجیب تاب خورد و با دستانی باز در واگن باری به حرکت در آمد.

در حالی که به مرد جوان که اکنون به دیوار تکیه داده بود پیوست، اعلام کرد: «در سرازیری افتاده‌ایم!»

ولی برخورد مورد انتظار قطار پیچ و تاب خورنده با تونل گرانیتی رخ نداد. واگن‌های تلسکوپی خرد نشدند. دوباره به نظر می‌آمد قطار میزان شده است. درِ آن سوی واگن باز شد. تا در دوباره بسته شود، در نور روشن ناهارخوری، می‌توانستند مسافرانی را ببینند که به تندرستی هم‌دیگر می‌نوشیدند.

«به لولکوموتیو بیا.»

در این زمان مسئول ارشد اندیشناک و کمابیش تهدیدآمیز به دانشجو نگاه می‌کرد. درِ نزدیکش را باز کرد. با این کار، هوای آشفته‌ی سرشار از گرما با چنان نیرویی به این دو برخورد کرد که آنها را به دیوار پشتشان راند.

در همین آن، صدای ترسناکی در واگن باری کمابیش خالی طنین‌انداز شد.

او با فریاد در گوش مرد جوان گفت: «باید به سوی موتور بالا برویم.»

با وجود فریادش صدایش به سختی شنیده می‌شد. سپس از زاویه‌ی سمت راست درگاهِ باز ناپدید شد. دانشجو با احتیاط در جهتِ موتورِ در نوسان و روشن دنبالش کرد. نمی‌دانست چرا دارد بالا می‌رود، ولی دیگر اراده‌اش بر خرد چیره شده بود. بر روی سکویی میان دو واگن رسید و ناامیدانه به نرده‌های آهنی دو طرف چسبید. هر چند جریان هوا با رفتنش به سوی لوکوموتیو چندان تکانش نمی‌داد، از باد کمتر از نزدیکی ترسناک دیواره‌های تونل وحشت داشت. دیوارها در سیاهی از دیدنش پنهان بودند ولی همچنان وحشت‌آور نزدیک بودند. باید همه‌ی توجه‌اش را به موتور پیش‌رو می‌داد، ولی کوبیدن چرخ‌ها و هوای سوت‌کشان که به او فشار می‌آورد این حس را به او می‌داد که دارد با تندای ستاره‌ای در حال سقوط به سوی جهانی سنگی حرکت می‌کند.

تخته‌ای به پهنایی که بشود از رویش راه رفت شکاف میان واگن‌ها را پر کرده بوده و به درازای موتور کشیده شده بود. در بالا و موازی آن، یک میله‌ی فلزی خمیده نقش نرده را داشت. برای رسیدن به تخته باید نزدیک یک متر می‌پرید. خودش را آماده کرد، جست و در درازای تخته خودش را کشاند.

پیشرفتش کند بود چون ناچار بود خود را به بیرون موتور بفشارد تا جا پایش را نگه دارد. تازه هنگامی که به پهلوی دراز موتور رسید و با طوفان غرنده‌ی باد و دیوارهای صخره‌ای تهدیدآمیز که اینک با نور موتور درخشان شده بودند روبرو شد کم‌کم پی به ترسش برد. همین زمان بود که مسئول ارشد او را از در کوچکی به درون موتور کشاند. مرد جوان بی‌رمق به دیوار تکیه داد. از این خاموشی ناگهانی خرسند بود. درِ موتور که بسته شد دیواره‌های آهنی لوکوموتیو غول‌پیکر سر و صدا را کمابیش کامل گرفتند.

مسئول گفت: «خب، برزیل را هم از دست دادیم. کار منطقی‌ای نبود که پیش از بالا آمدن روشنش کنیم، ولی در جیب هم بسیار آسان می‌شکنند. به دلیل بلند بودن غیرمعمولشان است.»

مرد جوان از اینکه دوباره عادی گفتگو کند خوش بود. دیوارهای سنگی نزدیک و ترسناک، او را به یاد ناگوار دنیای هر روزه‌اش و روزها و سال‌های همانندش انداخته بود. به ذهنش رسید که همانندی کسل‌بارشان شاید برای آماده شدن برای این لحظه بوده: که این لحظه‌ی آغازیدن و حقیقت بود، این کوچ از سطح زمین و نزول شتابناک به رحم زمین. بسته‌ی قهوه‌ای دیگری از جیب راست کتش درآورد و به مسئول ارشد سیگاری نو تعارف کرد. خودش هم یکی برداشت و هر دو برزیل‌هایشان را با فندک مسئول روشن کردند.

مرد سالمندتر گفت: «من شیفته‌ی این اورموندها‌ام. ولی باید خیلی محکم بهشان پک زد. وگرنه زود خاموش می‌شوند.»

به دلیلی، این حرف‌ها دانشجو را بدگمان کرد. آیا مسئول هم مانند او از این تونل ناراحت بود؟ چون تونل همچنان بی‌انتها ادامه داشت و ذهش پافشاری می‌کرد که بی‌گمان تونل باید جایی ناگهان تمام شود، حتی رویا هم تمام می‌شود.

با نگاه به ساعتش گفت: «شصت و چهار. باید اکنون در اولتن باشیم.»

حتی زمانی که او سخن می‌گفت، به تپه‌ها و جنگل‌هایی می‌اندیشید که همین پیشتر زیر آفتاب طلایی پرتوافشانی می‌کردند. این اندیشه می‌توانست در ذهن هردویشان باشد. با این حال، آن دو مرد ایستادند و دود کردند و به دیوارهایشان تکیه دادند.

«نامم کلر است.» این را مسئول اعلام کرد در حالی که برزیلش را پف می‌کرد. دانشجو از عوض کردن موضوع گفتگو سر باز زد.

«بالا رفتن از موتور بسیار خطرناک بود، نه؟ برای من که بود. به این جور چیزها عادت ندارم. به هر حال، می‌خواهم بدانم چرا من را آوردی اینجا.»

کلر گفت: «نمی‌دانم. زمان می‌خواهم بررسی کنم.»

«زمان می‌خواهی بررسی کنی؟»

مسئول ارشد پاسخ داد: «بله. درست است.»

و به دود کردنش ادامه داد. همین گاه موتور با زاویه‌ای از این هم تندتر پیچید

کلر پیشنهاد داد: «می‌توانیم به اتاقک موتور برویم.»

ولی جایش را از کنار دیوار ترک نکرد. مرد جوان که از دودلی همراهش آزرده شده بود از راهرو به سوی اتاقک راننده تیز رفت و ناگهان ایستاد.

به مسئول که اینک پشتش آمده بود گفت: «خالی است! صندلی راننده خالی است!»

به درون اتاقک رفتند. آنجا هم تاب می‌خورد چون هنوز موتور داشت با تندایی هنگفت تونل را می‌شکافت و جوری قطار را می‌کشاند که گویی وزن واگن‌های پشتی دیگر به شمار نمی‌آمد.

مسئول ارشد گفت: «اجازه بده.»

چند اهرم را فشار داد و ترمز اضطراری را کشید. هیچ تغییری نکرد.

«پیشتر تلاش کردیم که موتور را بایستانیم. همین که متوجه تغییر خط شدیم. پیشتر هم نایستاد.»

دیگری گفت: «دیگر قطعا اکنون نمی‌ایستد.» به نشانگر تندا اشاره کرد. «صد. آیا تا کنون موتور به صد تا رسیده بود؟»

«یا خدا! هیچ‌گاه این همه تند نرفته بود. تهش شصت و پنج.»

«دقیقا. و تندا دارد بیشتر می‌شود. تنداسنج صد و پنج را نشان می‌دهد. احتمالا داریم سقوط می‌کنیم.»

به سوی پنجره رفت ولی نتوانست تعادلش را نگه دارد. با صورت به شیشه چسبانده شد. تندایشان چنین شگفت‌انگیز بود.

هنگامی که به توده‌های سنگی زل زد که در تابش کمان نور به سویش می‌شتافتند و از بالا و پایین و دو سویش ناپدید می‌شدند داد زد: «راننده‌ی موتور؟»

کلر هم با فریاد پاسخ داد: «بیرون پرید.» اینک روی زمین نشسته بود و پشتش به تنظیم‌ها بود.

دانشجو لجبازانه موضوع رو ادامه داد: «کِی؟»

کلر اندکی درنگ کرد. تصمیم گرفت دوباره اورموندش را روشن کند که کاری ناجور بود چون زمانی که قطار همچنان به یک سو می‌پیچید پاهایش هم ارتفاع سرش شده بود.

«پنج دقیقه پس از عوض شدن خط. اندیشیدن به نجاتش سودی ندارد. مسئول بار هم قطار را رها کرد.»

دانشجو پرسید: «و تو؟»

«من مسئول قطارم. من هم همیشه بی‌امید زندگی کرده‌ام.»

مرد جوان تکرار کرد: «بی امید.»

در این هنگام روی قاب شیشه‌ای دراز کشیده بود و صورتش به شیشه فشرده شده بود. شیشه و موتور و گوشت انسان، بالای مغاک به هم فشرده شده بودند.

اندیشید: «در بخش، درون تونل شدیم، ولی نمی‌دانستیم که حتی همان هنگام هم همه چیز از دست رفته است. گمان نمی‌کردیم هیچ چیز عوض شده باشد، و با این حال، چاه ژرف ما را دریافته بود و درون مغاک شده بودیم.»

«درسته» دانشجو به بازیکن شطرنج و دختر موسرخ و رمانش اندیشید. به کلر باقی‌مانده‌ی بسته‌های اورموند برزیلش را داد «بگیرشان. دوباره زمانی که بالا بروی سیگارت را از دست خواهی داد.»

«تو نمی‌آیی؟»

مسئول دوباره سرپا بود و با دشواری داشت از قیفِ راه‌رو بالا می‌رفت. دانشجو به دستگاه‌های به‌درد‌نخور خیره شد، به اهرم‌ها و کلید‌های به‌درد‌نخور مسخره که در نور اتاقک مانند نقره می‌درخشیدند.

گفت: «صد و سی. گمان نمی‌کنم بتوانی با این تندا به واگن‌های بالای‌مان برسی.»

کلر سرش را چرخاند و فریاد زد: «وظیفه‌ام است.»

مرد جوان پاسخ داد: «بی‌گمان». به خودش زحمت نداد تا برای دیدن تلاش بی‌معنی آن دیگری سرش را بچرخاند.

مسئول داد زد: «دست کم باید تلاش کنم.»

تا همین جا هم بسیار بالاتر از مرد چاق جوان بود. آرنج و ران‌هایش را به دیوارها‌ی سُر فشار می‌داد و به نظر می‌آمد که به راستی داد پیش می‌رود. ولی همین زمان موتور دور دیگری به سوی پایین زد. با شیرجه‌ی هولناکش شتابناک به سوی درون زمین، هدف همه چیز، رفت. کلر اکنون درست بالای سر دوستش بود که با صورت، رو به پایین، روی پنجره‌ی سوسوزننده‌ی ته اتاقک راننده بود. توانش از دست رفت. ناگهان افتاد و به قاب تنظیم‌ها برخورد کرد و کنار دوستش روی پنجره آرام گرفت.

چسبیده به شانه‌های مرد جوان و فریاد زنان در گوشش نالید: «چه باید بکنیم؟»

همین که اکنون نیاز بود فریاد بزند هراسانش کرد. سر و صدای دیوارهایی که اکنون یورش می‌بردند حتی سکوت موتور را نابود کرده بود.

مرد جوان‌تر بی‌حرکت روی قاب شیشه‌ای که او را از ژرفای پایین جدا می‌کرد دراز کشید. تن چاق و گوشت‌های سنگینش دیگر به کارش نمی‌آمد و دیگر از او نگهداری نمی کرد.

مسئول دوباره پرسید: «چه باید بکنیم؟»

پاسخ سنگدلانه‌ای آمد: «هیچ.»

سنگدلانه ولی با شادی‌ای شبه‌مانند. اکنون برای نخستین بار عینکش افتاده بود و چشمانش کاملا باز بود. آزمندانه مغاک را از آن چشمان کاملا باز مکید. ترکش‌های شیشه و فلز قاب تنظیمِ خرد شده تنش را سوراخ سوراخ کرده بودند. و همچنان از اینکه چشمان تشنه‌اش را از چشم‌انداز کشنده‌ی در زیر بپوشاند سر باز می‌زد. همین که نخستین ترک روی پنجره‌ی زیرشان گشان شد، جریانی از هوا سوت‌کشان به درون اتاقک آمد و دو تکه پنبه‌اش را گرفت و مانند پیکان‌هایی به سوی راهروی بالای سرشان روبید نگاه کوتاهی بهشان انداخت و دوباره سخن گفت.

«هیچ. خدا اجازه داد بیفتیم. و اکنون به سویش می‌آییم.»

نذری آقاجون

Thu, 18 Feb 2021 00:00:00 +0100

به پدربزرگ می‌گفتیم آقاجون. از ایام جوانی موهایش سفید بود و یک‌وری آن را شانه می‌زد تا با پارافین حالت بدهد. از همان حدود پنجاه سالگی ریش و سبیلش سپید شده بود که به‌هم‌راه نگاه مهربان‌اش، به او حالت پدربزرگی دوست‌داشتنی را می‌داد.

رویای شبانه‌ی حافظ

Tue, 02 Feb 2021 00:00:00 +0100

شراب شیراز را در دو گیلاس بلورین ریخت. به سلامتی نوشیدیم. شب خنکی بود و زیر نور شمع پلک هایم سنگین شده بود. حس خوشی داشتم.

در آینه‌ی او

Mon, 23 Dec 2019 00:00:00 +0100

عقربه‌ها، ساعت سه را نشان می‌دادند. آسمان به اوج تاریکی رسیده بود. مرد در حالی کلافه بود و طول اتاق را قدم می‌زد با عصبانیت رو به او کرد و گفت: تمومش کن.

نقد داستان «جرات یا حقیقت»

Sun, 13 Oct 2019 00:00:00 +0200

سفر به رستاخیر و چهار نکته ی درخشان در یک داستان.

شکل‌شناسی همینگوی

Mon, 30 Sep 2019 00:00:00 +0200

فهرست برخی مطالب که در این پادکست آموزشی و تحلیلی خواهید شنید:

رابطه‌ی عشق در شروع زندگی و شروع داستان
چیدمان انفجارهای در نقاط کلیدی داستان
شیوه‌ی قرار گرفتن اتفاق، موقعیت و گسترش در داستان.
کنار کسی که بهت خیانت می‌کنه چی می‌گی؟ (چند تکنیک دیالوگ نویسی)
شاه بی وطن! مهم نیست چه کسی را تیرباران می‌کنند مهم این است که تو جزو آن ها نباشی!

و نکات دیگر

آتش زیر خاکستر

Mon, 30 Sep 2019 00:00:00 +0200

جمعیتی باور نکردنی دور مردی که قرار بود امروز به جرم قتل سرش بالای دار برود، گرد آمده بودند و مأمور اجرا با صدای بلند حکم قاضی را قرائت می‌کرد.

مرد قاتل از مأموران تقاضا کرده بود، لحظه‌ی آخر فقط چشمانش را باز بگذارند و جز این خواسته‌ای ندارد. و اما زن بی نوا که ولی دم محسوب می‌شد و روی یک صندلی به انتظار قصاص قاتل پسرش نشسته بود، مدام اشک می‌ریخت.

دلش خون بود، خون‌تر از دل مادری که اولاد از دست داده باشد. قلبش چنان به دیوار سینه‌اش می‌کوبید که انگار قرار است او را قصاص کنند. فرصت زیادی برای تصمیم نهایی نداشت. در دلش غوغایی بود، بی شک اگر قاتل به غیر از این مردی که منتظر مرگ آن بالا ایستاده است، کس دیگری بود، با چشمانی باز و خیره دست و پا زدنش را تماشا می‌کرد و آخر سر هم با دسته گلی بر مزار پسر ناکامش می‌شتافت و آواز انتقام سر می‌داد.

لحظاتی صدای جمعیت و مأمور حکم خوان را دیگر نشنید و با سرعتی دیوانه وار به گذشته گریخت! به یاد اولین باری افتاد که قلبش ریتم آواز هر روزه‌اش را از یاد برده بود و جانانه بر سینه کوبیده بود و به یاد مسبب این شیدایی افتاد. آری، او سالها پیش عاشق این مرد شده بود. و اولین بار با او، که حالا آن بالا منتظر مرگ نشسته بود، آواز شوریدگی سر داده بود. روز جدایی‌شان هم برق آسا از نظرش گذشت. پدر بی آنکه از دل دخترک شیدا خبر داشته باشد با دوستش، بریده بودند و دوخته بودند. و او ناگزیر به خانه‌ی شوهری پا گذاشت که هیچ شناختی و بالاتر از همه هیچ حسی به او نداشت. گاهی زندگی بی رحمانه مجبورت می‌کند به چیزی که می‌خواهی نرسی و او این درس دردناک را بارها و بارها با پوست و گوشت و استخوان مرور کرده بود. یک بارش وقتی بود که برای آخرین بار عشقش را با چشمانی اشک آلود، انتهای کوچه‌شان تنها گذاشت و رفت و حالا هم اینبار بعد سالها که او را دیده بود باید فرمان به قتلش میداد…

دنیا سر ناسازگاری‌اش را می‌چرخاند و چون پتکی بر سر او فرود می‌آورد. اینهمه جفا را به کدامین گناه در طالع او نوشته بودند، خودش هم نمی‌دانست.

لحظه‌ای به خود آمد که مأموری سراپا پوشیده و مستور طناب دار را دور گردن قاتل پسرش می‌انداخت. بی اختیار از جا بلند شد و پس از سالها نگاهش را به چشمان مرد آرزوهای ناکامش دوخت. و با صدایی که سعی می‌کرد لرزشش را کنترل کند، ، فریاد زد: بخشیدم…

و برای اینکه زمین نیفتد خم شد و با دستش محکم صندلی را گرفت. دستور دادن به خودش طی این سالها عادت شده بود، به خودش دستور داد که: نباید بیفتی، نباید اشک بریزی، اینها همه حالا، جلوی چشمان کنجکاو مردم ممنوع… عادت چیز بدی است و او به اینها عادت کرده بود.

بی اشک، بی افتادن و بی هیچ سخن دیگری بخشید و راهش را کشید و به سوی مزار شوهر و پسرش روانه شد…

سایه

Sun, 22 Sep 2019 00:00:00 +0200

هوا ابریه و زمین بدجورشهوتی شده و قشنگ از تو چشماش معلومه که انتظار چند قطره بارونو میکشه. از تاکسی اومدم پایین و آروم قدم زدم تا جلوی در ارشاد. با امیر هماهنگ کرده بودیم باهم بیایم تئاتر، ولی خب باید میرفت باشگاه و گفت بزاریم فردا که منم بیام. «نه، من نمیتونم بخاطر امیر کارمو عقب بندازم، تازه من به سایه گفتم که امروز میام و اجراتو میبینم، همین کم بود اول کاری بزنم زیر حرفم. اگرچه من واسه سایه مهم نیستم و اونم هنوز نمیدونه دوسش دارم اما، اون که واسه من مهمه و من که میدونم دوسش دارم. پس فقط همین مهمه و من باید امروز ببینمش… خلاصه، خداکنه امیر ناراحت نشه…» جلوی در سالن یه پسر هیفده، هیژده ساله نشسته و بلیط میفروشه. پونزده تومن گذاشتم رو میز ‘و رفتم تو. سالن تو تاریکی غرق شده و همه منتظر شروع شدن اجراهان. سایه بهم گفته بود امروز سه تا اجرا دارن که همشون واسه گروه مولاناس و خود سایه تو همین گروهه، یعنی اینجوری که حساب کردم، امشب باید سه تا اجرا ببینم. ولی الان خیلی تشنمه، ساعت هنوز ده دیقه‌ای به هشت مونده، پس میرم مغازه تا یه آب بخرم، عمرا بتونم اینجوری، تا آخر تو سالن بشینم. خیابون بدجور شلوغه و ماشینا جاده یه طرفه‌ی نوشهر رو به سمت بالا گرفتن و منو یاد مسابقات فرمول یک میندازن، البته نه با اون همه سرعت و ظرافت(خنده). سه سوت میپرم اونور و از سوپری یه بطری آب معدنی میخرم، تا دم سالن نرسیده نصفشو سرمیکشم ودوباره میرم تو سالن. دیگه الاناس که تئاتر شروع شه. چراغا روشن شده و یه دخترِ تقریبا هیژده ساله که اونم همسن و سال خودمه با مانتوء قرمز و مقنعه مشکی که رو سرشه بهم میگه برم ردیفای جلو بشینم، اخه من همیشه عادت دارم ردیف اخر بشینم و قبلا که با امیر اجرای (یوهان گُستاو) رو دیدیم هم اون ته مه‌ها نشستیم. اما خب اون گفت برو جلو و منم دیگه چیزی نگفتم. از جلو ردیف سوم نشستم، دقیقا خالی‌ترین ردیف سالن و دو ردیف جلوهم ده دوازده تا دخترِ همسنو سال خودم هستن که با ذوق خاصی چشم به پرده دوختن و باهم پِچ پِچ میکنن. حالا نه که فکر کنید فقط واسه دخترا میام تئاتر، ولی اینجوری که مشخصه بین هر دوتا پسر ده تا دختر میبینی اینجا، ینی منظورم اینه ظاهرا ذوق هنری دخترا بیشتره و خیلی جدی‌تر تو نقششون غرق میشن. شدید منتظر دیدن سایه م که چشمم به سمت چپ سالن میوفته، دقیقا ردیف اول، یه پسر با موهای فرفریِ روشن و عینک گِرد نشسته، از نیم رخ خیلی شبیه فریدِ، فرید یکی از همکلاسی‌های راهنماییم بود، حالا هم کنارش یه دختره. البته هنوز مطمئن نیستم فرید باشه و اونم شاید دوس دخترش نباشه، چمیدونم، دخترخاله‌ای چیزی، ولی مطئمنا خواهرش که نیست، چون هم سنو سال خودمونه و قیافشم شبیه فرید نیست، ینی دوقلوی ناهمسان؟. البته میگم هنوز مطئمن نیستم فرید باشه. چراغا رو خاموش کردن و دیگه نتونستم خوب ببینمش. اجرای اول دوتا پسر اومدن روی صحنه، بعد از چند دیقه متوجه شدم این نمایش اسمش (من اورلاپی هستم) هِ و فهمیدم که سایه تو این نمایش نیست، اخه بهم گفته بود اسم اجراش، (آرزوهای جاهلانه) اس، و منم با دقت اولین نمایشو نگاه کردم، البته اینم بگم که یسری ازمردم خیلی بی شخصیتن و بویی از هنر نبردن، حتی فرهنگ نشستن تو سالن تئاترم یاد نگرفتن، همین ده دیقه پیش یه خانوم که دو سه ردیف عقب‌تر از من نشسته بود، گوشیش زنگ خورد و همینجوری که حرف میزد، رفت بیرون، این واقعا شرم آوره. «اجرای اول که تموم شد، منشی صحنه بلند شد و گفت برای تغییر دکوراسیون نیاز به کمی وقت داریم. پنج دیقه‌ای گذشت و من هنوز سایه رو ندیدم. دوباره زل زدم به همون پسر مو فرفری که شبیه فرید بود. لابه به لای همین زل زدنا، برقا خاموش شد و اجرای دوم شروع شد، سه تا دختر، بازیگر این نمایشن، و این اجراء راوی‌ام داره که میاد و برای مخاطبا حرف میزنه و نویسنده ظاهرا از مقدمه چینی نمایشنامه صرف نظر کرده. راوی با یه شِنل بنفش و شال سبز میاد و بازیگرارو معرفی میکنه، از داستانی صحبت میکنه که تقریبا دارم میفهمم این نمایش همون نمایشِ سایس. بعد از چند دیقه، بازیگرا یکی یکی وارد میشن و مسئولیت نقش خودشونو به دوش میکشن. سه تا دختر با بلوز شلوار نارنجی، که صورتشونم آبی و نارنجی رنگ شده، دلقک بازی در میارن و آرزوهای جاهلانه میکنن که از حرفاشون میشه خیلی چیزارو دِرو کرد. مردم ظاهرا با این اجرا خیلی حال کردن و از ته دل دارن میخندن. ظاهرا طنز خیلی حرفارو میرسونه، مشکلا و تلخی‌هایی که با طنز تلفیق پیدا میکنه واقعا جالبه. اما تو این سه چارتا دختر بازم سایه رو ندیدم. تو دلم میگم سایه‌ی من چرا هرچی به تو نزدیکتر میشم، از من دورتر میشی؟ سایه تازگیا دماغشو عمل کرده و باید الان یه چسب رو دماغش باشه، دیگه اینقدر خنگ نیستم که با یه گریم تشخیصش ندم. تو اینستاگرام باهاش حرف زدم و ازونجایی که عکساشو دیدم، میفهمم، سایه هنوز رو صحنه نیومده. سایه بزرگتر ازیناس، هم قدو هیکلش، هم سنش.» سایه رو وقتی شناختم که برای دیدن تئاترهای مختلف میومدم ارشاد، اونم تو سالن بود، اما بازی نمی‌کرد و من، بعدش تو تبلیغاتی که برای تئاتر جدید شد اسمشو خوندم و از خودش پرسیدم تا فهمیدم خودشم بازیگره. «یکم دیگه میشینم تا راوی دوباره میاد رو صحنه، میگه که این دخترای جاهل اینجوری نمیتونن مشکلشونو حل کنن و حالا باید برن پیش خانومِ قاضی. وقتی گفت خانومِ قاضی، دوباره جرقه‌ی امید تو دلم روشن شد، ینی هنوزم یه بازیگر مونده. چند ثانیه بعد ازچپِ پرده یه دختر با لباس آبیو بلند میاد بیرون، با یه سربند نارنجی که رو دماغشم یه چسب سفید داره. این خودِ سایس. قد بلند و خوشگله، وقتی میخنده بدجور دلم میلرزه. حالا دیدن این نمایش واسم دلنشینه، دیگه غرق میشم توش. خانوم قاضی خیلی بهش میاد و من خندم میگیره وقتی میبینم چقدر قشنگ نقششو بازی میکنه. میاد رو میز میشینه و خیلی آروم با دخترا صحبت میکنه، بهشون راه حل میده و وقتی جذبشو به رخ میکشه، من از ذوق غش میکنم. آخرشم از دستشون خسته میشه و میفهمه که جاهل‌تر از اون چیزی هستن که فکرشو می‌کرد. خیلی دوس دارم بیشتر بازی کنه اما اجرای دوم هم تموم میشه و منشی، میاد رو صحنه و جمله دفعه قبلو دوباره تکرار میکنه. دخترایی که ردیف جلو نشسته بودن همه باهم بلند میشن و از پله‌ها میرن بالا. میفهمم که اینا بازیگرای نمایش سومن. چشمم دوباره به همون پسر موفرفری میوفته که با دخترِ بغل دستیش حرف میزنه. حالا دیگه واسم خیلی مهم نیست که چی میگه، فقط دوس دارم بدونم فریدِ یا نه. حالا که سایه رو دیدم خیلی خوش حالم و دلم میخواد زودتر تئاتر تموم شه و برم بیرونو باهاش حرف بزنم. تا اجرای سوم شروع شه یکم طول میکشه. همینجوری رو صندلی لم میدم و به پرده‌ی نمایش نگاه میکنم. سایه خیلی دختر خوبیه، همین که هنرمنده، همین که تلاش میکنه، همین خنده‌ها و نگاهش، همشون منو دیونه میکنن، خیلی از سایه خوشم میاد، مخصوصا وقتی میبینم واقعا تلاش میکنه و تو زندگیش هدف داره؛ همین چند دیقه پیش رو صحنه واقعا نقششو عالی بازی کرد، من لذت بردم و دلم میخواد باهاش حرف بزنم. برقا خاموش میشه و یه پسر با موهای بلند میاد رو صندلی میشینه. حرفایی میزنه که منو یادِ کتاب علوم تجربی دوره‌ی راهنمایی میندازه و بعدم میره، ظاهرا خودشم بازیگرِ همین نمایشه. این صحنه تقدیم میشه به دخترا تا قدرتشونو به رخ بکشن. چراغا روشن میشه و اینجوری که از دکور دارم میبینم، یه خوابگاه دانشجوییه، چند تا دختر کنار تخت نشستن که گوشی یدونشون زنگ میخوره، مشکل سرِ یه مسافره که تو تاکسی خودشو میماله به دختره و اونم حالا داره جواب غرغرای دوس پسرشو میده که چرا از تاکسی پیاده نشدی. جالبه واسم، چون دغدغه‌های اجتماع رو دوباره تو ذهنم میاره.، خیلی خنده داره وقتی دغدغه‌های مردم همین چیزاست و تو همین چیزای معمولی غرق میشن. چشمم میوفته به پسر موفرفریه، اروم لبخند میزنه و قیافش بیشتر شبیه فرید میشه. دوباره قفلِ صحنه میشم. چندتا دختر با لباسای رنگی میان توی خوابگاه که یکیشون میخواد سیگار بکشه، همون دختری که با گوشی صحبت می‌کرد حالا داره غر میزنه و بهش میگه اینجا سیگار نکش و بعد اونا هم از خوابگاه میرن بیرون، ادامه‌ی نمایشم با همین بحثای کوچیکی که الکی بزرگشون میکنیم و بعدش باعث دلخوری و دعوا میشه ادامه پیدا میکنه و تموم حرفش اینه که واسه چیزای کوچیک، بیخود رابطه هارو به گند نکشیم. تقریبا یک ساعت بعد پسر موبلنده که اصلا تو نمایش نبود، میاد بالا و ادامه‌ی حرفاشو میزنه، مردم دست میزنن و بعدم نمایش تموم میشه. مدیر گروه میاد بالا و یکی یکی هنرجوهاشو معرفی میکنه. نوبت میرسه به سایه و صداش میکنه، سایه لبخند میزنه و من دلم بدجور ضعف میره. دلم میخواد یه نمایشنامه بنویسم و سایه بازیگرش باشه. بهترین نقشو بدم بهش و هنرنمایی کنه. بدجور غرق چشماش میشم که مدیر گروه اسم همرو میخونه و بعد میگه: «حالا از تماشاگرای عزیز میخوام که اگه دوس دارن، بیان با بازیگرای خودشون عکس بگیرن.» خیلی دوس داشتم یه گل خوشگل میخریدم و الان میدادمش به سایه و ازش تشکر می‌کردم واسه این اجرای دلنشینش، واسه بودنش و این خنده‌های شیرینش. همینجوری که دستام زیر چونمه، از جا بلند میشم. آروم پله‌های کوچیک سالنو میرم پایین تا برم کنار بازیگرا وایسم. سایه بالا وایساده و ازم دوره. پسرموفرفریه از جلوم رد میشه، اخ این از جلو اصلا شبیه فرید نیست، میخندم وقتی میبینم هیچ شباهتی با فرید نداره، البته بگم که از بغل هنوزم شبیه فریده، خیالم راحت میشه. حالا خودمو یجایی جا میکنم و چند ثانیه بعد چندتا عکس ازمون میگیرن. بازیگرا با دوستا و خانواده هاشون روبوسی میکنن. من همینجا وایسادم و تکون نمیخورم، دلم میخواد برم پیش سایه، اخه الان کسی پیشش نیس، دوس دارم یکم باهاش حرف بزنم، دوس دارم صداشو بشنوم، دقیقا وقتی چشمام قفلِ تو چشماش، اما نمیتونم. آروم آروم میرم بالا تا میرسم به درِ سالن. در بازه، باز برمیگردم و یه نگاهه دیگه به صحنه میندازم، حالا آفتاب میتابه رو سرم و دیگه سایه نیس، میره پشت پرده‌ی سالن و دیگه نمیبینمش. سالن خیلی شلوغه و بدجور سروصدا شدیده. از سالن میام بیرون و تو حیاط ارشاد قدم میزنم. هوا هنوز گرفته ولی بارون نمیاد، به گوشیم نگاه میکنم، ساعت نزدیکای دهو نیمه، امیر دوبار پیام داده که سامان چرا زنگ میزنم جواب نمیدی؟ رفتی تئاتر؟ اما گوشیم بی صدا بود. از در حیاط میرم بیرون. صدای ماشینا میپیچه تو گوشم، هنوزم خیابون شلوغه. یکی یکی تماشاگرا میان بیرون. میخوام اینجا وایسم تا سایه هم بیاد بیرون. شاید بتونم باهاش حرف بزنم، شاید حداقل بتونم یه کوچولو از احساسامو بهش بگم. حالا پیاده رو، پرِ آدم میشه. میرم رو نیمکتِ جلوی پارک میشینم، اما زود بلند میشم که نکنه سایه بره و نبینمش. حالا دیگه بازیگرا هم میان بیرون و سوار ماشین میشن و میرن. مثل فضولا تو ماشینارو نگاه میکنم تا شاید سایه با اونا باشه. اما نیست. اینجوری خیالم راحت‌تر میشه. ینی الان میاد بیرون و میبینمش. این خیلی خوبه. دو سه دیقه‌ای میگذره که صدای در سالن میخوره به گوشم. برمیگردم. آره خودِ سایس. داره میاد سمت در. یکم دور خودم میچرخم تا اینکه میرسه بهم. آروم میرم جلوش و میگم سایه خانوم؟ میخنده و میگه:

- بله خودم هستم

+ اجراتون عالی بود.

ذوق میکنه و باز میخنده. حالا دقیقا جلومه، داره نگام میکنه و با من حرف میزنه، همون چیزی که چن وقته میخواستم. دقیقا حالا وقتشه

- ممنونم ازتون، چیزی میخواید بگید؟

+ نه نه. همین فقط.

نمیدونم چرا حالا لالمونی گرفتم، بهترین موقعیتو دارم از دست میدم.

- پس من میرم.

+ آ… بسلامـت.

از کنارم رد شد و رفت. چند ثانیه‌ای همینجا میمونم و تکون نمیخورم. یهو به خودم میام و میگم باید همه چیزو بهش می‌گفتم.

پارکو رد میکنم و دو طرف خیابونو نگاه میکنم. اما سایه نیست. انگار آب شده و رفته تو زمین. سریع میدوام و دوباره برمیگردم تا جلوی در ارشاد. درو بستن و همه رفتن. دستامو فشار میدم رو درِ آهنی که تا چند دیقه پیش کنارش با سایه حرف میزدم و حالا مثل مریضی که شفا میخواد خودمو به در میچسبونم. اما دیگه سایه رو نمیبینم. بغضِ آسمون بالاخره میترکه و نم نم موهامو خیس میکنه. خودمو از در جدا میکنم و از کنار نیمکتای پارک رد میشم.» همینجوری که بارون شدید‌تر میشه، پیش خودم میگم اگه بهش می‌گفتم، شاید نظرش منفی بود، ولی حداقل حرف دلمو بهش زده بودم، غرورم، فکرمو از وسط دو نصف میکنه و درِ گوشم میگه: اگه نظرش منفی بود، اونوقت بیشتر پشیمون می‌شدی از حرفی که زدی.

از خیابون که رد میشم سایه رو میبینم که داره جلوم راه میره. میرم دنبالش، اما اون سرعتش خیلی بیشتره. «میدونم هرکاری کنم بهش نمیرسم، چون این سایه‌ی خودمه…» راسی چرا آدم به سایه نمیرسه..؟

همیشه ماندگار

Thu, 05 Sep 2019 00:00:00 +0200

زنی رو تصور کن که سوار یه شاسی بلند داره به سمت جنگلی تاریک رانندگی می کنه زنی که همه چیزش رو از دست داده اما پر از هیجان و اشتیاق رو به رو شدن با کسی ست!

داستان زندگی دوباره‌ی زنی در اعماق جنگل های تاریک اورگان و شهر فراموش شده‌ی همیشه ماندگار. اثر جودیت بی‌گلد

آلزایمر

Mon, 30 Sep 2019 00:00:00 +0200

پیرمردی، در حالی که چانه‌اش را به عصایش تکه داده بود، درست روبرویم نشسته بود و به گوشه‌ای از پارک ساعتها بود زل زده بود. مسیر نگاهش را دنبال کردم، خبری نبود. گوئی ماشین زمان ذهنش را به جائی دور دست در گذشته یا اینده غرق کرده بود که حتی سوال عابری که از او ساعت پرسید به خودش نیاورد. من جواب دادم که ساعت ۸: ۲۰ دقیقه است و به پیر مرد زل زدم. مشخص بود یا خاطره‌ای شیرین در گذشته را مرور میکند یا ارزوئی دیرینه را در حال تحقق میبیند، این را از تبسمی که بر چهره‌اش نشسته بود میشَد فهمید. آنقدر تبسمش شیرین بود که حیفت میامد صدایش کنی و بگویی پدر وقت قرصهایتان شده…

صدای اذان ظهر مرا به خود اورد. پیرمرد لبخند زنان پرسید: دخترم من شبیه کسی هستم برای شما؟ چون خیلی وقته به من زل زدین و اشک میریزین. . دقیق‌تر که نگاه کردم چین‌های پیشانی اش، چشمهای پر از اشتیاقش، لبخند دوست داشتنی‌اش و حتی لکه‌های سفید روی دستهایش شبیه پدرم بود؛خودمو جمع و جور کردم و گفتم: خاطره شیرینی از گذشته بود که آن زمان اشک شوق ریخته بودم. بهتر نیست نهار با هم باشیم و گپ بزنیم و از خاطره هایمان بگوییم؟

مکثی کرد و گفت: دخترم خونه منتظرمه، آخه اون تنهایی غذا نمیخوره، به بهونه منم شده یه لقمه میخوره

خنده تلخی زدم و گفتم: بهش گفتم امروز نهار شما رو قرض میگیرم که با هم دیزی بخوریم. من خونه دیزی دارم و دو تا کاسه و یه گوشت کوب و یه بشقاب سبزی که منتظرمونن

خندید و گفت: پس سر راه سنگک بخریم، چون دیزی فقط با سنگک میچسپه

اسمت یادم نیست ولی میدونم خیلی دوستت داشتم…

سنگ‌فرش‌ها

Thu, 29 Aug 2019 00:00:00 +0200

بچه که بود، زود به زود با پدر و مادرش به روستا می‌آمد. نزدیک روستا درست جایی که به راه خاکی می‌رسید، دستشان را ول می‌کرد، سنگی بزرگتر از مشتش را می‌برداشت؛ لبخند روی صورت کوچکش می‌نشست. سنگ را نشانشان می‌داد، یعنی رسیدیم. دنبالش راه می‌افتادند، توی دلشان کلی کیف می‌کردند وقتی می‌دیدند راه را پیدا می‌کند. مگر می‌شد خانه آقاجان را پیدا نکرد؟ هر قدر که بچه باشی.

کمی بعد، سخت‌تر شد.

خیابانهای آسفالت، راهشان را به خانه آقاجان باز کرده بودند، اما هنوز هم توی پیادروها قلوه سنگ پیدا می‌شد.

از همان بچگی معلوم بود نادر هم مثل پدر آدم زندگی شهر نیست. برای همین پدر بی تابی‌اش را بهانه کرد و به روستا برگشتند.

هر چه نادر بزرگتر می‌شد، روستا هم استخوان می‌ترکاند. حالا به جای روستا، شهر بود و دیگر از قلوه سنگهای ریزو درشتش خبری نبود. از همه بدتر این که تا قدمهایت می‌خواست کمی به سنگفرش‌های شهر تازه عادت کند، تا کمی رفیق می‌شدید، تا قلقت دستش می‌آمد، که چطور بار غمت را سبک کند، می‌خواستند با یک مشت سنگ بی روح که هیچ چیز از تو و شهرت نمی‌دانستند و فقط خوش رنگ ولعاب ترند و یک دست، تعویضشان کنند.

مگر چه ایراد دارد؟ سنگفرش‌ها با هم فرق کنند. اصلاً بگذار به شاعرانگی تو و باران حسودی کند، درست همان وقت که صورتت را بالا نگه داشتی تا باران با قطراتش نوازشت کند، همه آب جمع شده زیرش را یک جا روی کفشت بپاشد، بعد تو با تمام وجود، ذره ذره خیس شدن را روی جورابت حس کنی و مورمورت شود. بگذار گاهی زیر پایت لق بزند. انگار صدایت می‌کند. “آهای یادت هست؟ “، آن وقت دیگر خودت را گم نمی‌کنی.

ودر آن شب لحظات تلخی رقم خواهد خورد برای تو و قدمهایی که قرار است برای اخرین بار روی رفیق‌های چند ساله‌ات برداری و خاطراتت را مرور کنی. وتنها یادگاری هایت از کسانی که با تو یک روز رویشان قدم می‌زدند، و حالا نیستند، قرار است از بین برود و این اندوه بزرگی برای یک مرد است، که تنها تسکینش همین دلخوش کنک‌های کوچک است.

راه می‌رفت و اصلاً خیا ل نداشت جز صدای موسیقی قدمهایش به چیزی فکر کند. آسمان تاریک بود حتی یک لکه نور هم به دامن نداشت. آدمها بی آنکه نگاهی به هم بیندازند از کنارش رد می‌شدند. کمی جلوتر مرد جوانی ساکهای مسافرها را داشت با عجله بار اتوبوس می‌کرد. در نگاه مسافرانی که از بدرقه کنندگانشان به سختی جدا می‌شدند می‌شد دلتنگی را با تمام وسعتش لمس کرد، مسافرانی که وقتی به خانه برگردند با همه چیز حتی سنگفرش‌های شهرشان هم غریبه اند.

-سلام

دلش نمیخواست ازحال و هوای خودش خارج شود ولی دیگر دیر بود.

پسر جوانی با موهای بهم ریخته که آستینهایش توی مشتش بود و بینی‌اش را پشت هم بالا میکشیدو موقع حرف زدن روی پاهایش تاب می‌خورد، رو به رویش ایستاده بود.

-اقا اگه تهران میری چمدوناتو بدین بذارم تو ماشین

+بله! بله بله ممنونم.

آن وقتها برای دور شدن از شهر زمان زیادی لازم نبود. چراقها این قدر زیاد نبودند، که پای دور شدنت بنشینند. یک دفعه خودت را در وسط یک اتوبوس تاریک می‌دیدی که همه مسافرانش یخ زده از شیشه به ظلمات راهی که انگار تمام شدنی نیست خیره ش.

خفقان اولین حسی بود که بعد از جدا شدن از خانه با تمام وجود لمسش کرده بود.

از کجا شروع شد!؟ از تحمل فشار وزن قدمش روی سنگ فرش‌های آن خیابان.

ازکنار دیوار کوتاه ترمینال که بالای آن را با میله‌های به هم دوخته بلند پوشانده بودند، آرام راه می‌رفت. از پشت میله‌ها اتوبوس پارک شده سید حشمت معلوم بود، که با هر قدم دور می‌شد. هر قدر از محوطه اتوبوسها بیشتر دور می‌شد؛ انگار بیشتر از روستایشان فاصله می‌گرفت، بیشتر بوی شهر می‌گرفت، بیشتر تنها می‌شد. از پشت میله‌ها روستا دورتر بود و دلگیرتر.

دیوار کوتاه ترمینال پابه پای جوی لجنکش کنار خیابان که باران دیگر برایش خاطره کمرنگ بود، راه می‌رفت.

نادر داشت به سختی روی مرزی که خانه را از او جدا می‌کرد پیش می‌رفت. بند ساک، شانه‌اش را از پشت می‌کشید و ساک دستی‌اش را که به دست راست داده بود ناچارش می‌کرد دست از مقاومت بردارد و به روی زمین بگذارتش، ببیند چند سنگ فرش نوری دور شده و این بار با دست چپ که زودتر از دست راست تسلیم می‌شد؛ ساک رابلند کند.

آسمان از شبی سرد پر بود. حس می‌کرد پیراهنش به اندازه بلندی موی تنش از او فاصله گرفته است، گلویش می‌سوخت. وقتی نفس می‌کشید انگار با هر دم داخل بینی‌اش را با تیغ می‌خراشیدند، مدام با زبانش لبش را‌تر می‌کرد، راه می‌رفت، تسلیم می‌شد.

انگار این شهر خواب نداشت، و آدمهایش روح.

از کنارش رد می‌شدند، تند راه می‌رفتند، هر جا که پیاده رو تاریکتر بود قدم هایشان تندتر می‌شد. کمی هم ترسیده بود؛ همان وقتی که احساس کرد سایه‌ای تعقیبش می‌کند، قدمهایش تندتر شد؛ اصلا خیال نداشت ساک را روی زمین بگذارد، در همین لحظه بود که فهمید چرا تاریکی پیاده روها نسبت مساوی با تند شدن قدمهای عابران دارد. کم کم داشت شانه‌اش به زمین نزدیک و نزدیکتر می‌شد، که روزنه امیدی به شکل چراغ سوزنی چرخ دستی کنار پیاده رو نمایان شد. خودش را به چرخ دستی رساند، ساکش را زمین گذاشت، در حالی که هنوز ردیف نفسهای تیغ دارش مرتب نبودو پیراهنش نمناک شده بود و قطرات عرق را حس می‌کرد که روی پوستش سر می‌خورند. انتظار سایه را کشید، سایه به چرخ دستی رسید ساکش را زمین زد، تند نفس می‌کشید درحالی که با دست و آستین عرق روی پیشانی و صورتش را خشک می‌کرد با اضطراب به تاریکی پشتش خیره شد بود. من و او همچون دو آینه‌ی رو به روی هم بودیم بعد از ما این تصور منعکس بارها بارها تکرار خواهد شد. ولی نه ما خود دو تصویری منعکس هستیم.

بوی معطیر روغنی که از روی چرخ دستی بلند می‌شد ته معده‌اش را مچاله کرد.

لای ریش‌های مرد پشت چراغ زنبوری، تارهای سفید زیادی دیده می‌شد. یک کلاه کاموایی روی سرش بود و یک پولیور طوسی برتنش، از همان یقه گردها که سربازان تنشان می‌کنند؛ آستینهایش را بالا زده بود و شکم نان فانتزیهای کوچک را خالی می‌کرد و چند ورق خیار شور و گوجه لایش جا می‌داد و گاهی به ماهیتابه‌ای که شعله کوچک زیرش زیاد بود نگاه می‌کرد، سوسیس رویش را می‌چرخاند، بعد سیگار روشن روی لبه چرخ دستی را کام می‌گرفت و دوباره سر جایش می‌گذاشت.

چند قدم عقب‌تر جوان سر تراشیده‌ای که اورکت خاکستریش هنوز تای اتو را گم نکرده بود، خیره به لقمه خانگی درون مشمای شفاف بین انگشتانش که بوی بیات می‌داد، انتظار ساندویچی را می‌کشید که قرار بود، از بین دودو روغن و سیگار مهیا شود.

باد نفس سردش را نثار تن لخت خیابان وآدمهایش می‌کرد. جوری که مرد پشت چراغ زنبوری مجبور شد، برای روشن کردن سیگار بعدی سرش را بدزدد و دو دست را پناه آتش فندک کند، لرز به تن عرق کرده نادر افتاد. دودستی خودش را در اغوش گرفت. سرش را پایین آورد و به کفشهایش نگاه کرد؛ هنوز از روستا چیزی با خودش داشت، دوست نداشت گل خشک شده‌ی رویش را تمیز کند. نگاهش درگیر کفشها بود، که چشمش به سنگفرشها افتاد. ماتش برد. رنگشان فرق داشت، مرز را رد کرده بود. آقاجان می‌گفت: ترس، برادرِ مرگ است. نگفته بود که از خانه دورت می‌کند. شاید هم مرگ، یعنی این که حساب سنگ فرشهایی که از خانه دورت کرده از دستت در برود.

انگار گم شده بود. دلتنگی دو دستی گلویش را فشار می‌داد. تنها راه چاره برایش رفتن بود، یکی از خیابانها را تا انتها راه رفت. شاید کمی با سنگفرشها خو بگیرد.

دیگر به پشت سرش نگاه نکرد.

-ترمینال

-ترمینال. وسایلتون جا نمونه

با فریاد شاگرد شوفر که صدایش را توی سرش انداخته بودو صندلیهای خالی را برنداز می‌کرد به خودش امد.

از اتوبوس پیاه شد،

یقه پالتو را برگرداند، دستهایش را چند باری به بازوهایش سایید، گرمایی که از بازوها به کف دستها چسبیده بود را به صورتش کشید، رفت تا چمدانهایش را تحویل بگیرد. همراه با قرقر چرخهای چمدان به سمت دیوار ترمینال حرکت کرد.

چند قدم مانده به دیوار نگاهش پرت تکه پلاستیکی شد، که با باد می‌رقصیدو سر به دیوار می‌کوبید. مثل پروانه‌ای که نور پشت شیشه پنجره را دیده باشد، باد بلندش می‌کرد و دوباره به زمین می‌زد، هر بار بیشتر بلند می‌شد، سرعت سقوط بیشتر بود. باورش شده بود پرواز را. صدای بال سنجاقکی را می‌داد. که آن روز داخل پشه بند آقاجانش گیر افتاده بود. صدای تقلای سنجاقک وقتی بین دو دستش که با احتیاط به پنجره نزدیک می‌شد و بعد پرید. ولی حالا پریدنی در کار نبود. نادراین را می‌دانست ولی آرزو می‌کرد تکه پلاستیک پرواز کند.

تلفنش زنگ خورد و زود قطع شد.

خم شد تکه پلاستیک را برداشت بالای سطل زباله‌ای در آن نزدیکی رها کرد.

خواست از جیبش تلفن را بیرون بکشد که با مشتش یک آدامس موزی هم بیرون آمد

از آنهایی که هیچ وقت نتوانست مثل آقاجان با آن دندان‌های سفید اریه‌اش که لبخندش را دلنشین‌تر می‌کرد موقع جویدن صدایش را درآورد. می‌خواست حواسش را پرت کند، ولی همه چیز پرتش می‌کرد داخل پشه بند آقاجان.

حوصله بحث سر کرایه با راننده‌های جلوی ترمینال را نداشت. دنبال اولین مسافر کشی که نزدیکش شد راه افتاد. تنها چیزی که راننده از او شنید ادرس جایی بود که باید می‌رساندش. سرش را به شیشه تاکسی چسباند. خیابان با همه چراغانی‌هایش غربت را توی گلوی نادر می‌ریختند.

آقاجان. اقاجان. اقاجان.

قبل از پیاده شدن از اتوبوس سید حشمت، قبل از رسیدن، از دور شهر پر از ستاره بود. ولی او برای چیدن ستاره‌ای به شهر امده بود که در روستا با نیمی از وجودش جا گذاشته بود.

مهشید…

دختر نیمکت سوم کلاس. همه روستا میدانستند، آنها برای هم به این دنیا پاگذاشته اند. غیر از پدر مهشید. آدم بدی نبود ولی روز خواستگاری همان کتی را پوشیده بود که روز جلسه شورا تنش می‌کرد، با هیچ کس شوخی نداشت، پرسیده بود: آقاداماد خانه دارد، آقاجان گفته بود: خانه ما اتاق زیاد دارد، پرسیده بود: آقاداماد کار دارد، آقاجان گفته بود: امسال زمین حاصلش خوب بود. تا آمده بود باز بپرسد که آقاداماد. . آقاجان امان نداد و گفته بود: مرد حسابی معلوم هست چه مرگت شده!؟ این بچه پای درخت گردوهایت بزرگ شده، نمیدانی چی دارد چی ندارد؟ خدا بیامرزد کربلایی یعقوب را، مگر این خانه از کربلایی برایت نمانده، مگر غیر کشاورزی در این روستا کار دیگری هست، آقاداماد هم یکی مثل خودت، او هم جواب داده بود: احترام شما واجب ولی من دختر به یکی مثل خودم نمی‌دهم.

تلفنش زنگ خورد

سرش را از شیشه برداشت.

از پشت خط صدایی شنیده می‌شد. به گنگی صدای خش دار گوینده خبر تلویزیون آقاجان وقتی که باد آنتن را تکان می‌داد یا همان وقتها که آقاجان خوابش میبردو تا صبح جنگ برفکها پخش می‌شد.

گوینده خبر آنقدر خش خش کرد که انگار اقاجان حوصله‌اش سررفت و خاموشش کرد. دیگر از پشت خط صدایی نیامد.

سنجاقک از میان دو دستش پرید.

آقاجان گفته بود: چقدر بزرگ شدی. وقتی پرسیده بود، چرا؟ جواب شنیده بود: رهایی را فهمیدی.

چشمهایش درشت شده بود تکرار کرده بود رهایی!؟

آقاجان پرسیده بود: وقتی سنجاقک پرید، حالت خوب نبود؟

جواب داده بود: آره. چرا!؟

آقاجان گفته بود گوشه‌ای از روحت را باخودش به آسمان برد.

پرسیده بود آسمان؟ چقدر بالا؟

اقاجان گفته بود: آنقدر که دلت آرام بگیرد.

ته دلش چیزی آرام زمزمه می‌کرد: کاش هیچ وقت بزرگ نمی‌شدم.

کاش هیچ وقت از خانه دور نمی‌شدم.

تلفن دوباره زنگ خورد

-جانم مهشید جان

+سلام بابا کجایی؟ چرا جواب تلفنتو نمیدی؟ نگرانت شدم.

-دارم میرسم دخترم.

انگار باران گرفته بود، از ماشین پیاده شد، ولی سنگ فرشهای خیابان خیس نبود.

آقام و راز روایت

Sat, 24 Aug 2019 00:00:00 +0200

حافظ و فردوسی کجا رفتند؟

Sat, 17 Aug 2019 00:00:00 +0200

حافظ و فردوسی کجا رفتند؟

چرا ما امروز نویسنده جهانی نداریم؟

درسگفتار داستان‌نویسی با وکاوی تاریخ ایران و سه نکته از ادبیات و ترافیک و بازی مارپله.

سکه‌ی زرد پنج تومانی

Wed, 21 Aug 2019 00:00:00 +0200

دقیقا هشت سالم بود. چند ماهی بود که به خانه جدیدمان آمده بودیم. مائده دختر همسایه مان چند ماهی از من کوچکتر بود. موهای طلایی صاف و بلندی داشت. چشمهایش طوسی و صورتش مثل برف سفید بود.

یکبار مائده گفت: تو کی رو دوست داری؟

با خنده گفتم: مادرم بابام داداشم. بابابزرگ، گربه زیر راه پله

گفت: اونها نه، یه پسر

گفتم: خوب حمیدم پسره، تازه سه سالشه؟

هر چی بیشتر توضیح می‌داد گیج‌تر می‌شدم. آخرش فقط فهمیدم اگر بخواهم مثل دختر‌های این محل باشم باید یک پسری را دوست داشته باشم. یک پسر که مثل مجید که مائده را دوست داشت، چشم رنگی و قد بلند باشد. لباسهای شیک بپوشد. لبخندهای مرموز داشته باشد. تازه از آن مهمتر باید یکجوری مطمئن شوم که او هم من را دوست دارد.

یکبار از پشت پنجره طبقه دوم همه پسرهای کوچه را به من معرفی کرد. اولین بار آن روز دیدمش.

با انگشت یک پسره هفده هجده ساله را نشان دادم و گفتم: اون کیه؟

جلوی در خانه روبرویی كتاب به دست داشت درس میخواند. موهای فر مشكی پر پشتش تنها چیزی بود كه از آنجا دیده میشد.

سریع گفت: اون رو ولش كن اون ابراهیمه. اون نه. اون به درد هیچکس نمی‌خوره.

روزها پشت هم می‌گذشت و دیگر داشتم مطمئن می‌شدم این یک بازی مخصوص دخترهای بور و خوشگل است، آخر من نمیفهمیدمش.

روزهای زیادی از همان پنجره نگاهش می‌کردم. یواشکی و بی سر و صدا. كمی از قاب در كوتاهتر بود. ابراهیم قویترین پسری بود كه دیده بودم ولی آخر چشمهایش مشكی بود.

هر روز از مدرسه كه می‌آمدم، سركوچه كه میخواستم بپیچم توی کوچه، دم در نانوایی سنگكی چشم میگرداندم تا ببینمش.

ابراهیم یک دوچرخه داشت. بعضی عصرها حمید را بغل می‌کرد و سوارش می‌کرد تا ته کوچه می‌برد و بر می‌گرداند.کلی برنامه ریزی کردم تا کشف کنم ابراهیم من را دوست دارد یا نه.

یك روز بالاخره وقتی مادر خانه نبود به هوای نان خریدن رفتم تا جواب سوالم را پیدا کنم. یادم هست یک بلوز سفید ژرژت کبریتی، شلوار سمبادی سبز براق و جوراب سفید پوشیده بود. به زور با جوراب دمپایی لا انگشتی را پا كردم و زنبیل پلاستیكی مادر را برداشتم و چادر سفید با آن گلهای صورتی ام را سرم كردم. دو تكه از چپ و راست چادر کنار صورتم را گرفتم و گذاشتم بین دندان‌هایم.

دست حمید را گرفتم و یک سكه پنج تومانی زرد كهنه را توی سبد انداختم.

هیچ كس نبود. زنبیل را گذاشتم روی زمین. شاطر با ادا و اصول نان توی تنور می‌گذاشت. دیگر دستم خالی شده بود.گوشه های چادر را از بین دندانهایم در آوردم و با دست گرفتم و بعد سكه را گذاشتم كف سینی ترازو و گفتم: دو تا خشخاشی می‌خوام آقا.

دل توی دلم نبود تا بالاخره یک صدای پا از پشت سرم شنیدم.

شاطر دست بلند كرد و گفت: سلام آقا ابراهیم.

بر نگشتم. همه تنم میلرزید. توی آینه گرد و پر از ترک كنار تنور، صورت ابراهیم پیدا بود.تازه یاد گرفته بودم اگر من یكی را در آینه ببینم او هم همان جا دارد من را می‌بیند. سرم را پایین انداختم آخر خیلی خجالت كشیدم.

حمید دوید پیش ابراهیم و رفت بغلش.

شاطر پنج نان داغ و برشته روی توری جلوی مشتری‌ها انداخت. به هر بیچارگی بود سنگهای داغ را کندم و نانها را تا كردم. تمام مدت یک گوشه از كنار چادر توی دهنم بود. از بس تقلا كرده بودم موهای قهوه ای فرفری ام از لای كش دم اسبی موهایم بیرون آمده بود. سبد را به هر جان كندنی بود بلند كردم. نوک انگشتانم سوخته بود. خیلی عصبانی بودم. آخر دیگر مطمئن شده بودم اصلا دوستم ندارد. برگشتم و حمید را با عصبانیت نگاه كردم. یعنی برویم.

آرام حمید را روی زمین گذاشت.

شاطر داد زد: پولش چی دختر خانم؟

گفتم: گذاشتم تو كفی ترازو

ظرف را بلند كرد.دیدم صد تا سكه توی کفی ترازو هست.

گفت: کدومش مال توئه، الکی نگو، تا پول ندی از نون خبری نیست.

گفتم: به خدا خودم گذاشتم، یه پنج تومنی زرد بود.

بغضم ترکید.پیدا کردن یک سکه بین آنهمه سکه‌های زرد و سفید غیر ممکن بود. شاطر بی انقطاع داد می‌زد و من هم از ترس داشتم قالب تهی می‌کردم.

ابراهیم با یک صدای عجیبی داشت حرف میزد. تا حالا صدایش را نشنیده بودم. هیچی مفهوم نبود ولی تند تند دستهایش را حركت می‌داد.

شاطر گفت: نه آقا ابراهیم بزار ببینم.

صورتم از رد اشكهایم می‌سوخت. رشته های موهایم آشفته و بی نظم از گوشه چادر بیرون زده بود و حالا از اشك خیس شده بود.

دیدم شاطر انگشت اشاره و شصتش را به هم می‌مالد و سرش را به عقب و جلو می‌برد.

ابراهیم از جیبش یک اسکناس بیست تومانی سبز در آورد و داد به شاطر.

من را نشان داد و بعد به خودش، نه به قلبش اشاره کرد. بعد آمد سمتم، روی زانو نشست. دست كشید روی گونه هایم. موهایم را از روی صورتم گذاشت پشت گوشم و صورت گردم را توی چادر گل گلی قاب كرد و گوشه چادر را زیر چانه ام داد به دست راستم. لبخند زد با لبهایش گفت: بخند

بی صدا گفت. فقط حركت لب و وقتی دید خندیدم.

گفت: برو خونه

نگفت، فقط لب زد.

آن روز با تمام وجود مطمئن شدم ابراهیم یک دختر با چشمهای گرد و مشكی و موهای غیر طلایی را دوست داشت و من یک ابراهیم کر و لال را که به درد هیچ دختری نمی‌خورد را خیلی خیلی دوست داشتم.

پیراهن‌های روی هم

Sat, 03 Aug 2019 00:00:00 +0200

پیراهن‌های روی هم - مرد بی زن و شب بی سیگار - داستانی از کتاب بریم خوش گذرونی نوشته‌ی: علیرضاایرانمهر

واقعیت‌های ابرگون: نقد داستان زاینده رود دختر ندارد

Sat, 27 Jul 2019 00:00:00 +0200

واقعیت‌های ابرگون: نقد علیرضا ایرانمهر بر داستان زاینده رود دختر ندارد نوشته‌ی سمیه سیدیان

گلابتون

Sat, 27 Jul 2019 00:00:00 +0200

داستان کوتاه «گلابتون» نوشته‌ی شقایق سیف‌کار. دختران هم سن و سالم لب رودخانه همراه با شستن لباس شیطنت هایی هم داشتند. چشمشان مدام میجنبید.

سوختن و ساختن

Tue, 30 Jul 2019 00:00:00 +0200

داستان کوتاه سوختن و ساختن، نوشته‌ی مرضیه فخار. اینی که توی آیینه با چشمای سیاه گود رفته به من زل زده کیه؟ انگار اولین باره که میبینمش بعد از پنج سال

داستان‌نویسی ۲: راوی شگفت