شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
مک رینولدز — ترجمه‌ی شهرزاد
«رقابت جان تجارت است.» با توجه به زحمتی که کشیده بود تا چیزهایی چنین نایاب فراهم کند — تکه‌ای از شاخ تک‌شاخ و سه قطره خون از یک باکره — دیدن روح پیش از انجام آیین مقرر تا حدی نگران‌کننده بود. راستش، هنوز حتی پنج‌ضلعی محافظش را نکشیده بود... [بخوانید]
استیون گلدین — ترجمه‌ی شهرزاد
«در هر بشکه‌ای یک سیب گندیده هست.» روزی جهانی بود که آرزوها در آن برآورده می‌شد. گمانم جای چندان ناخوشایندی بود، و مردمش بی‌شک خوشحال بودند. در این جهان گرسنگی نبود، چون آدم فقط باید آرزو می‌کرد که غذا باشد تا پیش رویش پدیدار می‌شد. لبا... [بخوانید]
ویلیام اف. تمپل — ترجمه‌ی شهرزاد
«طمع پیش از شکست می‌آید.» بریگز زیر پیشخوان ظروف شیشه‌ای را جارو کشید، جایی که روزهای زیادی جارو نکشیده بود. چیزی شبیه پری درخت کریسمس با تزئینات براق، همراه گرد و خاک بیرون افتاد. فقط خودش را جمع کرد و بال‌هایش را تکاند، کاری که پری درخ... [بخوانید]
ادوارد دی. هوک — ترجمه‌ی شهرزاد
«آری، خواهد شد — در سن‌خاسینتو.» آنتونیو لوپس د سانتا آنا اندیشناک بر تپه‌ای سخت‌شده از شن ایستاده بود و به شمال می‌نگریست، به خوشه‌ای کوچک از سپیدارهایی که هنوز می‌سوختند و دود می‌کردند و روزگاری دیوارهای مأموریت آلامو را پناه داده بودن... [بخوانید]
ایولین ای. اسمیت — ترجمه‌ی شهرزاد
«نمی‌دانم چرا خورشید در آسمان نیست.» همسر جورج پسمن بارها به او گفته بود که باید حافظه‌اش را تمرین بدهد، چون در یادسپاری شماره‌های تلفن خیلی ضعیف بود. حتی وقتی کسی با دقت شماره‌ای را برایش می‌نوشت، در گرفتن شماره ممکن بود رقم‌ها را جابه... [بخوانید]
فردریک براون — ترجمه‌ی شهرزاد
«یک قدم جلوتر!» همسر آقای دکر تازه از سفر به هائیتی برگشته بود—سفری که تنهایی رفته بود—تا پیش از بحث درباره طلاق، فرصتی برای آرام شدن به آن دو بدهد. فایده‌ای نداشت. هیچ‌کدام ذره‌ای آرام نشده بودند. راستش، حالا داشتند می‌فهمیدند که بیش از... [بخوانید]
جان گرگوری بتانکورت — ترجمه‌ی شهرزاد
«مردسالاری همیشه بیداد کرده است.» سپیده بود بر کنار برکه جادویی، و جادو بر آب می‌درخشید، چون میلیون‌ها رنگین‌کمان کوچک. شاونا کنار ساحل زانو زد و برای تصویر خودش در آب ترانه‌ای کهن خواند. نیروی واژه‌ها را حس می‌کرد که می‌طنید، بی‌زمان، ا... [بخوانید]
جین یولن — ترجمه‌ی شهرزاد
«فقط باید مدام تلاش کنی.» روزی پادشاهی بود که یک‌تنه در بالای اتاق برجی بلند می‌نشست. تمام روز کسی را نمی‌دید، جز سهره‌ای طلایی و کوچک که برایش فندق و دانه و توت می‌آورد و پادشاه از آنها شرابی رقیق و تلخ می‌ساخت. چه جادویی او را به این ... [بخوانید]
همه‌ی داستان‌های ترجمه · همه‌ی داستان‌ها
فرهاد وحدتی
اگر می‌خواهید داستانی عاشقانه بخوانید که عشق را دگرسان از رابطه‌های قالبی نشان می‌دهد، «برف تابستانی و هفت ثانیه سکوت عشق» از علیرضا ایرانمهر را از دست ندهید. داستانی که از شور و ناامیدی‌هایی که اغلب از رابطه‌های عاشقانه دیده‌ایم فراتر می‌رود. داستان به این می‌پردازد که چرا عاشق می‌شویم، چه چیزی در معشوق ما را دلباخته می‌کند، کِی و چگونه می‌توان عشق را شناخت، و چه کوله‌باری از تجربه‌ی این احساس برای خود ارمغان ببریم.
«وقتی وارد دانشگاه شدم، همکلاسی‌هایم تازه اولین تجربه‌های عاشقانه‌شان را با هیجان برای یکدیگر تعریف می‌کردند. تعریف می‌کردند کدام دختر دیروز در حیاط دانشگاه جواب سلامشان را داده و چه شده و با چه کسی آشنا شده‌اند. من هم سعی می‌کردم مثل دیگران خودم را کنجکاو نشان بدهم[… ] اما احساسم شبیه سربازی بود که از جنگ برگشته و بعد از شلیک هزاران گلوله‌ی واقعی و دیدن کشته‌های خون‌آلود که واقعا جانی در بدنشان نیست، حالا با دوستانش به شهربازی آمده و بازی آنها را با تفنگ‌های شاچمه‌ای و ...
سودابه استقلال
بزرگترین اتفاق زندگی من زمانی بود که توانستم چشم‌بسته نقاشی بکشم؛ نقاشی‌هایی که آدم‌ها را خوشحال می‌کردند و احساس زنده بودن می‌دادند. هشت‌نه ساله بودم. هیچ دوستی نداشتم و هیچ‌کس نمی‌خواست دوستم باشد. بچه‌ها من را بازی نمی‌دادند. وقتی نزدیک می‌شدم، یواشکی بازی را رها می‌کردند و می‌رفتند. بعضی‌ها از بهم ریختن بازی ناراحت می‌شدند. گریه می‌کردند. دست معلم یا مادرشان را می‌کشیدند. به من اشاره می‌کردند و می‌گفتند:
بگو این نباشه، بگو این نباشه.
کودکانه، هاج‌و واج نگاه‌شان می‌کردم. نمی‌دانستم چرا! چرا نباید باشم؟! فقط می‌دانستم مثل بقیه بچه‌ها نمی‌توانم بدوم.
راه رفتنم هم سخت بود؛ مدام زمین می‌خوردم و پا می‌شدم. زانوهایم همیشه زخم و زیلی بودند. اوایل گریه می‌کردم ولی بعدها، به این زمین خوردن‌ها، عادت کرده بودم.
مادر می‌گفت: زمین خوردن مال بچه‌هاس، تو فقط یه کم ضعیف‌تری، برای همین بیشتر زمین می‌خوری!
می‌نشستم، آرام سنگ‌های ریز و نوک تیزی را که کف دست‌ها و زانوهایم فرو رفته بود را بیرون می‌آوردم. بعضی از بچه‌ها ادا در می‌آوردند و مسخره می‌کردند.
همیشه یک سوال بزرگ توی سرم و یک تعجب بزرگتر توی صورتم بود. چرا دوستم ندارند؟ چرا دوستی ندارم؟! کمی بعد فهمیدم من، «کوتوله‌ی زشت» هستم؛ این را یک‌روز میترا، همکلاسی‌ام، دختر زیبا و... [بخوانید]
مینا افشاری
«یه ساعت دیگه منتظرتم.»
مکث می‌کند و صدایش را بلندتر می‌کند و می‌گوید: «باشه عزیزم. فردا من میام محل کارت.»
بعد از این جمله، هیچ حرفی نمی‌زند. چند بار با انگشت سبابه روی دایره قرمز رنگ صفحه تلفن همراهش می‌کوبد تا تماس قطع شود. دستی به موهایش می‌کشد و موبایل را روی میز ناهارخوری می‌سراند. موبایل از آن‌ور میز روی زمین می‌افتد و گرومپ صدا می‌دهد.
«لامصب.»
پسر بزرگتر سرش را از اتاق بیرون می‌آورد. «چی شد مامان؟»
زن گوشی را برمی‌دارد و در پشت را که جدا شده، جا می‌اندازد و دوباره روی میز می‌گذارد. «چیزی نیست.»پلک چشم چپش نبض دارد و می‌زند.
«مامان فردا ساعت ده باید بیای مدرسه.»
زن به آشپزخانه می‌رود، غذای بچه‌ها را داخل بشقاب‌هایی با عکس اسپایدرمن می‌کشد و روی میز می‌گذارد.
پسر دوباره تکرار می‌کند: «شنیدی مامان؟ فردا باید بیای مدرسه.»
زن لیوان‌های نوشابه را می‌گذارد کنار بشقاب‌ها و می‌گوید: «خوب، شنیدم. نمی‌تونم بیام، اما زنگ می‌زنم صحبت می‌کنم.»
پسر بزرگتر پشت میز می‌نشیند. «دوباره مجید داره میاد دعوا؟»
زن خورده‌های بیسکوئیت را از روی کابینت با کف دست داخل بشقاب هول می‌دهد. «سامان چند بار بهت گفتم نباید به تلفن‌های من گوش بدی؟»
سامان اولین قاشق را توی دهانش می‌گذارد. «من گوش... [بخوانید]
