شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«بهتر از این معامله‌ای به خاطرم نمی‌رسد.»
آن صبح ویل هاوارد در جنگل قدم‌زنی یکشنبه‌ای می‌کرد؛ تفریحی که دیرزمانی بود ریتا هنری در آن شریکش شده بود و آن را برایش دلپذیرتر می‌کرد. اما نه آفتاب درخشان، نه هوای جان‌بخش، نه آوای بی‌همتای الیکایی دره، هیچ‌کدام نمی‌توانست سیاهی اندیشه‌های ویل را بزداید. همین حالا ریتا با هارلی تامپسون در یک باشگاه روستایی انحصاری سوارکاری می‌کرد. ویل نمی‌توانست سرزنشش کند. هارلی یک متر و هشتاد و هشت بود، بازیکن سابق خط حمله پرینستون؛ خوش‌قیافه با چهره‌ای خشن، سرشار از گپ‌وگفت‌های خوشایند؛ کارمند جوان رده‌بالا با آینده‌ای بزرگ. و او، ویل هاوارد، لاغری زبون‌بسته—
در همان لحظه حس کرد چیزی سست به پاچه شلوارش می‌کشد؛ سر پایین کرد و موش دشتی کوچکی دید که دیوانه‌وار چنگ به پارچه می‌زد. ویل با دهان باز به آن جانور لرزان خیره شد و از رفتاری چنین عجیب در موجودی این‌قدر ترسو یکسره گیج ماند. آنگاه پیکر جهنده و فنری راسویی بر راه پیدا شد؛ بی‌رحم، بی‌باک، حتی از آدمی هم نمی‌ترسید.
ویل به چابکی جانور وحشت‌زده را در کف دستش گرفت. راسو ایستاد و صدای زننده چیک‌چیک درآورد؛ چشمانش در ماسک سه‌گوش درنده‌خویی که صورتش بود سرخ بود. لحظه‌ای به‌نظر رسید که می‌خواهد به حریف غول‌آسایش حمله کند، اما چون ویل پیش رفت و فریاد کشید، جانور با خشم‌ی غرغرکنان از راه لغزید و رفت.
«بیچاره شیطان کوچول،» ویل خطاب به آن تکه‌خز چشم‌روشن در دستش گفت. لبخندی کج گوشه لبش را گرفت. «هیچ شانسی نداشتی—درست مثل من و تامپسون!» خم شد و آن را نرم در بوته‌های زیرین گذاشت. سپس خیره ماند و فکش افتاد. به جای موش، ناگهان موجودی تپل و بوداگونه پدیدار شد، تقریبا پنج سانتی‌متر قد. راستش، اگر اندازه می‌گرفتند، دقیقا پنج سانتی‌متر و سه میلی‌متر بود.
آن پیکر با صدایی که هرچند ضعیف بود، به‌طرزی شگفت طنین داشت، گفت: «ای انسان مهربان، سپاس سپاسگزارانه ایپ، خدا، را بپذیر. چگونه می‌توانم تو را برای رهاندنم از آن هیولای آزمند پاداش دهم؟»
ویل آب دهانش را قورت داد، اما چون خواننده‌ای سخت‌کوش از دانسانی و کولیر بود، زود خودش را بازیافت. لکنت‌کنان گفت: «تو—تو یک خدایی!»
موجود با خودپسندی پاسخ داد: «واقعا خدا هستم. هر صد سال یک بار، به‌عنوان مجازات تقلب در شطرنج، مدت کوتاهی به موش تبدیل می‌شوم—اما بی‌شک تو گزارش‌های مشابه را تا حد ملال مفرط خوانده‌ای. همین بس که بگویم، تو درست به‌موقع مداخله کردی. حالا تا یک قرن دیگر در امانم—مگر، البته، دوباره تسلیم وسوسه شوم و یک سرباز را به فیل تبدیل کنم. مقاومت سخت است،» با لحن رازآمیز گفت، «و به بازی پایانی آدم بسیار کمک می‌کند.»
ویل به یاد هارلی تامپسون افتاد، آن پست‌فطرتی که مثل یک آدم راه می‌رفت. همان یاری که خیال‌پردازی را به ریشخند می‌گرفت و او را برای خواندن مجله هنوز-نه-اما-شاید-بشود دست می‌انداخت. خوب می‌دانست که پشت ظاهر خوش‌برخورد تامپسون، حیوانی بی‌رحم و خودخواه و خودبین پنهان است. ریتا هرگز با مردی چنین خوشحال نمی‌شد. اینجا فرصتی بود تا نخستین برتری را بر هارلی به دست آورد. با کمک خدایی سپاسگزار، کارهای زیادی می‌شد کرد. آن دانسنی هم خوب حساب کار را داشت. شاید سه آرزو—اما این گیر دارد. بهتر که انتخاب را به خود خدا واگذارم . . .
با کم‌رویی گفت: «اشاره کردی به—به یک پاداش.»
«بی‌شک گفتم،» خدا اطمینانش داد، در حالی که روی ساقه قاصدکی تاب می‌خورد و پاهای برهنه ریزنقشش را با تن‌آسانی تکان می‌داد. «اما افسوس، فقط پاداشی کوچک. چنان‌که می‌بینی، خدای بسیار کوچکی هستم.»
«آه،» ویل گفت، تا حدی سرخورده. بعد چهره‌اش روشن شد: «اجازه می‌دهی پیشنهاد کنم یک ثروت کوچک —؟» به‌راستی که حضور یک جاودانه هوشش را تیز کرده بود.
«البته. اما باید به‌طرز چشمگیری کوچک باشد. نمی‌توانم از ۱٫۹۸ دلار بالاتر بروم.»
«همین؟» صدای ویل از سرخوردگی سنگین بود.
«متأسفانه همین است. ما خدایان کوچک همیشه در تنگنای پولیم. شاید نوع دیگری از هدیه—»
«بگو،» ویل حرفش را برید. «یک الماس چطور؟ آخر، الماسی به اندازه یک گردو در واقع شیء کوچکی است، و—»
خدا با تأسف گفت: «افسوس. حتی برای یک الماس هم باید ریز باشد. در واقع، به ارزش ۱٫۹۸ دلار.»
«لعنتی!» ویل نالید. «باید چیزی کوچک باشد—»
«باید باشد،» خدای کوچک خوش‌خلق تأیید کرد. «هر کاری که بتوانم، تا ۱٫۹۸ دلار، فقط بگو.»
«شاید یک زمین‌لرزه کوچک،» ویل بی‌چندان شوقی پیشنهاد داد. «می‌توانم از پیش پیش‌بینی‌اش کنم. آن‌وقت شاید ریتا—»
ایپ پاسخ داد: «زلزله‌ای کوچک، بله. از عهده‌اش برمی‌آیم. اما فقط یک لرزش ناچیز خواهد بود. یادآوری می‌کنم که فقط به اندازه ۱٫۹۸ دلار خسارت می‌زند.»
ویل آهی کشید. «صدایت مثل یک حراجی ارزان‌فروشی است،» اعتراض کرد.
«البته،» خدا با صدای بلند اندیشید، انگار صادقانه در جست‌وجوی راه‌حلی بود، «اگر پول را بهارز دیگری بگیریم—مثلا لیر—به نظر می‌رسد بیشتر است؛ اما ارزشش در واقع همان خواهد بود.»
ویل گفت: «تسلیم می‌شوم.» بعد، وقتی ایپ خجالت‌زده به نظر رسید، با لحنی مهربان‌تر: «ناراحت نباش. می‌دانم دلت می‌خواهد کمک کنی. تقصیر تو نیست که پول این‌قدر تنگ است.» و غمگین افزود: «شاید هنوز فکری به سرت بزند. من الان دارم می‌فروشم، یا دارم تلاش می‌کنم بفروشم — فروشنده چندان خوبی نیستم. یک بار مشتری به من مبلمان دفترش را فروخت. اما اگر می‌توانستی یک معامله خوب ترتیب بدهی —»
«فقط ۱٫۹۸ دلار عایدی دارد.»
ویل با لبخندی تلخ گفت: «آسان نیست. همین حالا دارم لوکوموتیوهای دیزلی، ساختمان‌های اداری و معدن‌های متروکه را می‌فروشم. و معاون رئیس چاه‌های نفت خشک هستم.»
خدای کوچک پرسید: «تا حالا شانسی داشته‌ای؟» و ملخی را با لگد پراند که با خشم پرواز کرد.
«نزدیک بود یک معدن مس متروکه را به یک کالیفرنیایی ثروتمند به‌عنوان پناهگاه حمله هوایی بفروشم، اما تامپسون باز هم مرا کنار زد. به او نشان داد که چطور می‌شود یکی از دالان‌های معدنی دیگر را به بلندترین — و مطمئن‌ترین — بار جهان تبدیل کرد. این کار فروش مرا خراب کرد؛ مرد معدن تامپسون را به ۶۷٬۰۰۰ دلار خرید. آن هارلی جهنمی!» نعره زد. با تلخی افزود: «اینکه شغل سرپرستی را به‌جای من او بگیرد اهمیتی برایم ندارد؛ من به‌هرحال برای دستور دادن ساخته نشده‌ام. یا دزدیدن بهترین مشتری‌هایم. حتی آن شوخی‌های مسخره‌اش. اما وقتی نوبت به ریتا می‌رسد —! درست وقتی داشت می‌فهمید که من زنده‌ام».
خدا پرسید: «ریتا؟»
«ریتا هنری—در دفتر ما کار می‌کند. دختر فوق‌العاده‌ای است. این‌قدر شیرین، این‌قدر—زنده، و با شگفت‌انگیزترین چشمان سبز—»
ایپ گفت: «که این‌طور،» و انگشت شستش را به نشانه تمسخر به سنجاقک معلقی نشان داد.
«برای همین است که می‌توانم از کمی کمک استفاده کنم. پس هر کاری می‌توانی بکن، هرچند با سقفی از—»
«—۱٫۹۸ دلار،» خدا جمله‌اش را محکم تمام کرد. «بعدازظهر و عصر را همین‌جا می‌گذرانم و بهجایی که نافم می‌بود اگر فراطبیعی نبودم فکر می‌کنم. به خدای بزرگ (هرچند کوچک) ایپ اعتماد کن. بدرود.» و به میان علف‌ها راه افتاد.
ویل که آن‌قدر افسرده بود که هیچ سرگرمی‌ای برایش ممکن نبود، عصر را در خانه گذراند و ساعت یازده با دل‌تنگی به رختخواب رفت، بر این باور که کمک صرفا ۱٫۹۸ دلاری، حتی از سوی یک خدا، بعید است مشکلش را حل کند.
با وجود چنین پیش‌بینی‌هایی، از خستگی عصبی آن‌قدر خسته بود که بی‌درنگ خوابش برد، اما فقط نیم ساعت بعد با در زدنی کم‌رویانه بر در آپارتمان بیدار شد.
خواب‌آلود، با ردایی روی پیژامه‌اش، در را باز کرد و ریتا را دید که روی آستانه ایستاده. لبخندی گرم به او زد که از وعده می‌درخشید.
«ریتا!» نفسش بند آمد. «چی—؟»
انگشتی بر لب‌هایش گذاشت، درون لغزید و در را نرم پشت سرش بست. بعد در آغوشش بود، لب‌هایش پرشتاب، تنش آب‌شونده.
«ریتا،» ویل زیر لب گفت، «بالاخره…»
به او نگاه کرد، از پایین به بالا. آیا نشانی از سردرگمی، از حیرت در آن چشمان سبز بود؟ «فقط به نظر می‌رسید چیزی وادارم می‌کند… باید می‌آمدم…» دستش را گرفت و به اتاق خواب برد. آنجا، در تاریکی گرم، خش‌خش ابریشمی حریر را شنید. ریتا باز گفت: «باید می‌آمدم. ما درست برای هم ساخته شده‌ایم… می‌دانم…»
تخت صدا داد و ویل، دست مشتاقی دراز کرد و پوستی همچون اطلس آفتاب‌گرم را لمس کرد.
صبح روز بعد، وقتی شلوارک نازک را از روی زمین برداشت، از همان‌جا که با شتابی که به او می‌آمد افکنده شده بود، تکه‌کاغذی از نایلون سیاه فرو افتاد.
ویل با کنجکاوی برداشتش. بریده‌ای از روزنامه بود. کسی در حاشیه با خطی ریز و روان نوشته بود: «انعامی از سوی خدای ایپ سپاسگزار (تا ۱٫۹۸ دلار).»
خود بریده، که فقط یک پرکننده بود، می‌خواند: «با قیمت‌های امروز، ارزش ترکیبات شیمیایی که بدن انسان را می‌سازند فقط ۱٫۹۸ دلار است.»
