شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«آنچه اهمیت دارد این است که منظورت چه باشد.»
وقتی مارجی شیشه تراش‌خورده را از کاغذ بیرون آورد، خیال کرد عطر است. «آه، عالی است،» با طعنه زیر لب به خودش گفت. «من چهار روز دیگر عروسی می‌کنم و یک تکه پارچه هم ندارم بپوشم، آن وقت عمه هپسیبا برایم عطر می‌فرستد!»
مارجی زن پول‌پرستی نبود. اما عمه هپسیبا، به قول تعبیر عامیانه، در پول غرق بود؛ و سالی حدود چهل دلار خرج می‌کرد. در مصر، در کلبه‌ای گلی زندگی می‌کرد، چون به قول خودش می‌خواست «طعم شرق را بمکد»… و این عبارت را با حروف بزرگ می‌نوشت. برای مارجی، که تنها خویشاوند زنده‌اش بود، نامه‌های طولانی و نامفهوم می‌نوشت درباره زیبایی مشرق‌زمین و لذت تأمل؛ نامه‌هایی که مارجی از سر وظیفه‌شناسی می‌خواند و همان‌قدر وظیفه‌شناسانه جواب می‌داد: «عمه هپسیبای عزیز؛ امیدوارم حالتان خوب باشد…»
آهی کشید و برچسب را برانداز کرد. با خطی عربی، دقیق و مبهم، نوشته بود: «جن شماره هفت». مارجی شانه بالا انداخت.
خب، با خودش فکر کرد، حتما خیلی شیک و گران است. اگر این هفته ناهار نخورم، می‌توانم برای خودم یک لباس زیر فانتزی بخرم، و شاید یک جفت دستکش نو برای رفتن به کلیسا. گرگ از عطر خوشش می‌آید، و اگر بعد از عروسی چند ماهی کارم را نگه دارم، کارمان راه می‌افتد. البته امیلی پست می‌گوید عروس باید از هر چیزی یک دوجین داشته باشد، اماهمه که نمی‌توانند خوش‌شانس باشند.
خواست عطر را در کشوی میزش بگذارد — چون ساعت ناهارش تقریبا تمام شده بود — اما ناگهان به فکرش رسید و با احتیاط شروع کرد درپوش را شل کند. «فقط یک بوی خیلی کوچک می‌کنم —» با خودش فکر کرد…
درپوش گیر کرد؛ مارسی تکان خورد، کشید — و از بوی عجیب و همه‌جاگیر که بیرون زد، نفسش بند آمد. با خودش فکر کرد: «واقعا تند است —» و درپوش شل‌شده را در دست نگه داشت… بعد پلک زد و آن را روی زمین انداخت، جایی که آن شیشه تراش‌خورده گران‌بها به میلیون‌ها تکه خرد شد.
مارسی بچه‌ای معمولی از نسل خودش بود، یعنی به‌طور مرتب به سینما می‌رفت. او سندباد بحری و دزد بغداد را دیده بود، پس طبعا فورا فهمید چه خبر است، وقتی آن بوی همه‌جاگیر بیرون زد و به پیکر عظیم و بلندبالایی با چهره‌ای مبهم شرقی تبدیل شد. «خدای من…» زیر لب گفت، بعد که خطر قریب‌الوقوع برای سقف دفتر را دید، دستور داد: «هی، سرت را بکن بیرون از پنجره — سریع!»
«شنیدن، اطاعت کردن است،» هیبت غول‌آسا با لحنی هیس‌آسا گفت، «اما، ای بانوی من، اگر جسارت کنم و پیشنهادی بدهم، این ممکن است جلب توجه کند. اجازه بدهید —» و بی‌درنگ به اندازه‌ای کم‌تر و جمع‌وجورتر آب رفت. محرمانه پرسید: «این روزها کاخ‌ها را به این بزرگی نمی‌سازند، مگر نه؟»
«مطمئنا نه،» مارسی آب دهانش را قورت داد و گفت. «تو — تو یک جن هستی؟»
هیبت با تندی گفت: «من جن نیستم. نمی‌توانی بخوانی؟ من جن هستم — به‌طور دقیق، جن شماره هفت.»
«ا… یعنی باید آرزوی مرا برآورده کنی؟»
جن اخم کرد. زیر لب گفت: «حالا، اینجا نکته‌ای اخلاقی عجیب هست. چون درپوش بطری شکسته، دیگر هرگز نمی‌توان مرا حبس کرد. در همان حال، چون تو با چنین سخاوتی آزادم کردی، با کمال میل یک آرزویت را برمی‌آورم. چه باشد؟»
مارسی حتی لحظه‌ای تردید نکرد. اینجا فرصتی بود تا از آن بطری قدیمی عجیب‌وغریب خاله هپسیبا یک هدیه عروسی خوب بسازد، و گذشته از این، او دختر حریصی نبود. لبخندی درخشان زد. «چند روز دیگر عروسی می‌کنم —» شروع کرد.
«اکسیر عشق می‌خواهی؟ زیبایی جاودان؟»
«نه، قربان!» مارسی لرزید. او وقتی دختربچه‌ای بود «هزار و یک شب» را خوانده بود؛ می‌دانست که نمی‌شود با جن — ببخشید — با جن معامله‌ای جادویی کرد. «نه، راستش، من فقط می‌خواهم — خب، یک جهیزیه خانگی. چیزهای قشنگی که بشود با آن‌ها عروسی کرد، و از این قبیل — فقط برای اینکه شروع خوبی داشته باشیم.»
«می‌ترسم درست نفهمم.» جن اخم کرد. «جهیزیه؟ این واژه بعد از زمان من پیدا شده. یادت باشد، من از وقتی سلیمان پادشاه قنداق‌پیچ بود از این بطری بیرون نیامده‌ام.»
«خب — ملافه‌ها، حوله‌ها، زیرجامه‌ها، پیراهن‌خواب‌ها —» مارسی شروع کرد، بعد رهایش کرد. مارسی گفت: «آه، خب، فقط از همه‌چیز یک دوجین بده.»
جن با آوایی کشیده گفت: «شنیدن، اطاعت است. کجا بگذارمش، ای بانوی من؟»
«آه، در اتاق من،» مارسی به او گفت، بعد، با یاد آوردن آن اتاق اجاره‌ای هفته‌ای پنج دلاری، «شاید مجبور شوی اتاق را کمی بزرگ‌تر کنی، ولی می‌توانی این کار را بکنی، نه؟»
جن با بی‌خیالی گفت: «آه، البته. جن، بانوی عزیزم، هر کاری می‌تواند بکند. و حالا، برای همیشه بدرود، و ممنون که آزادم کردی.»
چنان سریع ناپدید شد که مارسی چشمانش را مالید، و بطری کوچک بلورین افتاد روی زمین. بعد از لحظه‌ای، مارسی آن را برداشت و بطری خالی را بو کرد. هنوز رایحه‌ای عجیب و رقیق به آن چسبیده بود، ولی جز آن خالی بود.
«آیا همه‌ی این را خواب دیدم؟» گیج و منگ از خودش پرسید.
زنگ خورد و ماشین‌نویس‌های دیگر دفتر به میزهایشان برگشتند. کسی پرسید: «خدای من، مارسی، تمام مدت ساعت ناهار همین‌جا نشسته بودی؟»
مارسی جواب داد: «من… یک چرت کوچک زدم…» و با احتیاط بطری بلورین را در کشوی میزش پنهان کرد.
آن بعدازظهر به نظر مارسی به‌طور باورنکردنی طولانی آمد. عقربه‌های ساعت کند پیش می‌رفتند و روی صفحه می‌خزیدند، و مارسی یک‌باره دید نامه‌ای اداری را با «دجین عزیز—» شروع کرده است. با خشم کاغذ را پاره کرد، تاریخ را روی سربرگ دومی تایپ کرد و از نو شروع کرد: «دجین‌تلمن‌ها؛ توجه شما را به این امر جلب می‌کنیم—»
سرانجام عقربه‌ها به پنج رسیدند، و مارسی با شتاب روپوشی روی ماشین‌تحریرش انداخت، کیفش را چنگ زد و به معنای واقعی کلمه از دفتر بیرون دوید. همان‌طور که تندتند از خیابان می‌گذشت، مدام به خودش می‌گفت: «آن‌جا هیچ چیزی نخواهد بود—هیچ چیزی نخواهد بود—اما فرض کن چیزی بود، فرض کن…»
راهروی خانه‌ی اجاره‌ای به‌طرز شومی ساکت بود. مارسی از پله‌ها بالا رفت و از نبودن صاحب‌خانه و از سکوت مستأجرهای دیگر در شگفت بود. اکراه عجیبی به دست‌هایش سنگینی می‌کرد وقتی کلید را در قفل فرو کرد.
بلند گفت: «همه‌اش مزخرف است. حالا شروع می‌کنم—»
چشمانش را بست و در را باز کرد. داخل رفت…
از هر چیزی یک دوجین بود. اتاق تا فضایی خاکستری گسترده می‌شد و مارسی، چشمانش را که گشود، دست‌هایش را به گلویش برد تا فریادی را خفه کند. یک دوجین از تخت آشنایش بود؛ یک دوجین گربه خاکستری که روی بالش چرت می‌زدند؛ یک دوجین لباس خواب ظریف که با دقت کنارش چیده شده بود؛ یک دوجین بسته ظریف با برچسب «جوراب نایلونی» و یک دوجین سیب سرخ که کنارشان آرام می‌غلتیدند. پیش چشمان خیره‌اش یک دوجین فیل از فضای خاکستری گذشتند و آن‌سوتر، دید هراسانش بر یک دوجین گنبد سفید متمرکز شد که در فضاهای تاریک اتاق گسترده محو می‌شدند، و همچنین یک دوجین کلیسای جامع بلند. یک دوجین ازهر چیز…
«مارسی — مارسی، کجایی؟» صدای مردی را شنید که از راهرو فریاد می‌زد. مارسی چرخید. گرگ! و او بیرون بود —بیرون از این کابوس! کورکورانه گریخت، از روی یک دوجین فرش لوله‌شده ایرانی که تلوخورده بود، لبه یکی از یک دوجین پیانوی گراند را خراشید؛ جیغ کشید و جایی یک دوجین مار زنگی را در ذهن آورد…
«گرگ!» جیغ کشید.
دوازده در با خشونت باز شد.
«مارسی، عزیزم، چه شده؟» انبوهی از صداهای مهربان التماس‌کنان گفتند و دوازده گرگ که خشمگین همدیگر را هل می‌دادند به اتاق هجوم آوردند.
