شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«هر شکلی فریب می‌دهد.»
دگردیسی پیش از آن رخ داد که بتواند بیش از کتش و شال‌گردنش را از تن بیرون کند. کافی بود از کفش‌ها بیرون بیاید، با دو ضربه‌ی پشت پا جوراب‌ها را بیندازد و شلوار را از پاهای عقبی لاغر و شکمش بلغزاند. اما پس از دگردیسی سینه‌اش هنوز فراخ بود و پیراهنش سخت‌تر شل می‌شد. موهای پشت گردنش از خشم سیخ شد چون سرش را چرخاند و با ریه‌هایی شتاب‌زده آن را در توفانی از دکمه‌های فروریزان و ژنده‌ها درید و دور انداخت. آخرین روبان‌های آزاردهنده را که افکند، از شتابش پشیمان شد. پیش‌تر همیشه در جزئیات کوچک دقیق بود. پیراهن حروف اول نامش را داشت. باید یادش باشد بعدا همه‌ی تکه‌پاره‌ها را جمع کند. می‌توانست آن‌ها را در جیب‌هایش بچپاند و در راه بازگشت به خانه، وقتی دوباره به شکل پیشین بازگشته بود، کت را محکم ببندد.
گرسنگی درونش غرید، از شکم به گلو بالا آمد، از گلو به دهان. انگار یک ماه بود که چیزی نخورده بود—یک ماه ماه‌ها. گوشت خام قصابی هرگز به‌قدر کافی تازه نبود: سردی مرگ و یخچال را چشیده بود و همه‌ی جوهر حیاتش را از دست داده بود. زمانی دیگر، غذاهای دیگری بود، گرم، و آغشته به خونی که هنوز فوران می‌کرد. اما اکنون آن خاطره‌ی نحیف تنها حرص درنده‌اش را تیزتر می‌کرد.
آشوب در مغزش می‌تاخت. بی‌ربط، برای لحظه‌ای، نخستین هشدار بیماری‌اش را به یاد آورد، حتی پیش از بیزاری از گوشت پخته: نفرت، حساسیت، به چنگال‌ها و قاشق‌های نقره. خیلی زود به چیزهای دیگر همان فلز سرایت کرد. حتی از لمس سکه‌ها به خود می‌پیچید، ناچار بود اسکناس به کار ببرد و پول خرد نگیرد. فولاد هم برای موجوداتی مثل او فلزی ناسازگار بود؛ و زمانی رسید که دیگر تقریبا به همان اندازه‌ی نقره تحملش را نداشت.
چه چیزی او را به یاد چنین چیزهایی انداخته بود، که دندان‌هایش را از نفرت به هم می‌سایید، و چیزی بدتر از تهوع گلویش را می‌فشرد؟
گرسنگی بازگشت و آرام‌سازی فوری می‌خواست. با پنجه‌های ناشیانه جامه‌ی دورانداخته‌اش را زیر بوته‌ها فرو کرد و از ماه آرواره‌سنگین پنهانش داشت. این ماه بود که جزرومد جنون را در خونش برمی‌انگیخت و دگردیسی را بر او تحمیل می‌کرد. اما نباید لباس‌هایی را که بعدا لازمش می‌شد به رهگذری لو می‌داد، وقتی پس از شکار آن شب به سیمای انسانی بازمی‌گشت.
شب گرم و بی‌باد بود و جنگل گویی نفسش را حبس کرده بود. می‌دانست در آن سال از قرن بیست‌ویکم، هیولاهای دیگری هم بیرون می‌گشتند. خون‌آشام هنوز زنده بود، پنهان‌کارتر و کشنده‌تر، در پناه ناباوری آدمی. و خود او تنها گرگ‌مرد نبود: برادران و خواهرانش بی‌مزاحم می‌گشتند و جنگل‌های شهری تاریک‌تر را ترجیح می‌دادند، در حالی که او، که در روستا بزرگ شده بود، هنوز به راه‌های کهن وفادار بود. افزون بر این، هیولاهایی هم بودند که هنوز اسطوره و خرافه نمی‌شناختشان. اما این‌ها هم بیشتر ساکن شهرها بودند. هیچ میلی به دیدار هیچ‌کدام نداشت. و البته چنین دیداری احتمال کمی داشت.
کوچه‌ای کج را دنبال کرد که پیش‌تر شناسایی کرده بود. برای ماشین‌ها بیش از حد باریک بود و خیلی زود به راهی باریک بدل شد. در دوشاخه‌ی راه، در سایه‌ی بلوطی پهن که لکه‌های دارواش اندامش را پوشانده بود، پناه گرفت. راه را بعضی رهگذران دیروقت که حتی دورتر از شهر زندگی می‌کردند استفاده می‌کردند. یکی از آن‌ها ممکن بود هر لحظه از راه برسد.
کمی ناله‌کنان، با گرسنگی سگی گرسنه، منتظر ماند. هیولایی بود که طبیعت ساخته بود، آماده برای اطاعت از نخستین فرمان طبیعت: بکش و بخور. موجودی بود از وحشت… افسانه‌ای که در گرداگرد آتش‌های غارهای پیش‌ازتاریخ پچ‌پچ می‌شد… دورگه‌ای که اسطوره‌ی بعدی آن را به نیروهای جهنم و جادو پیوند داد. اما به هیچ روی با آن هیولاهای فراطبیعی خویشاوند نبود، زاده‌ی جادویی تازه‌تر و سیاه‌تر، که بی‌گرسنگی و بی‌کینه می‌کشتند.
فقط چند دقیقه انتظار داشت، پیش از آنکه گوش‌های متشنجش لرزش دوردست قدم‌ها را بگیرد. قدم‌ها شتابان نزدیک‌تر می‌شدند و به نظر می‌رسید هرچه نزدیک‌تر می‌شدند بیشتر می‌گفتند. محکم و کشسان بودند، خستگی‌ناپذیر و موزون، از جوانی می‌گفتند یا از بلوغ کامل که پیری به آن نرسیده. از صیدی ارزشمند می‌گفتند، از گوشت لاغر و اعلا و خون سرشار و جاندار.
کمی کف بر لب‌های آنکه منتظر بود نشسته بود. دیگر ناله نمی‌کرد. برای جهش پیش‌بینی‌شده نزدیک‌تر به زمین خم شد.
راه پیش‌رو سخت در سایه بود. رهگذر به‌طور مبهم و شتابان در سایه‌ها پدیدار شد. به نظر می‌رسید همان بود که آنکه می‌پایید از صدای قدم‌هایش حدس زده بود. بلندقد و شانه‌گشوده بود، با اطمینانی نرم و چابک می‌خرامید، با دقتی از تاندون و ماهیچه‌ی نیرومند. سرش در تاریکی لکه‌ای بی‌چهره بود. کلاه نداشت، کت و شلواری تیره پوشیده بود که هر کسی می‌توانست بپوشد. قدم‌هایش با اطمینان کسی طنین می‌انداخت که هیچ چیز برای ترسیدن ندارد و هرگز در خواب هم موجودات خمیده در تاریکی را ندیده است.
حالا تقریبا هم‌تراز مخفیگاه آنکه می‌پایید بود. دیگر نمی‌توانست صبر کند؛ از کمینگاه سایه بیرون جهید و همان‌دم که پنجه‌های عقبش از زمین کنده شد، بر فراز غریبه بلند شد. هجومش همچون همیشه مقاومت‌ناپذیر بود. غریبه به عقب افتاد، دراز به دراز و بی‌دفاع، چنان‌که دیگران افتاده بودند، و مهاجم بر گلوی برهنه‌ای خم شد که فریبنده‌تر از گلوی سیرن می‌درخشید.
تاکتیکی بود که هرگز شکست نخورده بود… تا حالا…
آن تکانه، آن بهت، او را از آن پیکر افتاده دور انداخته بود و بر پاهای عقب لرزانش پس رانده بود. شاید همان تکانه بود که باعث شد دیگر بار، به‌سرعت، دگرگون شود و پیش از ساعت مقرر به شکل انسانی بازگردد. تا دگرگونی آغاز شد، چند دندان نیش گرگ‌سان شکسته را بیرون تف کرد؛ و بعد داشت دندان‌های انسانی تف می‌کرد.
غریبه برخاست، ظاهرا بی‌لرزش و بی‌بیم. در شکافی از مهتاب که همه‌چیز را می‌نمایاند پیش آمد، خمیده در نیمه‌چمباتمه، و انگشتان فولاد-بریلیومی‌اش را که با لعابی به رنگ صورتی پوست پوشیده شده بود می‌گشود و می‌بست.
گرگ‌مرد لرزان پرسید: «کی… چی هستی؟»
غریبه در حال پیش‌روی زحمت پاسخ دادن را به خود نداد؛ هر سیناپس مغز محاسبه‌گر پیام شرطی‌شده را می‌رساند، برگردانده به ساده‌ترین عبارت دوتایی: «خطرناک. انسان نیست. بکش!»
