شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«از ماهی‌تابه به آتش—»
پیوسته همراهش بود—لکه سیاه درست بالای سر که آذرخش‌ها از آن برمی‌خاست، باران سیل‌آسای نزدیک به کوری، انفجارهایی چون آتش توپخانه.
ون برکوم تلوتلو خورد که کشتی دیگر بار جابه‌جا شد و کارتن به‌دستش تقریبا از دستش افتاد. بادها گرد او زوزه می‌کشیدند و جامه‌های خیسش را می‌دریدند؛ آب دور قوزک‌هایش می‌پاشید و می‌چرخید—عقب می‌نشست، بازمی‌گشت، عقب می‌نشست. موج‌های بلند بی‌وقفه به کشتی می‌کوبیدند. نور سبز وهم‌آور آتش سنت المو در امتداد تیرک‌ها می‌رقصید.
از فراز باد و حتی از فراز رعد، ناگهان جیغ یکی از ملوانان را شنید—هدف تصادفی توجه یکی از آن شکنجه‌گران اهریمنی سرگردان.
بالا در میان طناب‌ها مرده‌ای گرفتار بود، که عناصر همه گوشتش را کنده بودند و اکنون آن درخشش سبز متحرک استخوان‌بندش را آلوده کرده بود؛ دست راستش تکان می‌خورد، چنان‌که گویی دست تکان می‌دهد—یا که اشاره می‌کند.
ون برکوم از عرشه گذشت و به محل جدید بار رفت و کارتنش را آغاز به بستن کرد. چند بار این کارتن‌ها و جعبه‌ها و بشکه‌ها را جابه‌جا کرده بودند؟ او از مدت‌ها پیش شمارش را از دست داده بود. چنین می‌نمود که هر بار کار تمام می‌شد، بی‌درنگ دستور جابه‌جایی تازه‌ای صادر می‌گشت.
از روی نرده به بیرون نگاه کرد. هر وقت نزدیک بود، هر وقت فرصتی دست می‌داد، افق دور را که از پشت پرده باران تیره می‌نمود از نظر می‌گذراند. و امید داشت.
در این، او متفاوت بود. برخلاف هر یک از دیگران، امیدی داشت—هرچند کوچک—زیرا نقشه‌ای داشت.
انفجاری مهیب از خنده کشتی را لرزاند. ون برکوم لرزید. ناخدا حالا تقریبا همیشه در کابینش می‌ماند، با یک بشکه رام. می‌گفتند با شیطان ورق بازی می‌کند. صدایش مثل این بود که شیطان همین حالا دست دیگری را برده باشد.
ون برکوم به بهانه بازرسی بستن بار، بشکه خود را دوباره یافت، که میان همه بشکه‌های دیگر گم شده بود. از آن لکه کوچک رنگ آبی می‌شناختش. برخلاف بقیه خالی بود و از درون قیراندود.
روی برگرداند و دوباره از عرشه گذشت. چیزی عظیم با بال‌هایی چون بال خفاش از کنارش لغزید. شانه‌هایش را بالا کشید و شتاب کرد.
چهار بار دیگر، و هر بار نگاهی گذرا به دوردست. بعد—بعد . . .؟
بعد!
دیدش. کشتی‌ای در جلوگاه سمت چپ بود! دیوانه‌وار به اطراف نگریست. کسی نزدیکش نبود. همین بود. اگر شتاب می‌کرد. اگر دیده نمی‌شد.
به سوی بشکه‌اش رفت، بندها را باز کرد، باز به اطراف نگریست. هنوز کسی نزدیک نبود. کشتی دیگر بی‌شک نزدیک می‌شد. نه زمانی بود و نه وسیله‌ای برای محاسبه مسیر، داوری باد یا جریان. تنها قمار بود و امید.
قمار را برگزید و به امید چنگ زد، بشکه را تا نرده غلتاند، بلندش کرد و به دریا افکند. لحظه‌ای بعد خودش هم به دنبالش رفت.
آب یخ‌زده بود، متلاطم، تاریک. به زیر کشیده شد. دیوانه‌وار دست و پا زد و کوشید خود را به سطح بکشد.
سرانجام روزنه‌ای نور دید. موج‌ها بر او کوبیدند، این سو و آن سو انداختندش، دوجین بار به زیر آب رفت. هر بار، جنگید و به سطح بازگشت.
نزدیک بود که تسلیم شود که ناگاه دریا آرام گرفت. صداهای طوفان نرم شد. روز در اطرافش روشن‌تر شد. روی آب پا می‌زد که کشتی را دید؛ همان کشتی‌ای که تازه ترکش کرده بود، دور می‌شد و دوزخ خودش را با خود می‌برد. و آنجا، در سمت چپش، بشکه با نشان آبی بالا و پایین می‌رفت. به سویش شنا کرد.
وقتی سرانجام به آن رسید، چنگ زد. توانست نیمه خود را از آب بیرون بکشد. همان‌جا چسبید و نفس‌نفس زد. لرزید. هرچند دریا اینجا آرام‌تر بود، هنوز بسیار سرد بود.
وقتی اندکی از نیرویش بازگشت، سرش را بالا آورد و افق را کاوید.
آنجا!
کشتی‌ای که دیده بود حالا نزدیک‌تر شده بود. دستش را بالا آورد و تکان داد. پیراهنش را از تن درآورد و بالا گرفت؛ در باد مثل پرچمی موج می‌خورد.
همین کار را کرد تا دستش کرخت شد. وقتی باز نگاه کرد، کشتی نزدیک‌تر هم شده بود، هرچند نشانه‌ای نبود که او را دیده باشند. از آنچه حرکت نسبی‌شان به نظر می‌رسید، احتمال داشت تا چند دقیقه دیگر از کنارش بگذرد. پیراهن را به دست دیگرش داد و باز شروع کرد به تکان دادنش.
بار بعد که نگاه کرد، دید کشتی مسیرش را عوض کرده و به سویش می‌آید. اگر نیرومندتر بود و از نظر عاطفی کمتر فرسوده، شاید گریه می‌کرد. اما همان‌طور که بود، تقریبا بی‌درنگ خستگی عظیمی و سرمای سختی را در خود حس کرد. چشمانش از نمک می‌سوخت، با این حال می‌خواستند بسته شوند. باید به دست‌های کرختش نگاه می‌کرد تا مطمئن شود که محکم به بشکه چسبیده‌اند.
«زودتر!» نفس‌نفس زد. «زودتر…»
وقتی او را به قایق نجات بردند و در پتو پیچیدند، به‌سختی به هوش بود. تا قایق به کنار کشتی رسید، خوابش برده بود.
بقیه آن روز و تمام آن شب را خوابید و فقط به همین قدر بیدار شد که جرعه‌ای گروگ داغ و آبگوشت بخورد. وقتی خواست حرف بزند، کسی حرفش را نفهمید.
تا بعدازظهر روز بعد بود که ملوانی را آوردند که هلندی می‌دانست. تمام ماجرایش را برای مرد تعریف کرد، از وقتی که سوار کشتی شده بود تا وقتی که به دریا پریده بود.
«باورنکردنی است!» ملوان پس از مدت‌ها ترجمه برای افسران، مکثی کرد و گفت: «پس آن شبح توفان‌زده که دیروز دیدیم واقعا همان هلندی پرنده بود! واقعا چنین چیزی وجود دارد — و تو، تو تنها مردی هستی که از آن گریخته است!»
وان برکوم لبخندی بی‌جان زد، لیوانش را سرکشید و کناری گذاشت؛ دستانش هنوز می‌لرزید.
ملوان دستی به شانه‌اش زد.
«حالا راحت باش، رفیق. بالاخره در امانی،» گفت، «از کشتی شیطان خلاص شده‌ای. روی کشتی‌ای هستی که سابقه ایمنی‌اش عالی است و افسران و خدمه‌اش هم حرف ندارند — و فقط چند روز تا بندرگاهش فاصله داری. قوایت را بازیاب و ذهنت را از رنج‌های گذشته پاک کن. به ماری سلست خوش آمدی.»
