شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«مار فقط تمرینی بود برای کار اصلی.»
لینتس، اتریش، ۱۸۹۸
پسر نمی‌توانست بخوابد. هوا گرم بود و او مدت‌ها بیمار بود. تمام شب سرش تیر می‌کشید. سرانجام نشست و توانست از تخت بیرون بیاید. بدون اینکه تلوتلو بخورد از پله‌ها پایین رفت.
از پیشرفتش شادمان، بی‌آنکه مادر یا پدرش را بیدار کند از خانه بیرون خزید. هدفش ساحل رودخانه بود. یک ماه بود که آنجا نرفته بود.
او همیشه ساحل رودخانه را از آن خود می‌دانست. هیچ‌کس دیگر در خانواده هرگز آنجا نمی‌رفت. دوست داشت پاهایش را در زمین نمناک بگذارد و نقش‌هایی بسازد. مثل یک تصویر بود، و هنرمند درونش این زیبایی بدوی را می‌ستود.
برق گرما در آسمان می‌جهید. روی تنه درختی افتاده نشست و پوست تنه را می‌کند، همان‌طور که با زخمی ور می‌رود. از میان پیژامه نازک نخی حس می‌کرد تنه درخت در نشیمنگاهش نقش می‌بندد. آرزو می‌کرد—نه برای نخستین بار—که اجازه داشته باشد بی‌لباس بخوابد.
سکوت و گرما او را در خود گرفت. چشم‌ها را بست و به خواب فکر کرد، اما سرش هنوز می‌کوبید.
هرگز پیش از آن شب‌هنگام تنها بیرون نبود. آن ذره ترس هم لذت بود و هم درد.
به آن ترس فکر کرد، مثل دندانی لق با آن ور رفت، گاه دردش را حس می‌کرد و گاه شیرینی‌اش را، که ناگاه حالش به هم خورد و غش کرد و آهسته از تنه درخت فروافتاد. پیش رویش جز ساحل رودخانه نبود، چیزی نبود که سقوطش را کند کند، و از شیب ملایم تپه غلتید و به رودخانه افتاد، و تا ضربه آب به او نخورد بیدار نشد.
سرد بود و به‌طرز ناخوشایندی گل‌آلود. دست و پا زد. آب بدطعم به دهانش رفت و حالت تهوع به او دست داد.
ناگهان کسی بازویش را گرفت و او را به ساحل کشید، و از شیب ملایم بالا برد.
چشم‌ها را باز کرد و سر تکان داد تا موهای خیس و لخت از صورتش کنار برود. شگفت‌زده دید که نجات‌دهنده‌اش دختری است هم‌اندازه خودش، در پیراهنی نخی و سفید. با وجود تلاشی که کرد، هیچ گلی به او نبود. پیش از آنکه او را از لبه ساحل بالا بکشد و به تنه درخت برگرداند، تنها فکری که از ذهنش گذشت این بود: باید به‌طرز شگفت‌آوری نیرومند باشد.
«متشکرم،» گفت، وقتی دوباره نشست، و سپس ندانست از آن پس چه بگوید.
«خواهش می‌کنم.» صدایش بم و آرام بود، گفتارش دقیق، تقریبا به‌سبک قدیم از بس که بادقت بود. پی برد که او دختر نیست، زنی کوچک‌اندام است.
گفت: «افتادی تویش.»
«بله.»
کنارش نشست و لبخندزنان به چشمانش نگاه کرد. حیرت کرد که چگونه با این وضوح می‌بیند، وقتی ماه پشت سر اوست. به نظرش رسید که از درون روشن است، مثل نوعی چراغ. دورنمای پیکرش هاله‌ای طلایی بود و موهای بلوندش صاف و یکدست تا شانه‌هایش می‌ریخت.
گفت: «می‌توانی مرا آنجلیکا صدا کنی.»
«این اسمت است؟»
خندید. «نه. نه، نیست. و چه تیزهوشی‌ای داری که حدس زدی.»
«اسم مستعار است؟» از این چیزها سر در می‌آورد. پدرش مأمور گمرک بود و سر سفره برای خانواده از کارش داستان‌ها تعریف می‌کرد.
«اسمی است که من…» لحظه‌ای مکث کرد و به پشت سرش نگاه کرد. بعد برگشت و باز خندید. «اسمی است که با آن سفر می‌کنم.»
«آه.»
گفت: «تو نمی‌توانی اسم واقعی‌ام را تلفظ کنی.» «می‌توانم امتحان کنم؟»
زن گفت: «پیستیاس سوفیا!» و همان‌طور که خودش را نام می‌برد، ایستاد. به نظر می‌رسید با شنیدن واژه‌های خودش می‌درخشد و بزرگ می‌شود، اما پسر فکر کرد شاید این از تب سرش باشد، هرچند دیگر سردرد نداشت.
«پیستا…» نتوانست دور و بر اسم را تلوتلو بخورد. انگار چیزی جلوی زبانش را گرفته بود. گفت: «حدس می‌زنم فعلا بهتر است صدایت کنم آنجلیکا.»
«فعلا،» تأیید کرد.
با شرم به او لبخند زد. گفت: «اسم من ادی است.»
«می‌دانم.»
«از کجا می‌دانی؟ آیا شبیه یک ادی هستم؟ معنی‌اش می‌شود…»
«قهرمان نجیب،» او جمله‌اش را تمام کرد. «از کجا می‌دانی؟»
گفت: «من بسیار دانا هستم.» «و نام‌ها برایم مهم‌اند. برای همه‌ی ما. سرنوشت در نام‌هاست.» لبخند زد، اما لبخندش دیگر چندان خوشایند نبود. دستش را به سوی دست او دراز کرد، اما پسر عقب کشید.
گفت: «نباید خودستایی کنی.» «درباره‌ی دانا بودن. خوب نیست.»
«من خودستایی نمی‌کنم.» دست او را یافت و در دستانش گرفت. لمسش خنک و بی‌نهایت آرام‌بخش بود. با دست دیگر دراز کرد و اول کف دستش را و بعد پشت دستش را به پیشانی او گذاشت. با دندان‌هایش صدای «تچ» درآورد و اخم کرد. «سرپرست تو باید «فلانگ اوور» باشد. باید در این باره با اوریل صحبت کنم. تو را با چنین تبی بیرون گذاشته.»
پسر گفت: «هیچ‌کس *رهایم * نکرد». «خودم بیرون رفتم. هیچ‌کس نمی‌داند اینجا هستم — جز تو.»
«خب، یکی هست که باید بداند کجایی.
و او قطعا از من در این باره خواهد شنید.» بلند شد و ناگهان بسیار بلندتر از پسر بود. «بیا. با من به خانه برگرد. باید در تخت باشی.» دستش را از جلوی پیراهن سفیدش پایین برد و بطری نقره‌ای را که به زنجیری آویزان بود بیرون آورد. «حالا باید یک جرعه از این بنوشی. کمکت می‌کند بخوابی.»
پسر پس از آنکه جرعه‌ای نوشید، پرسید: «با من برمی‌گردی؟»
«فقط تا کمی آن‌طرف‌تر.» دستش را گرفت و راه افتادند.
یک بار پشت سرش را نگاه کرد تا جای پاهایش را بر خاک نرم‌شده از باران ببیند. جای پاها منظم و ردیف پشت سرش راه می‌رفتند. جای پای او را اصلا نمی‌دید.
«باور داری، ادی کوچک؟» صدایش انگار از راهی دور می‌آمد، دورتر حتی از تپه‌ها.
«به چه باور داشته باشم؟»
«به خدا. باور داری که او همه حرکت‌های ما را هدایت می‌کند؟»
گفت: «من در گروه کر کلیسا آواز می‌خوانم،» و امیدوار بود همان مدرکی باشد که او می‌خواهد.
گفت: «فعلا همین کافی است.»
چیزی تند و سخت در صدایش بود که او را واداشت در شیار گلی برگردد و به او نگاه کند. او بر فرازش ایستاده بود، یکسره سپید و زرین و درخشان. ماه گرداگرد سرش هاله بسته بود و پشت سرش، نزدیک شانه‌هایش، چیزی دید مانند بال‌ها، پره‌دار و موج‌زن. ناگهان به‌شدت ترسید.
زیر لب گفت: «تو چی هستی؟»
«فکر می‌کنی چی هستم؟» پرسید، و چهره‌اش کنده‌کاری‌شده در سنگ به نظر می‌رسید، چندان سپید که پوستش و چندان سیاه که چهره‌اش.
پرسید: «تو فرشته‌ی مرگی؟» و پیش از آنکه پاسخ دهد سرش را پایین انداخت. طاقت نداشت نگاهش کند که حرف بزند.
گفت: «برای تو، من فرشته‌ی زندگی‌ام. مگر نجاتت ندادم؟»
زیر لب گفت: «چه فرشته‌ای هستی؟» و پیش پایش به زانو افتاد.
او را بلند کرد و در آغوشش گرفت. برایش لالایی خواند به زبانی که نمی‌شناخت. «از همان اول به تو گفتم که چه کسی هستم،» زیر لب به پسر خواب‌آلود گفت. «من پیستیاس سوفیا هستم، فرشته‌ی حکمت و ایمان. همان که مار را در باغ گذاشت، آدولف کوچک. اما من فقط دستور را اجرا می‌کردم.»
بال‌هایش پشت سرش باز شدند. یک بار، دو بار بال زد، و آن‌گاه باد بزرگی که بال‌ها فرمانش را داشتند او را به هوا برد. بی‌هیچ صدایی به خانه‌ی هیتلر پرواز کرد و پسر را خوابیده، بی‌تب، در تختش رها کرد.
