شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«شاید بتوان تردید کرد که شک کردن همیشه حکیمانه باشد.»
و توما، یکی از آن دوازده، که او را دیدیموس می‌خواندند، همان که روزی گفته بود: اگر بر دست‌هایش جای میخ‌ها را نبینم و انگشتم را در جای میخ‌ها نگذارم و دستم را در پهلویش فرو نبرم، باور نخواهم کرد.
همین توما از راه نقب به سوی ایلات در جنوب می‌رفت، تا از آنجا به هند کشتی بگیرد. در گرمای روز واحه‌ای دید، اما اگر از آب برکه‌اش نمی‌نوشید و در سایه‌ی نخل‌های خرمایش نمی‌آرمید، باور نمی‌کرد که چیزی جز سراب باشد.
پس کنار نکشید، بلکه تلوتلوخوران پیش رفت. و انگشت پایش به چیزی در شن خورد. توما پس از خواندن نام خداوند زانو زد تا آن چیز را از خاک بیرون آورد، و اینک بطری‌ای بود، و بنگر که بر درپوش بطری مهر سلیمان بود، آن حکیم‌ترین — به‌حکمت زنانه حکیم‌ترین — مردان.
و توما بطری را برداشت و نگریست و از پشت شیشه به‌تاریکی تنها دودی دید که با چرخاندن بطری در آفتاب می‌چرخید. لبخند زد و به جن باور نداشت.
آنگاه توما آهنگ آن کرد که بطری را بیندازد، اما چون به یاد آورد که بطری خالی می‌تواند آب در خود جای دهد تا در سفر تشنگی‌اش را فرو نشاند، مهر را شکست و درپوش را باز کرد.
آنگاه جنی از دهانه بطری بیرون جهید و به‌سان قارچی در ابری بالا رفت، و نیروی رهایی‌اش بطری را از کف دست توما پراند.
و بطری به سنگی خورد و خرد شد. از این رو توما دیگر بار خداوند را خواند.
آنگاه صدای جن را شنید که گفت — و صدایش چونان ماسه‌ها بود که می‌سرایند — «مترس، که به خداوندی که بدو سوگند خوردی، و به سرور من سلیمان، پرواز بطری خلاف طبیعت نیست (اسحاقی را روزی خواهد رسید که قوانین حرکت را کشف کند، که سومین آن‌ها اینجا به کار می‌آید)، و من نیز، اگر قوانین را می‌دانستی، خلاف طبیعت نیستم.»
و توما دیگر بار نام خداوند را خواند و گفت: «این چیزی جز صدای دیوانگی نیست، که مرا آفتاب‌زدگی رسیده است.»
و جن پاسخ داد و گفت: «نه، من آنم که سرورم سلیمان ساخت، رایانه‌ای در حالت گازی که توان پاسخ دادن به سه پرسش را دارد. می‌توانم تردید تو را درباره هر چیز زیر آفتاب یا میان ستارگان آرام کنم. بپرس تا دریافت کنی. سه بار بپرس تا سه بار پاسخ دهم.»
و توما، آن تردیدگر، گفت: «به‌راستی پاسخم می‌دهی؟» و جن گفت: «آری!»
و توما لبخند زد و گفت: «به‌راستی؟» و جن گفت: «آری!»
و توما جدی شد و گفت: «اما به‌راستی؟» و جن گفت: «آری!» و ناپدید شد.
