همرسانی:

استیو راسنیک تم

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«می‌گویند آن‌که کمترین حکومت را می‌کند، بهترین حکومت را می‌کند.»

بیست‌وپنج سال است که مدیر این دفترها هستم. کاش کارمندهایم هم به همین پایداری بودند. بیشترشان فقط شش ماه دوام می‌آورند، بعد شروع می‌کنند به گله از یکنواختی. پیدا کردن کمک خوب تقریبا محال است. اما من همیشه اینجا خوشحال بوده‌ام.

زنم نمی‌فهمد چطور توانسته‌ام این‌همه سال با این شغل بمانم. می‌گوید بن‌بست است؛ من در بالاترین پله حقوقم هستم، نه ترفیعی در کار است نه مسئولیت بیشتری. می‌گوید جز سراشیبی جایی برای رفتن ندارم. شکایت‌هایش از شغلم، طبعا، همیشه به شکایت از خود زندگی مشترک می‌رسد. بچه‌ای نیست. دوستانی اندک. می‌گوید همه جادو رفته است. اما من همیشه خوشحال بوده‌ام.

وقتی کارم را در این دفتر شروع کردم، مجوزهای ساختمانی صادر می‌کردیم. چند سال بعد ما را انداختند به صدور مجوزهای دستفروشی، رژه و تخریب. دو سال پیش نوبت مجوز سگ بود. سال گذشته فقط مجوز ماهیگیری می‌دادیم.

این روزها آدم زیادی ماهی نمی‌گیرد؛ نهرها بیش از حد آلوده‌اند. ماه پیش یک مجوز فروختم. دو ماه پیش از آن هیچ. شنیده‌ام نقش ما را دوباره عوض خواهند کرد، اما ظاهرا تصمیم نهایی هنوز گرفته نشده. واقعا برایم مهم نیست، تا وقتی دفترهایم بی‌دردسر کار کنند.

عکسی از زنم که روز عروسی‌مان گرفته شده، تمام این بیست‌وپنج سال روی میزم مانده و مراقب من بوده است. دست‌کم به دفتر سر نمی‌زند. برای همین سپاسگزارم.

هفته پیش دفترهای کناری را بازگشایی کردند. دیگر وقتش بود، با خودم گفتم؛ آن فضا پنج سال خالی مانده بود. دفتر ما آخرین دفتر اشغال‌شده در ساختمان قدیمی شهرداری بود. می‌ترسیدم شاید ما را هم جابه‌جا کنند.

اما هنوز نتوانسته‌ام درست بفهمم آن‌ها دقیقا در دفتر کناری چه می‌کنند. کارکنان کمی دارند، فکر می‌کنم فقط یک مرد تنها پشت تلفن. تمام روز کسی وارد دفتر نمی‌شود یا بیرون نمی‌آید، تا ساعت پنج که او به خانه می‌رود.

حس می‌کنم وظیفه من است بفهمم او آن‌جا چه می‌کند و از من چه می‌خواهد. چند روز پیش از روزنامه‌ام سرم را بلند کردم و سایه‌ای روی شیشه مات در ورودی دیدم. تصور کنید چقدر کلافه شدم وقتی به راهرو دویدم و فقط دیدم در او دارد بسته می‌شود. به طرفش رفتم و قصد داشتم در بزنم و بپرسم چه می‌خواهد، اما سایه‌اش را داخل دفتر دیدم، خمیده روی میزش. به دلیلی این جلوی مرا گرفت و به دفتر خودم برگشتم.

روز بعد همان اتفاق افتاد. بعد روز بعد از آن هم. آن‌وقت دیگر از پشت میزم تکان نخوردم. دنبال سایه نمی‌افتادم؛ او نمی‌توانست این‌طور از من استفاده کند. زود فهمیدم وقتی به در نمی‌روم، سایه تمام روز روی شیشه مات من می‌ماند. تمام روز، هر روز، بیرون در من ایستاده بود.

یک بار دو سایه بود. همین فورا از جایم بلندم کرد. اما وقتی در را با تکان باز کردم، دو نظافتچی شهرداری را دیدم که آمده بودند واژه‌های «مجوزهای ماهیگیری» را از تابلوی من بتراشند. «اداره مجوزهای ماهیگیری.» وقتی پرسیدم تابلوی جدید چه خواهد بود، گفتند هنوز دستورهایش را نگرفته‌اند. مثل همیشه، با خودم گفتم؛ به من هم نگفته بودند.

البته بعد از رفتن آن دو نظافتچی، سایه تنها دوباره برگشت. تا ساعت پنج آن‌جا بود.

صبح روز بعد به طرف در دفتر او رفتم. چراغ‌ها خاموش بود؛ زود رسیده بودم. امید داشتم نقاش‌های تابلو کار او را برایم برچسب زده باشند، اما تابلوی او هنوز پر نشده بود. «اداره . . .» چند خط سیاه بود، جای رنگ‌هایی که سال‌ها پیش تراشیده بودند، تکه‌های لخت حروفی که نمی‌توانستم بخوانم.

من مردی نیستم که زود از کوره در برود. اما روز بعد طاقتم تمام شد. سایه را جلوی در دفتر دیدم و منفجر شدم. با تمام صدایم دستور دادم از در من دور شود. سه ساعت گذشت و او هنوز نرفته بود؛ شروع کردم به گریه. التماسش کردم. اما او هنوز آن‌جا بود.

روز بعد ناله کردم. فحش دادم. اما او همیشه آن‌جا بود.

شاید زنم راست می‌گوید؛ من آدم قاطعی نیستم، خوشم نمی‌آید سر و صدا راه بیندازم. اما روزهاست. او همیشه آن‌جا است.

امروز کلید دفتر خالی دیگری را پیدا کردم که چسبیده به دفتر من است. به دری می‌خورد که میان دو دفتر است. می‌توانم از دفترم به این دفتر خالی بروم بی‌آنکه از راهرو کسی ببیندم. آخرش. می‌توانم این مرد دیوانه را وسط کارش بگیرم.

آرام پشت میزم می‌نشینم و خودم را به خواندن روزنامه می‌زنم. ساعت‌هاست تکان نخورده، جز اینکه گاهی نزدیک‌تر به شیشه مات در دفترم خیره می‌شود و با دو دستش جلوی چشمانش دوربین می‌سازد.

کتم را درمی‌آورم و به پشتی صندلی می‌اندازم. گلدانی که حساب‌شده گذاشته شده، این توهم را می‌دهد که سرم آن‌جاست. سینه‌خیز به طرف در دفتر خالی می‌روم، تا جای ممکن بی‌صدا بازش می‌کنم و از آن می‌گذرم.

تار عنکبوت دور مبلمان را کشیده است. پرونده‌ها همه‌جا پخش‌اند، بعضی کاغذها دارند کپک می‌زنند. باقی‌مانده ناهار کسی روی میزی خشک می‌شود. باید از بخش نظافت شهرداری تعجب کنم.

بی‌آنکه بدانم چرا، دلواپس فهرست خریدم هستم که زنم داده و حالا روی میزم افتاده است. نمی‌دانم باید برگردم و دنبالش بروم یا نه. چرا؟ سخت آزارم می‌دهد، این فهرست بیسرپرست، بی‌نگهبان روی میزم. اما باید پیش بروم. از روی دسته روزنامه‌های پخش‌شده کنار میز اصلی قدم برمی‌دارم و به درگاه راهرو می‌رسم.

با یک خیز نیرومند از درگاه بیرون می‌پرم، آماده که درست وسط کارش بر سر آن مرد بی‌ادب فریاد بزنم.

راهرو خالی است.

ناگهان خسته‌ام. آهسته به‌سوی در دفتر مرد می‌روم، در آن اداره دیگر. می‌ایستم و منتظر می‌مانم.

از پشت در دفتر سایه‌اش را می‌بینم. پشت میزش نشسته و ظاهرا روزنامه می‌خواند. نزدیک‌تر می‌روم و دست‌هایم را به شکل دوربین خیالی بالا می‌آورم. خودم را به شیشه می‌چسبانم، درست زیر عبارت «اداره»، با حروف درشت و سیاه.

دستور می‌دهد از درش دور شوم. گریه می‌کند. التماس می‌کند. حالا فحش می‌دهد و داد می‌زند.

روزهاست اینجا هستم.