شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«کیفر زمان، ناگزیر است.»
او آن کسی نبود که آن شب امید دیدنش را داشت. اما چون مرد جوان داشت مناظر و صداهای کهنه را می‌چشید، و هر چه را آن سوی گور زود از یاد می‌رود، توجهش را کوتاه به زنی داد که در اتاق به‌یادمانده نشسته بود. پیر نبود. اما چشمان زیر موهای خاکستری‌اش فروغ خود را از دست داده بودند و او را پیرتر از آنچه بود نشان می‌دادند. چشمانش را بی‌وقفه بر او دوخته بود و پلک‌هایش هم نمی‌جنبید. او را می‌پذیرفت — به گمان خودش — همان‌طور که تکه‌های نو و عجیب اثاثه را در اتاقش پذیرفته بود؛ همان‌طور که شاید آن نقاشی عجیب‌تر را پذیرفته بود، همه مکعب و دایره، که به جای — مگر آبرنگی کدر و بی‌روح نبود؟ — آویزان بود.
عمه آگاتای زنش، با خود اندیشید. خاطرات هجوم آوردند. از شدت شگفتی گفت: «هرگز فکر نمی‌کردم اینجا را عوض کنی. همیشه تو را، عمه آگاتا، آدمی می‌پنداشتم که… اوه. به راه خودت پایبندی؛ و این…» شانه‌ای بالا انداخت و نگاهی به صدفی زیبا بر میزی نامتقارن افکند. آهی آرام کشید. «باید لذت‌بخش باشد که آدم حالا زنده باشد.»
«بعضی‌ها فکر می‌کنند هست.»
او سریع توضیح داد: «اما برنگشتم که با تو حرف بزنم. آمدم کانی را ببینم.» باز نگاهی به اتاق انداخت. «حتما کانی تو را به این همه تغییر ترغیب کرده. همیشه این‌قدر پرانرژی بود، این‌قدر آماده که… که هر کاری بکند.»
«بله، هر کاری.» صدایش آرام و تلخ بود.
جوان چندان توجهی نکرد. با شتاب پرسید: «کانی — زنم — هنوز با تو زندگی می‌کند همان‌طور که ما دو نفر وقتی من زنده بودم با هم زندگی می‌کردیم؟» به چهره‌ی خوش‌سیما و بی‌احساس زن نگریست تا نشانی بیابد؛ به چشمانی سیاه اما نه درخشان، به بینی عقابی، به دهانی ظریف‌تراشیده. اما هیچ نشانی در آن‌ها نبود. تنها یک داوری درباره‌ی جهان داشتند، درباره‌ی هر چه در آن بود. می‌گفتند: من**از تو خسته‌ام. همین.
جوان به آن چهره‌ی گیج‌کننده فریاد زد: «امشب کانی به من فکر کرد — سخت، سخت. باید همین‌طور بوده باشد. او مرا بازگرداند. همیشه می‌دانستم که بازمی‌گرداند. باید کانی را ببینم.»
«تا به سراغش بروی؟» صدای زن یکنواخت بود.
جوان بی‌اختیار به سویش رفت. او با تندی پرسید: «تو چه کسی هستی که کانی را قضاوت کنی؟» «تو… زنی جاافتاده و سنتی… کم‌زنده‌تر از من! نمی‌دانی که کانی قانون خودش را داشت؟ فقط با همان قانون‌ها می‌توانست زندگی کند. شاید امشب به من بخندد، بلندتر و تلخ‌تر از آن شبی که مرا کشت. شاید همین حالا هم با رابرت طعنه‌ام بزند. هنوز می‌توانم بشنوم که می‌گفت رابرت برایش چه معنایی دارد. و برایم مهم نیست. به سوی کانی برگشتم، نه برای اینکه روحش را آزار دهم، بلکه چون کسی به سرزندگی کانی، آدم‌ها را جذب می‌کند، چون…»
زن با دست سعی کرد ساکتش کند، اما او ادامه داد: «خاله آگاتا، کمکم کن. زمین برایم غریب است. نمی‌دانم چه سالی است، و نه هیچ‌یک از آن چیزهایی که پس از مسموم شدنم رخ داد. رابرت حالا کجاست؟ و… و کانی؟» ناگهان لب‌هایش کج شد. «کانی! کانستنس! چرا کسی اسمش را کانستنس گذاشت؟»
مرد به‌قتل‌رسیده این‌سو و آن‌سو می‌رفت، صدای قدم‌هایش شنیده نمی‌شد اما چشمانش از هیجان می‌درخشید. «زنم کارمن بود. اسمش را باید همین می‌گذاشتند. شاید باید با زنی چنین می‌جنگیدم — کولی را با تازیانه از تنش بیرون می‌کردم.»
چشمان میان‌سال زن ناگهان زشت شد. حس کرد که با حسادت از سر تا پایش را می‌نگرد.
زیر لب گفت: «چقدر جوانی!»
«همیشه همین را می‌گفتی. کانی و من می‌خندیدیم بهش.» گوشه‌های چشمش چین خورد، چون خاله‌های پیر خاله‌ی پیرند، هر طرف گور که آدم بایستد، فرقی نمی‌کند. بعد جدی شد. «بگو ببینم. خاله آگاتا، مگر… مگر تنبیهش کردند؟»
«مگر کسی می‌تواند کارمن سرکش تو را تنبیه کند جز خود کارمن؟»
«از من سؤال نپرس. وقتم… می‌دانم که کوتاه است، هرچند کار عجیب زمان را تقریبا از یاد برده‌ام. فکر می‌کردم کانی را همان دم می‌بینم.»
زن برخاست. «برو! برو! مجبورت می‌کنم.» اگر صدای آهسته‌اش فریاد هم بود، بیشتر از این تکان‌دهنده نمی‌شد. «جوانی لعنتی‌ات را از جای من ببر!»
با حیرت به او خیره شد. دیگر او را نمی‌دید؛ از این مطمئن بود. چشمانش را خواب‌آلود مالید، همان‌طور که نیم‌گوش به غرغر دلخور مردی از اتاق خواب داشت. منتظر ماند تا مرد بگوید «کانی، دیگر هیچ‌وقت نمی‌آیی؟» و بعد با خمیازه جواب داد:
«بله، رابرت، یک دقیقه.»
