شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«اگر یونانیان این را اندیشیده بودند—»
وقتی پیرمرد از کوه پایین آمد، در حالی که جعبه را حمل می‌کرد و در مسیری گام برمی‌داشت که به دریا می‌رسید، ایستاد تا بر عصای خود تکیه دهد و گروهی از مردان را ببیند که سرگرم سوزاندن خانه همسایه‌شان بودند.
«به من بگو، مرد،» از یکی از آن‌ها پرسید، «چرا خانه همسایه‌ات را می‌سوزانی، که اکنون از پارس و فریاد درمی‌یابم همسایه‌ات هنوز در آن است، همراه با سگ، زن و فرزندانش؟»
مرد گفت: «چرا نباید بسوزانیمش؟ او غریبه‌ای است از آن سوی بیابان، و قیافه‌اش با بقیه ما فرق دارد. این درباره سگش هم صادق است، که قیافه‌اش با سگ‌های ما فرق دارد و با لهجه غریبی پارس می‌کند، و زنش، که از زن‌های ما خوشگل‌تر است و با لهجه غریبی حرف می‌زند، و بچه‌هایش، که از بچه‌های ما باهوش‌ترند و مثل پدر و مادرشان حرف می‌زنند.»
پیرمرد گفت: «می‌بینم»، و به راهش ادامه داد.
سر چهارراه به گدای زمین‌گیری برخورد که عصاهایش را بالا در درختی انداخته بودند. با عصایش به درخت کوبید و عصاها بر زمین افتادند. آن‌ها را به گدا بازگرداند.
گفت: «برادرم، بگو عصاهایت چطور به بالای درخت رسید.»
گدا گفت: «پسرها انداختندشان آن‌جا،» و خودش را جابه‌جا کرد و دستش را برای صدقه دراز کرد. «چرا چنین کاری کردند؟»
«حوصله‌شان سر رفته بود. با پرسیدن «حالا چه کار کنم؟» پدر و مادرشان را خسته کرده بودند تا آخرش یکی از پدرها یا مادرها پیشنهاد داد بروند گدای سر چهارراه را دست بیندازند.»
پیرمرد گفت: «این بازی‌ها چندان مهربانانه نیست.»
«درست است،» گدا گفت، «اما خوشبختانه چند تا از پسرهای بزرگ‌تر دختری برایشان پیدا کردند و الان در دشت از او بهره می‌برند. اگر خوب گوش کنی، صدای فریادش را می‌شنوی. البته فعلا صدای فریادش کمی ضعیف است. کاش من هم دوباره جوان و سالم بودم تا در این بازی شرکت می‌کردم!»
پیرمرد گفت: «که این طور،» و برگشت تا برود.
«صدقه! صدقه! در آن صندوقی که با خود داری صدقه‌ای نداری؟ چیزی نداری که به گدایی بیچاره و زمین‌گیر بدهی؟»
«دعای خیرم همراهتان،» پیرمرد گفت، «اما در این جعبه صدقه‌ای نیست.»
«برکتت را به انجیر نمی‌دهم، بزغاله پیر! آدم که برکت نمی‌خورد! پول بده یا غذا!»
«افسوس، چیزی ندارم که بدهم.»
«پس نفرینم بر سرت! هر بلایی هست بر سرت بیاید!»
پیرمرد راهش را به سوی دریا ادامه داد و پس از چندی به دو مرد رسید که برای سومی، که مرده افتاده بود، گور می‌کندند.
او گفت: «دفن مردگان کاری مقدس است.»
«آری،» یکی از مردان گفت، «خصوصا اگر خودت کشته باشی‌اش و داشتی مدرک را پنهان می‌کردی.»
«تو آن مرد را کشتی؟ برای چه؟»
«چیز ناچیزی، نفرین به این بخت! چرا آدم باید به خاطر کمترین سکه‌ای این‌طور سبک‌سر شود؟ کیسه‌اش تقریبا خالی بود.»
«از جامه‌اش می‌توانم حدس بزنم که مرد فقیری بوده.»
«آری، و حالا دیگر چیزی نیست که آسوده‌اش کند.»
دومی پرسید: «ای پیرمرد، در آن جعبه چه داری؟»
«چیزی که به هیچ کاری نمی‌آید. می‌روم که در دریا بیندازمش.»
«بیایید نگاهی بیندازیم.»
«اجازه نداری.»
«خودمان قاضی‌اش می‌شویم.»
«این جعبه نباید باز شود.»
به او نزدیک شدند. «بدهش به ما.»
«نه.»
دومی با سنگی به سر پیرمرد زد؛ اولی جعبه را از او قاپید. «بفرما! حالا ببینیم این چیست که این‌قدر به‌دردنخور است.»
پیرمرد از زمین برخاست و گفت: «هشدار می‌دهم، اگر آن جعبه را باز کنید کار هولناکی کرده‌اید که شاید هرگز بازنگردد.»
«خودمان قاضی‌اش می‌شویم.»
بندهایی را که درپوش را محکم بسته بود بریدند.
پیرمرد گفت: «اگر فقط یک لحظه صبر کنید، من از آن جعبه برایتان می‌گویم.»
درنگ کردند. «بسیار خوب، بگو.»
«جعبه پاندورا بود. همان که گشودش و همه بلاهای هولناکی را که جهان را می‌آزارد، بر جهان رها کرد.»
«هه! داستان باورکردنی‌ای!»
«خدایان می‌گویند — همان‌ها که به من فرمان دادند تا آن را به دریا بیندازم — که آخرین نفرین نهفته در جعبه از همه آن بدی‌ها روی هم بدتر است.»
«هه!»
بند را باز کردند و در جعبه را عقب زدند.
تابشی زرین بیرون جهید. چون فواره‌ای به هوا برخاست و از درونش موجودی بالدار فریاد کشید، با صدایی بی‌نهایت لطیف و اندوه‌بار: «آزاد! پس از این همه سال، آخر آزاد!»
مردان بر چهره بر زمین افتادند. «تو کیستی، ای موجود زیبا؟» پرسیدند، «تو که ما را به چنین احساس‌های عجیبی می‌اندازی؟»
موجود گفت: «مرا امید می‌خوانند. به سفر می‌روم به همه‌ی جاهای تاریک زمین، جایی که الهام می‌بخشم
مردان را با این احساس که شاید هنوز کارها بهتر از این شود.»
و با این، به هوا برخاست و به جست‌وجوی جاهای تاریک زمین شتافت.
چون دو قاتل باز روی به پیرمرد کردند، دگرگون شده بود: ریشش رفته بود و اکنون جوانی نیرومند پیش رویشان ایستاده بود. دو مار به عصایش پیچیده بود.
گفت: «حتی خدایان هم نمی‌توانستند مانعش شوند. این بدی را خودتان به سر خودتان آورده‌اید، به دست خودتان. این را به یاد داشته باشید، وقتی امید روشن در دستانتان خاک شود.»
«نه،» گفتند، «چون مسافر دیگری همین حالا نزدیک می‌شود و کیسه‌ای بزرگ با خود دارد. با گرفته امروز کنار می‌کشیم.»
جوان گفت: «احمق‌ها!» و بر پاشنه‌های بالدار چرخید و از راه ناپدید شد، و در گذر از کنار هرکول به او سلام کرد.
