شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«بسیاری از جوانان خوش‌سیما سلیقه‌ای افتضاح دارند.»
فقط خودشان دو نفری با ماشین رفته بودند بالا، به جایی در کوه‌ها که او از آن حرف زده بود—مغازه، گاراژ، هتل، همه در یکی. روز کم‌یابی بود، روزی درجه‌یک، و کسی مزاحمشان نبود تا ناهار بخورند و یک بطری شراب را با هم تقسیم کنند. بیشتر او حرف می‌زد؛ چیزهایی که می‌گفت واقعا بی‌معنی بود، اما جوان بود و دلبر، و همین به حرف‌هایش برقی از زیبایی می‌بخشید.
چشم‌هایش از او سیر نمی‌شد—هاله طلایی موهایش، توپازهای سبز چشمانش، پوستی به‌طراوت بی‌نظیر، ستون شیری‌رنگ گردنش، سینه‌اش.
گفت: «اما بی‌خیال این» و از حرفش دست کشید. «می‌خواهم همه‌اش را فراموش کنم. تو: در کودکی چه‌جور بودی؟ چه رؤیایی در سر داشتی؟»
لبخند زد. «رؤیای یک میلیون دختر زیبا—همه مثل تو،» افزود، همان‌وقت که او لب‌های کوچک سرخش را به دلبری غنچه کرد—«و اینکه چطور نجاتشان می‌دادم از چنگ اژدهایی هولناک، با نیزه‌ام از میان فلس‌های زشتش می‌گذشتم،» گفت؛ «در حالی که چنگال‌های کثیفش در جان‌کندن روی سنگ‌ها می‌خراشید… و من و آن دختر تا آخر عمر خوش و خرم زندگی می‌کردیم، میان بوسه‌های پاک، نه چیزی بیشتر.»
لبخند زد و لمسش کرد. گفت: «چه دل‌انگیز». «اما—بوسه‌های پاک؟ راستش، من هم رؤیاهایی می‌دیدم—اما بی‌خیال. عجیب است که رؤیاهایمان عوض می‌شوند، و با این حال، نه چندان، مگر نه؟» نگاهی تند به اطراف انداختند، چیزی ندیدند جز پرنده‌ای دور، به کوچکی نقطه‌ای در آسمان؛ بعد همدیگر را بوسیدند.
اندکی بعد، از یک راه فرعی تا انتهایش راندند، بعد از راهی بالا رفتند. پرسید: «کاملا مطمئنی کسی ما را اینجا نمی‌بیند؟»
گفت: «کاملا مطمئنم». عقب رفت. صدای هجوم بزرگی برخاست، بعد فریاد کوتاهی، بعد—صداهای دیگر. پس از مدتی نزدیک‌تر شد و دست‌هایش را عاشقانه بر فلس‌های درخشان و رنگین‌کمانی‌اش کشید. آن موجود زیبا قدردانانه خش‌خش کرد و به پاک‌کردن چنگال‌های باشکوه و درخشانش با زبان سیاه براق دوشاخه‌اش ادامه داد.
