شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«نفر بعدی کیه؟»
یک ماه از مرگ لن می‌گذشت که تلفن زنگ زد.
نیمه‌شب. خانه سرد بود و مرا از خواب کشیده بودند بیرون تا جواب تلفن بدهم. هلن رفته بود برای آخر هفته. من، تنها در خانه. و تلفن زنگ می‌زد…
«الو.»
«الو، فرانک.»
«شما کی هستید؟»
«تو مرا می‌شناسی. لن است… لن استایلز رفیق قدیمی.»
سرد. عمیق و شدید. گوشی تلفن در دستم، ماده‌ای سرد مرده.
«لئونارد استایلز چهار هفته پیش مرده.»
«چهار هفته، سه روز، دو ساعت و بیست‌وهفت دقیقه پیش — دقیق بگویم.»
«می‌خواهم بدانم شما کی هستید؟»
خنده‌ای کوتاه. همان خنده خشک که بارها شنیده بودم.
«بیا دیگه، رفیق قدیمی — بعد از بیست سال. تو منو می‌شناسی.»
«این یک شوخی لعنتی بی‌مزه است!»
«شوخی نیست، فرانک. تو آنجایی، زنده. و من اینجا، مرده. و یه چیزی بدونی، رفیق قدیمی… من واقعا خوشحالم که این کار رو کردم.»
«چه… چه کاری؟»
«خودکشی کردم. چون… مرگ دقیقا همانی است که امیدش را داشتم. زیبا… خاکستری… آرام… بدون فشار.»
«مرگ لن استایلز یک تصادف بود… یک مانع بتنی آزادراه… ماشینش—»
«من ماشینم رو به سمت اون مانع نشونه گرفتم،» صدای توی گوشی به من گفت. «پدال تا ته. وقتی زدم، بالای نود تا می‌رفتم… تصادف نبود، فرانک.» صدا سرد… سرد. «می‌خواستم مرده باشم. و هیچ پشیمانی‌ای هم ندارم.»
خواستم بخندم، این را سبک کنم — با خنده‌ی خودم جواب خنده‌ی او را بدهم. «مرده‌ها از تلفن استفاده نمی‌کنند.»
«واقعا از تلفن استفاده نمی‌کنم، نه به معنای فیزیکی. فقط این‌طور انتخاب کردم که با تو تماس بگیرم. می‌شود گفت مسئله‌ی «الکتریسیته‌ی روانی» است. به‌عنوان یک روح جداافتاده می‌توانم ارتعاشات کیهانی‌ام را با ارتعاشات این خط برق هم‌تراز کنم. ساده است، واقعا.»
«حتما. کاری نداره. هیچی نیست.»
«طبیعی است که شک داشته باشی. انتظارش را داشتم. اما خوب به حرف‌هایم گوش کن، فرانک.»
و گوش کردم — گوشی را در آن خانه‌ی سرد شبانه در دست فشرده بودم — همان‌طور که صدا چیزهایی به من می‌گفت که فقط لن می‌توانست بداند — جزئیات خصوصی تجربه‌های مشترکی که تا دو دهه عقب می‌رفت. و وقتی تمام کرد، از یک چیز مطمئن بودم.
او لن استایلز بود.
«اما، چطور… من هنوز نمی‌فهمم…»
«این گوشی را یک «واسطه» بدان — خطی از نیرو که از طریقش می‌توانم شکاف میان ما را پر کنم.» باز همان خنده‌ی خشک. «لعنت، باید قبول کنی که از دست‌هم‌دادن دور یک میز در تاریکی بهتر است — با این حال اصلش همان است.»
کنار میزم ایستاده بودم، میخکوب صدای او. حالا پشت میز رفتم، نشستم، کوشیدم این معجزه‌ی تاریک را در خود هضم کنم. ماهیچه‌هایم مثل سیم کشیده بود، انگشتانم دور گوشی سیاه جمع شده بود. نفسی آهسته کشیدم، نم شبانه‌ی اتاق به من فشار می‌آورد.
«بسیار خوب. من به روح اعتقاد ندارم، ادعا هم نمی‌کنم که از این چیزها سر در می‌آورم، اما می‌پذیرمش. باید بپذیرمش.»
«خوشحالم، فرانک — چون مهم است که با هم حرف بزنیم.» لحظه‌ای درنگ طولانی. بعد صدا، این‌بار آهسته‌تر، نرم‌تر. «می‌دانم اوضاع چقدر افتضاح بوده، رفیق قدیمی.»
«منظورت چیست؟»
«فقط می‌دانم اوضاعت چطور است. و می‌خواهم کمک کنم. به‌عنوان دوستت، می‌خواهم بدانی که درک می‌کنم.»
«خب… من واقعا…»
«حالت خوب نبوده، مگر نه؟ یک‌جورهایی افسرده‌ای، درست است؟»
«آره… کمی، فکر می‌کنم.»
«و من سرزنشت نمی‌کنم. دلیلی داری. کلی دلیل. یکی‌اش مشکل مالی‌ات است.»
«منتظر افزایش حقوقم. شندورف به من قول داده — طی چند هفته آینده.»
«آن را نمی‌گیری، فرانک. من می‌دانم. دارد به تو دروغ می‌گوید. همین حالا، در همین لحظه، دنبال مردی می‌گردد که جایت را در شرکت بگیرد. شندورف نقشه دارد تو را اخراج کند.»
«هیچ‌وقت از من خوشش نمی‌آمد… از همان روزی که پایم را به آن دفتر گذاشتم، هیچ‌وقت با هم نساختیم.»
«و زنت… همه‌ی آن دعواهایی که این اواخر با او داشته‌ای… این یک الگوست، فرانک. ازدواجت تمام است. هلن از تو طلاق می‌خواهد. عاشق مرد دیگری شده.»
«کی، لعنتی؟ اسمش چیست؟»
«او را نمی‌شناسی. اگر هم می‌شناختی، چیزی عوض نمی‌شد. حالا دیگر کاری از دستت برنمی‌آید. هلن دیگر دوستت ندارد. این چیزها برای آدم‌ها پیش می‌آید.»
«ما… یک سال است که از هم دور شده‌ایم — اما نمی‌دانستم چرا. هیچ تصوری نداشتم که او…»
«و بعد هم جان. او دوباره شروع کرده، فرانک. فقط حالا بدتر است. خیلی بدتر.»
می‌دانستم منظورش چیست — و سردی در تنم خراشید. جان نوزده سال داشت، بزرگ‌ترین دخترم — و سه سال گذشته را دود می‌کرد. اما قول داده بود که کنار بگذارد.
«درباره‌ی جان چه می‌دانی؟ بگو!»
«او به مواد سنگین افتاده، فرانک. بدجوری معتاد شده. برایش خیلی دیر شده.»
«چه مزخرفی داری می‌گویی؟»
«دارم می‌گویم که او را از دست داده‌ای… او تو را پس زده و هیچ راهی به او نیست. او از تو متنفر است… همه‌چیز را تقصیر تو می‌داند.»
«من این‌جور تقصیری را نمی‌پذیرم! هر کاری از دستم برمی‌آمد برایش کردم.»
«کافی نبود، فرانک. هر دویمان این را می‌دانیم. دیگر هرگز جان را نخواهی دید.»
سیاهی در من موج می‌زد، موجی خفه‌کننده که در تنم می‌گشت.
«به من گوش کن، رفیق قدیمی. اوضاع بدتر می‌شود، نه بهتر. من می‌دانم. وقتی زنده بودم، جهنم خودم را از سر گذراندم.»
«من… از نو شروع می‌کنم… شهر را ترک می‌کنم — می‌روم شرق، با برادرم در نیویورک کار می‌کنم.»
«برادرت تو را در زندگی‌اش نمی‌خواهد. تو یک مزاحم می‌شوی… یک غریبه. او هیچ‌وقت برایت نامه نمی‌نویسد، مگر نه؟»
«نه، اما این که معنی‌اش این نیست—»
«حتی یک کارت هم کریسمس گذشته نفرستاد. نه نامه‌ای، نه تلفنی. او تو را نمی‌خواهد که پیشش باشی، فرانک، باور کن.»
و بعد شروع کرد به گفتن چیزهای دیگر… شروع کرد به حرف زدن از میانسالی و این که حالا دیگر برای هر نوع شروعی دیر است… از بیماری گفت… تنهایی… از طرد شدن و ناامیدی. و سیاهی کامل شد.
«فقط یک راه‌حل واقعی برای همه‌چیز هست، فرانک — فقط یکی. همان تفنگی که بالای پله‌ها در کشوی میزت نگه می‌داری. ازش استفاده کن، فرانک. از تفنگ استفاده کن.»
«نمی‌توانم این کار را بکنم.»
«اما چرا نه؟ چه انتخاب دیگری داری؟ راه‌حل همان‌جاست.* برو بالا و از تفنگ استفاده کن. بعدش منتظرت می‌مانم. تنها نخواهی بود. مثل روزهای قدیم می‌شود… با هم خواهیم بود… مرگ زیباست، فرانک. من*می‌دانم. زندگی زشت است، اما مرگ زیباست… از تفنگ استفاده کن، فرانک… تفنگ… از تفنگ استفاده کن… تفنگ… تفنگ…»
یک ماه است که مرده‌ام، و لن راست می‌گفت. اینجا خوب است. نه فشاری. نه نگرانی‌ای. خاکستری و آرام و زیبا.
می‌دانم اوضاع برایت چقدر خراب بوده. و بهتر هم نخواهد شد .
آن صدای تلفن تو نیست؟
بهتر است جواب بدهی.
مهم است که حرف بزنیم.
