شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«خدا را شکر، مال من می‌خوابد.»
وقتی جان بلیکسلی هاردین، رمان‌نویس، پشت ماشین تحریرش نشست و شروع به تایپ کرد، دیوی کوچک بر شانه چپش ظاهر شد و نشست. هاردین تا وقتی دیو نگفت «هی رفیق، یک آبجو چطوره؟ الآن یک پیتزا نمی‌چسبه؟ آن گودی‌های زیر چشمت را ببین. یک چرت بزن.» دست از تایپ نکشید.
هاردین در صندلی‌اش به عقب تکیه داد. دیو از شانه‌اش جهید و روی ماشین تحریر نشست. به هم نگاه کردند. هاردین گفت: «یه پیشنهاد برات دارم.»
دیو یک زانو را در دست گرفت و روی نشیمنگاه پولک‌دارش تاب خورد، جلو و عقب. گفت: «برای همین از تو خوشم می‌آید، هاردین. بیش از چهل سال است با هم هستیم و هنوز پر از غافلگیری‌ای.»
«خوشحالم که سرگرم شده‌ای. مطمئنا زندگی‌ام را آسان‌تر نکرده‌ای.»
«این وظیفه من نیست.»
«بله، بله.» هاردین با بی‌حوصلگی دستش را تکان داد و حرف‌ها را پس زد. «بگذار بگویم در ذهنم چه دارم.»
دیو به عقب تکیه داد و بر آرنج‌هایش تکیه کرد.
هاردین گفت: «ددلاین، دارم پیر می‌شوم. دکترها می‌گویند قلبم ضعیف است. هر لحظه ممکن است بروم. حس می‌کنم یک رمان آخر در من مانده، یک اثر بزرگ، اما می‌ترسم با تو که مدام می‌کوشی گمراهم کنی، نتوانم پیش از مرگ تمامش کنم.»
دیو شانه بالا انداخت. «گمراه کردنت وظیفه من است. تو می‌نشینی بنویسی، و من باید با گزینه‌های جذاب‌تر وسوسه‌ات کنم.»
«همین کار را کرده‌ای، همین کار را کرده‌ای. با این که خودت همیشه به همان اندازه من کنجکاو بودی که ببینی بعد چه می‌شود.»
دیو آهی کشید. «لعنت‌شده بودن هیچ کیفیتی ندارد. وقتی زنده بودم عاشق خواندن داستان بودم. مجازاتم این است که تو را از نوشتنشان بازدارم.»
هاردین گفت: «عجیب این که هر دویمان به میزان شگفت‌آوری موفق بوده‌ایم.»
ضرب‌الاجل سر تکان داد.
«بسیار خوب. پیشنهادم این است: سه ماه آینده مرا به حال خودت بگذار—» «نمی‌توانم.»
«صبر می‌کنی؟ سه ماه آینده مرا به حال خودم بگذار و من شاگردی از یکی از کلاس‌های نویسندگی خلاقم را به تو پیشنهاد می‌کنم.»
«مگر شاگردت دیو خودش را ندارد؟»
«دیو خودش را دارد. اما نه. او فعلا فقط دارد به حرفه نویسندگی فکر می‌کند. با تشویق من، بی‌شک تسلیم می‌شود.»
ضرب‌الاجل گفت: «او؟»
«بله.»
ددلاین چانه‌اش را مالید.
هاردین گفت: «بیا با واقعیت روبه‌رو شویم؛ هر دویمان مدت‌هاست در این کاریم. ترفندهای همدیگر را می‌شناسیم. شاید بتوانم رمان را حتی با مزاحمت تو تمام کنم. از طرف دیگر، ممکن است قلبم دوام نیاورد. من این فرصت را به تو می‌دهم که در کارت مؤثرتر باشی.»
«اما رئیس من—»
«تو از پیش نفرین‌شده‌ای. دیگر چه کاری می‌تواند با تو بکند؟»
ددلاین چشم‌هایش را چرخاند. گفت: «تعجب می‌کنی.»
هاردین به ددلاین نزدیک‌تر شد و گفت: «این کار را برای ادبیات بکن.»
سرانجام ددلاین سر تکان داد. گفت: «برای ادبیات.»
در سوپرمارکت پر از جمعیت، چرخ خرید آن مرد جوان خوش‌قیافه سبزه با تصادفی پرصدا به چرخ خرید آن زن جوان زیبا و موقر خورد.
گفت: «ا… ببخشید» و لبخند زد.
او هم لبخند زد و شروع کرد چرخش را دور چرخ او هدایت کند.
گفت: «تمام این فروشگاه را گشتم دنبال سس گوجه. می‌دانی کجاست؟»
«راهروی هفت، فکر کنم. اگر بخواهی نشانت می‌دهم.» «ممنون.»
هر یک چرخی را می‌راند و او به دنبالش از میان فروشگاه گذشت. سس گوجه همان راهروی هفت بود. او یک بطری برداشت و در چرخش گذاشت. هیچکدامشان عجله‌ای برای رفتن نداشتند.
جوان گفت: «دوستانم به من می‌گویند ددلاین.»
«اسم جالبی است. مال من کارول است.»
ددلاین گفت: «دلم می‌خواهد یک وقت دیگر ببینمت، اگر اجازه بدهی، در شرایطی کم‌تر شلوغ.»
«امشب نه. من در کلاس نویسندگی جان بلکسلی هاردین در دانشگاه هستم و یک تکلیف دارم.»
«حیف شد. برای امشب بلیت فیلم Star Trek را دارم.»
«آه.» کارول لحظه‌ای فکر کرد. «چه ساعتی باید آنجا باشیم؟» «هشت.»
کارول گفت: «شاید.»
قرار گذاشتند برای هفت‌وسی دقیقه.
ساعت هفت، ددلاین با یک بطری شابلی به آپارتمان کارول رسید. کارول که شلوار جین و یک تی‌شرت کهنه پوشیده بود، در را باز کرد. گفت: «انتظار نداشتم نیم ساعت دیگر بیایید.»
ددلاین گفت: «درست است،» و انگشتانش را به هم زد. «ببخشید. شراب میل دارید؟»
در سینما خیلی خوش گذشت. در هفته‌های بعد، وقتی خواب بود، وقتی می‌نوشت و وقتی به افکار پیچیده‌ای فکر می‌کرد که بازسازی‌شان ناممکن بود، به او زنگ زد. وقتی کارهای مهم‌تری داشت، او را به سینما، دیسکو و رستوران دعوت کرد.
یک شب، در یک مهمانی ادبی شیک، مرد جوان دیگری با موهای تیره و چهره‌ای خوش‌تراش به میزشان آمد. به کارول تعظیم کرد و گفت: «شب بخیر. خوشحالم که بعد از همه‌چیزهایی که ددلاین برایم گفته، دیدارتان می‌کنم.»
ددلاین گفت: «شما را می‌شناسم؟»
مرد گفت: «می‌شناسید.» و به او خیره شد. «من اسنافو هستم، یادتان هست؟»
«البته، البته. خب، اسنافو، خیلی وقت است همدیگر را ندیده‌ایم.» ددلاین مضطرب خندید. «دوست داری بنشینی؟»
«نه ممنون. اما می‌خواهم لحظه‌ای خصوصی با شما حرف بزنم.» رو به کارول کرد. گفت: «کار است. بسیار خسته‌کننده.»
ددلاین به دنبال اسنافو به اتاقی در طبقه بالا رفت. اسنافو گفت: «اینجا کسی مزاحممان نمی‌شود.»
ددلاین گفت: «چه خبر است؟»
«بالاخره به تو رسیدیم.»
«منظورت چیه؟»
«منظورم این است که هر چه زودتر به جان بلیکسلی هاردین برگردی، کار برای همه ما راحت‌تر می‌شود.»
«کارول چی؟»
«همین حالا که داریم حرف می‌زنیم، دارد با دیوی ملاقات می‌کند که از نظر جسمی و عاطفی مطابق خواسته‌ها و نیازهایش ساخته شده. فورا تو را فراموش می‌کند. او تشویقش می‌کند که آن نوشتن‌های بی‌مزه‌اش را کنار بگذارد و همسر و یار و یاور او شود.»
«می‌کند؟»
«این کاملا به خودش بستگی دارد، اما رئیس گمان می‌کند که می‌آید.»
«آهان.» ددلاین به فرش نگاه کرد.
اسنافو گفت: «جان بلیکسلی هاردین همین حالا در اتاق کارش است و دارد رمانش را می‌نویسد. رمانش واقعا تقریبا همان‌قدر خوب است که خودش فکر می‌کند. پیشنهاد می‌کنم فورا بروی پیشش و مثل هیچ‌وقت بکوشی و نگذاری بیشتر بنویسد.»
ددلاین با اندوه گفت: «بسیار خوب.» هر دو در ابری از دود بدبو ناپدید شدند.
ددلاین نشسته بر شانه چپ جان بلیکسلی هاردین ظاهر شد و گفت: «هی، رفیق، الان یک آبجوی سرد نمی‌چسبد؟»
هاردین چند کلمه دیگر تایپ کرد و ایستاد. به پشتی صندلی تکیه داد. گفت: «سه ماه نیست.»
ددلاین، که این بار روی ماشین تحریر هاردین نشسته بود، گفت: «گیر افتادم.»
«که این طور. خب. ارزشش را داشت که امتحانش کنیم. حالا اگر از روی ماشین تحریر من بلند شوی، من کارم را ادامه می‌دهم.»
ددلاین گفت: «یک رستوران ایتالیایی عالی سراغ دارم.»
«نه.» هاردین لبخند پهناوری زد.
«ظرف‌ها باید شسته شوند.»
«نه.» هاردین خندید.
«باید دفترچه چک‌هایت را موازنه کنی.»
«نه.» هاردین بلندتر خندید.
«چند مداد را تراش بده.»
«نه.» تمام تن هاردین لرزید. آن‌قدر خندید که صدایی از او درنیامد جز خس‌خسی. «برو دوش بگیر.»
هاردین سرش را تکان داد. صورتش سرخ می‌شد. «یک چرت.»
هاردین شروع کرد به سرفه. دستش را روی سینه‌اش گذاشت. چشم‌هایش باز و خالی بودند. ددلاین فریاد زد: «هاردین!»
هاردین به جلو افتاد روی ماشین تحریرش. آب دهانش از گوشه لبش روی کلیدها چکید. هاردین برخاست و پیکرش را همان‌جا گذاشت.
ددلاین گفت: «تو مرده‌ای.»
«درست است. آنوریسم، همان‌طور که دکترها پیش‌بینی کرده بودند. و باید خیلی زود بروم.»
«اما رمانت را چه کسی تمام می‌کند؟»
«اگر بخواهی، خودت می‌توانی.»
«من؟ همکارانت چه؟»
«هیچکدامشان به‌اندازه تو از من و کارم نمی‌دانند. نه، می‌ترسم تنها کسی که صلاحیتش را دارد تو باشی.»
«اما خودت می‌توانستی—»
«می‌دانی که مدتی طول می‌کشد تا آدم به مرده‌بودن عادت کند. بعد از آن، شاید دیگر علاقه‌ای به نوشتن نداشته باشم. دیدگاهی دیگر. شغلی دیگر.»
«اما—»
هاردین آهسته محو شد، برای ددلاین دست تکان داد و دیری نگذشت که رفت.
ددلاین نگاهی به اتاق انداخت. رفت و برگشت. خودش را تا اندازه یک انسان بزرگ کرد و بدن هاردین را آرام روی زمین گذاشت. روی صندلی نشست و صفحه‌هایی را خواند که هاردین پیش‌تر تمام کرده بود. وقتی کارش تمام شد، آن‌ها را روی میز گذاشت و رو به ماشین‌تحریر کرد. صفحه‌ای را خواند که هاردین فرصت نکرده بود تمامش کند. لبخند زد، شانه بالا انداخت، انگشتانش را روی صفحه‌کلید تکان داد و شروع کرد به تایپ کردن.
دیوی کوچک ظاهر شد، روی شانه چپ ددلاین نشست و گفت: «همین حالا یک فیلم قدیمی عالی از تلویزیون پخش می‌شود.»
ددلاین ایستاد و هراسان به او نگاه کرد. گفت: «اسنفو!» «درست است.»
«اینجا چه می‌کنی؟»
«حالا دیگر نویسنده‌ای. من اینجا هستم تا ببینم هرگز رمان هاردین را تمام نمی‌کنی.»
«اما من هم دیو هستم.»
اسنفو گفت: «همین طور است. زمان‌های دیگر، عذاب‌های دیگر. هیچ‌کس نمی‌گریزد.»
