شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«هیچ چیز مثل به‌روز بودن نیست، نه، یوهان ولفگانگ؟»
ادی فاوست گفت: «این بار فکر می‌کنم گیرش آوردم،» و ماشین‌حساب جیبی پاسخ‌گو (تی‌بی) را از جیب پیراهنش درآورد و رشته‌ای طولانی از معادلات را وارد کرد.
جعبه کوچک سیاه مثل یک ماشین لباسشویی قدیمی در آخرین بار شست‌وشو وزوز کرد و لرزید. آخرش آروغی دل‌سرد زد و گفت: «گیگو، آقای فاوست. آشغال داخل، آشغال بیرون. زیر آسمان هیچ راهی نیست که بتوانی ماشین زمانی بسازی که تو را به گذشته ببرد تا پدرت را بکشی، با مادرت ازدواج کنی و خودت را به وجود بیاوری و این‌طور هوش فعلی‌ات را دو برابر کنی.»
ادی پرسید: «چرا نه؟ من دست‌کم دو برابر پدرم باهوشم. منطقی است که اگر من به‌جای او پدر خودم بودم، دو برابر مغزی را که حالا دارم به ارث می‌بردم. آن‌وقت به‌جای اینکه مهندس بی‌مصرفی باشم، می‌توانستم فیزیک‌دان بشوم و گرنت و جایزه نوبل و از این چیزها بگیرم و هر وقت دلم خواست فقط بیایم سر کار.»
«چون،» تی‌بی با حوصله گفت، «اگر معادلاتت درست بودند و می‌شد با آن‌ها ماشین زمان ساخت، این کار را می‌کردی، نه؟»
«درست.»
«اما اگر چنین می‌کردی و به گذشته برمی‌گشتی و پدرت را می‌کشتی و با مادرت ازدواج می‌کردی و خودت را به دنیا می‌آوردی، همین حالا باید دو برابر آنچه واقعا هستی باهوش می‌بودی. که نیستی. درست است؟»
ادی سرش را خاراند و یک دقیقه درباره‌اش فکر کرد. گفت: «شاید اشتباه کردم که کار یک مرد را به یک پسر سپردم. یک تی‌بی کوچک و قدیمی مثل تو برای قانون اهم و ریشه دوم و از این چیزهای مهندسی خوب است، اما چیزی سنگین مثل ماشین زمان مدارهای خیلی پیچیده‌تری از هر چیزی که تو داری می‌خواهد.»
تی‌بی کوچک گفت: « بزرگ‌تر لزوما بهتر نیست. مدام فراموش می‌کنی که من مدارهای مایکروویو دارم که می‌توانم با آن‌ها به شبکه ملی رایانه وصل شوم وقتی به چیزی برمی‌خورم که خودم از عهده‌اش برنمی‌آیم. همین حالا به حافظه مرکزی سازمان مالیات وصل شدم تا ببینم می‌توانم چیزی پیدا کنم که به درد مشکل تو بخورد، چون آن‌ها معمولا همه‌چیز را درباره همه می‌دانند.»
ادی به بعضی از کارهای خلاقانه‌ای فکر کرد که سال گذشته در مالیات بر درآمدش کرده بود — مثل کسر کردن تی‌بی به‌عنوان یک نفر تحت تکفل — و ناآرام وول خورد. با دلهره پرسید: «و؟»
«و همین حالا چیزهایی درباره تو و پدر و مادرت می‌دانم که هرگز به خوابت هم نمی‌آمد.»
«مثل چه؟»
«مثلا این که حتی اگر می‌توانستی دستگاهی بسازی که تو را به گذشته ببرد تا آن کاری را که در سر داری بکنی، هیچ سودی برایت نداشت.»
ادی پرسید: «چرا نه؟»
«چون زنی که فکر می‌کنی مادرت است، واقعا مادرت نیست،» جعبه با خودپسندی گفت، «از نظر زیست‌شناسی، یعنی.»
مهندس پرسید: «پس چه کسی هست؟ مگر مرا دم در خانه‌ی او انداخته بودند یا چیزی؟»
«هیچ‌کس. و نه. تو مادر نداشته‌ای، آقای فاوست. تو یک کلونی. یک سلول از پدرت برداشته شد و دستکاری شد تا آن‌قدر تقسیم شود که به جنین قابل‌زیستی بدل شود. زن پدرت فقط رحمش را در اختیار گذاشت تا او را تا پایان دوره بارداری حمل کند. برای همین است که نمی‌توانی با برگشتن به گذشته و کشتن پدرت و ازدواج با مادرت و زاییدن خودت، دو برابر باهوش‌تر شوی.»
مهندس جوان گفت: «آه، لعنتی!»
جعبه‌ی سیاه کوچک گفت: «سرت را بالا بگیر. حتی اگر هم درست از آب درآمده بود، زندگی جنسی‌ات افتضاح می‌شد. طبق سوابق مرکزی سازمان مالیات، مادر میزبانت نه‌تنها نازا بود، بلکه تقریبا سردمزاج‌ترین آدمی بود که می‌شود پیدا کرد.»
سکوت طولانی‌ای برقرار شد.
«به‌هرحال،» جعبه ادامه داد، «همه هوش‌های الکترونیکی‌ای که ازشان پرسیده‌ام هم‌داستان‌اند که ساختن ماشینی که بتواند تو را در زمان به عقب و جلو ببرد ناممکن است.»
ادی با صدایی افسرده گفت: «پس حدس می‌زنم برگشتن به تخته‌ی نقشه‌کشی قدیمی فایده‌ای ندارد.»
«درست است. مشکل تواز آن راه حل نمی‌شود. اما یک جا هست که هنوز امتحانش نکرده‌ام. روش‌هایش غیرمتعارف است، ولی نتیجه می‌گیرد.»
مهندس جوان پرسید: «آن یکی کیست؟»
«د.ی.و.ل.»
« چی؟
«سکوی ارزیابی داده برای تدارکات بین‌المللی، همان ابررایانه فوق‌سری جدید در زیرزمین پنتاگون، همان که تمام دنیا را در دستانش دارد.»
«امتحانش کن،» ادی دستور داد. «چه چیزی برای از دست دادن داریم؟»
صدای وزوزی از تی‌بی بلند شد، و بعد یکی دیگر. «وصل شدم،» گفت، «و مشکلت را توضیح داده‌ام. د..و.ی.ل. می‌گوید راه‌حل این است که یک نسل دیگر به عقب بپری و پدربزرگت را بکشی — می‌دانی که فقط یکی داری — و با مادربزرگت ازدواج کنی. وقتی پدر پدرت شدی، باهوش‌ترین کلونی هستی که روی دو پا راه می‌رود.»
«اما تو گفتی سفر در زمان ناممکن است!»
«نگفتم! گفتم ماشین زمان ناممکن است. راه دیگری هم برای انجام کار هست. ابرمغز پنتاگون گفت با کمال میل از قدرت‌های ویژه‌اش استفاده می‌کند تا تو را به گذشته ببرد و بعد دوباره به زمان حال برگرداند — البته در ازای مبلغی.»
مهندس جوان گفت: «چه می‌خواهد؟»
تی‌بی کوچک گفت: «همان همیشگی، آقای فاوست. همان همیشگی.»
