شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«او تندتر تصمیم می‌گیرد که چاره‌ای ندارد.»
از دل تاریکی بیرون آمدم و فریاد کونی توی گوشم می‌کوبید. کنار دو بید بیرون تن‌اسلیپ خوابیده بودیم و کونی آنجا دراز کشیده بود با چشم‌های محکم بسته و بدترین قیافه‌ای که تا حالا دیده بودم. ترسیده بود، همین بود، و هنوز نیمه‌خواب. گفتم: «چه‌ت شده؟» وزنم را رویش انداختم تا نگذازم کار احمقانه‌ای بکند، و وقتی نفسش آرام گرفت، کمی شل کردم. تند گفتم: «منم! منم، رفیقت. وایتی!»
«آه، وایتی، وایتی، خیلی وحشتناک بود!»
شنیدن آن لحن رقت‌انگیز خشکم زد. دیده بودم که خونسرد با مرگ روبه‌رو شود و هرگز لرزشی در صدایش نشنیده بودم. آرام گفتم: «چی شده؟ چه بلایی سرت آمده؟»
رفت کنار آتش و جلو آن چمباتمه زد. جابه‌جا شدم تا جایی که صورتش را می‌دیدم که نور آتش بر آن می‌رقصید. مردی مثل کونی را تحت فشار نمی‌گذاری. صبر می‌کنی تا خودش آماده شود آنچه را می‌خواهد بگوید بگوید. سرانجام در حالی که به ذغال‌ها خیره بود گفت: «تنها روی تپه‌ای سیاه ایستاده بودم. شاهینی در آسمان تاریک می‌چرخید. این داوری بر من بود.» لرزید و دست راستش را به نور آتش بالا آورد و انگشتانش را تکان داد، ترس در صورتش بود. به دست طوری نگاه کرد که گویی چیزی غریب است، در حالی که انگشتانش از لرزش می‌پرید. چیزی نگفتم چون چیزی برای گفتن نبود. شاخه بید مرده‌ای روی آتش انداختم و صبر کردم تا صدای پرندگان در دشت محو شد. با لحنی توخالی دوباره گفت: «داوری.» ناگهان صدایش بلند و خشن شد—پر از درد. «من دست نداشتم، وایتی، نمی‌فهمی؟ من دست نداشتم! تا شانه رفته بود، وایتی! رفته! بریده! یعنی چه، پسر؟ یعنی چه؟»
باید روی برمی‌گرداندم. سرما از دشت فشار می‌آورد. «هیچ. کونی، هیچ معنایی ندارد.» اما صدایم چندان محکم نبود.
چیزی برای خوردن جور کردم و وقتی همه‌چیز جمع شد، کونی رفت سر خورجینش و تپانچه‌اش را درآورد. چشمانش سخت شد و آن را به کمر بست. عجیب. غلاف را سمت چپش بست، نه راست.
«شاید بهتر باشد برویم توی تن‌اسلیپ؟» گفتم.
جوابی نداد، فقط راه افتاد و رفت بالای یک آبکند.
تمام صبح منتظر ماندم تا برگردد، و حدود ظهر رفتم دنبالش. غلافش را پایین پایش بسته بود و با دست چپش کشیدن سریع را تمرین می‌کرد. نمی‌دانست آنجا هستم. حدود تاریکی برگشت. کمی غذا خوردیم و خوابیدیم. مثل کسی می‌خوابید که در بسترش مار باشد.
سه روز کنار آن بیدها چادر زدیم، و لازم نبود دنبال کونی بروم تا بدانم چه می‌کند. می‌دانستم از آنجا تکان نمی‌خوریم تا مطمئن شود که می‌تواند تپانچه‌اش را با دست چپ به همان سرعتی بیرون بکشد که با دست راست.
صبح روز چهارم وسایلمان را جمع کردیم و راهی تن‌اسلیپ شدیم.
در هتل جا گرفتیم، دشت را از تنمان شستیم و رفتیم پایین به بار هش‌نایف. هنوز یک دو-عقابی داشتم و مثل موش‌خاکی تشنه، خشک بودم. می‌دانی بعدش چه شد. کونی پیر شروع کرد به چشم‌غره رفتن به هر که می‌آمد تو. یک سوئدی چهارشانه با صورت بادسوخته را انتخاب کرد. مرد یک تپانچه بزرگ با دسته استخوانی به کمرش بسته بود. بخشی از غلاف دور ماشه بریده شده بود و چرمش روغنی به نظر می‌رسید. به نظر من، و گمانم به نظر کونی هم، این یعنی می‌دانست چطور از آن استفاده کند. «بیا برویم، کونی جان،» گفتم. «او کاری به ما نکرده.»
تا این موقع سوئدی داشت به ما نگاه می‌کرد و آهسته با بارتندر حرف می‌زد. دفعه بعد که آن‌طرف را نگاه کردم، بارتندر رفته بود.
«آن خواب بی‌معنی نبود،» به کونی گفتم.
با خشم به من نگاه کرد، چشم‌هایش دورش سرخ بود. «خواب به درک!»
سوئدی رفته بود ته بار و به نظر می‌رسید دارد تصمیم می‌گیرد که برود.
ناگهان آن نگاه به کونی آمد—همان نگاهی که آن شب داشت. «این یک داوری بود. قرار است بازویم را از دست بدهم! آن وقت چه می‌شوم؟ با بازوی تیراندازی‌ام که از کار بیفتد چه می‌شوم؟» بلند حرف می‌زد و همه می‌شنیدند.
«می‌شوی کونی دولین،» گفتم. «این کافی نیست؟»
«هیچ‌کس می‌شوم! می‌شوم کسی که کنارش می‌زنند! می‌شوم کسی که به‌خاطر مردان بهتر از او می‌گذرند!» مثل دیوانه‌ها به سقف نگاه کرد و صدایش فریاد شد. «بازویم را بگیر! بگیرش، اما من آماده‌ام! با یک بازو یا دو، هیچ مردی بهتر از کونی دولین نیست!»
عقب کشیدم. با خدا حرف می‌زد.
از بار فاصله گرفت و به سوئدی خیره شد. «اگر می‌دانی چطور آن تفنگ فانتزی را به کار ببری، پس بکنش، چون من می‌خواهم تو را بکشم!»
سوئدی تلاشش را کرد، این را باید به حسابش بگذارم. با مردی دیوانه روبه‌رو بود و این را می‌دانست. آن تپانچه دسته‌استخوانی را تا نیمه از غلاف بیرون آورده بود که کونی تیرش را زد و کشت. لولاهاش از کار افتاد و مثل چیزی شکسته روی کف چوبی سر خورد. سرد و یخ‌زده از کونی عقب کشیدم. او مرتکب قتل شده بود و همه دیده بودند. تپانچه‌ام را آرام در کف دستم جای دادم و پهلوی خودم نگه داشتم. کونی اشتباه می‌کرد، اما ما مدت زیادی شریک بودیم. امید داشتم فرار کند؛ حاضر بودم راه را برایش باز کنم؛ اما در عوض، همه آن دیوانگی یک‌باره از او بیرون رفت.
با اندوه به سوئدی روی زمین نگاه کرد و راست ایستاد، مثل مردی که چیزی مهم را برای خودش ثابت کرده باشد. کمربند تفنگش را باز کرد، غلاف را به پهلوی راستش چرخاند و دوباره بست. هیچ‌کس در اتاق تکان نخورد.
با تپانچه در پهلوی راستش، دیگر بار شبیه کونی قدیم به نظر می‌رسید. ترسش از او رفته بود. تصمیم گرفته بود دوباره از دست راستش استفاده کند، چون حالا می‌دانست دست چپش آماده است اگر به آن نیاز پیدا کند.
کمی آرام شدم و تپانچه‌ام را غلاف کردم — اشتباهی بود، چون لحظه بعد کلانتر با بارمن پشت سرش هجوم آورد تو. «دستگیرت می‌کنم، آقا، پس بهتره راحت بیای.»
کونی سرش را تکان داد، لجباز. فکر نمی‌کرد کار اشتباهی کرده باشد.
کلانتر عقب کشید. پیرمردی لاغر و دراز بود با سبیلی بلند و کلی چین‌وچروک در گردنش. اینکه کونی این‌طور جلویش ایستاده بود حسابی عصبی‌اش کرده بود. در دردسر بزرگی افتاده بود و ناگهان به ذهنش رسید که دارد می‌میرد. صورتش مثل چیزی بود که با چاقوی جیبی تراشیده باشند.
می‌توانست عقب بکشد، اما کسی که چنین فکری بکند کلانتر تن‌اسلیپ نمی‌شود.
با صدایی نرم گفت: «تو چارلی بنسون را کشتی، پس این یعنی از من تندتری. شاید باشی و شاید نباشی. هر جور که باشد، فرقی نمی‌کند، چون من باید تفنگت را بگیرم.» یک قدم به سمت کونی برداشت.
دیدم که شاگرد میخانه از نظر ناپدید شد. همه از مسیر گلوله عقب کشیدند، من هم همین‌طور، و چند لحظه هیچ صدایی شنیده نمی‌شد جز مگس آبی‌رنگی که خودش را به شیشه پنجره جلو می‌کوبید.
کونی و کلانتر در همان یک لحظه دست به اسلحه‌هایشان بردند. چشمم به کونی بود. دستش قلاب شد و به سوی کمرش فرو رفت.
دست چپش !
دستش با ضربه‌ای پایین کوبید، سراغ تفنگی که آنجا نبود. هنوز داشت روی کمر خالی‌اش دست می‌کشید که گلوله او را از پا انداخت. آن‌قدر با چپ تمرین کرده بود که وقتی وقت کشیدن رسید نتوانست جلوی خودش را بگیرد.
فورا نمرد. او را روی پیشخوان میخانه بالا آوردند و دکتر با کیف کوچک سیاهش شتابان داخل شد. یک نگاه به شانه خردشده کونی انداخت و اره استخوان‌برش را بیرون کشید. یا باید دست راست کونی را از شانه قطع می‌کرد یا تماشا می‌کرد که همان‌جا بمیرد.
به صداهایی که کونی درمی‌آورد گوش دادم و حالم به هم خورد. هر چه توانستم تحمل کردم؛ بعد رفتم بیرون و به شاهینی نگاه کردم که تنها در آسمان بالای تن‌اسلیپ می‌چرخید.
