شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«درد را دوبرابر کن.»
ماری در آشپزخانه ایستاده بود و به پرنده‌های آهن‌ربایی روی در یخچال خیره شده بود، و بعد از مدتی بیلی از اتاق نشیمن داد زد که پاول شیر می‌خواهد. جوابی نداد.
پاول سه ماه بود که مرده بود.
«مامان؟»
نگاهی به اطراف انداخت و کوشید به یاد بیاورد برای چه به آشپزخانه آمده بود.
«مامان! پاول شیر می‌خواهد. می‌شود بهش شیر بدهیم؟»
دیگر بازی نبود و داشت نگرانش می‌کرد. بیلی به اندازه‌ای بزرگ شده بود که مرگ را بفهمد. به اندازه‌ای بزرگ شده بود که بداند پاول نمی‌تواند آنجا در پذیرایی باشد و تلویزیون تماشا کند. بیلی شش سالش بود.
پاول، اگر زنده مانده بود، پنج ساله می‌شد.
برگشت، از آشپزخانه بیرون آمد و آن دردهای تیز و جانکاه را در کمرش حس کرد که دکتر گفته بود تا آخر عمر همراه‌اش خواهند بود. ماری بیست‌ونه ساله بود؛ باقی عمرش — اگر به مرگ طبیعی می‌مرد و نه در حادثه‌ای دیگر — مدت زیادی بود. با خود فکر کرد آیا هرگز خواهد توانست درد را چیزی عادی بداند.
پذیرایی تاریک بود. پیش از صبحانه کوشیده بود پرده‌های آبی سنگین را کنار بزند، اما بیلی می‌خواست بسته بمانند. او بچه‌ای خانه‌نشین شده بود؛ اتاق‌های تاریک را به دنیای بیرون ترجیح می‌داد و مصاحبت برادر مرده‌اش را به هم‌صحبتی بچه‌های زنده. تنها نشسته بود، به دسته‌ی مبل تکیه داده و با آسودگی دلپذیری وارفته بود؛ شگفت‌آور بود که بدن کوچکش چطور بهبود یافته بود. زخم‌هایش از بین رفته بودند. استخوان‌های شکسته‌اش جوش خورده و صاف بودند. وقتی به او نگاه می‌کردی، آسان بود فراموش کنی که او هم در ماجرا بوده است.
یک دونات نخورده روی میز جلوی مبل بود. به آن اشاره کرد. «آن را نمی‌خواهی؟»
سرش را تکان داد. «برای پاول می‌گذارمش، اما او بدون شیر نمی‌خوردش. عصبانی است چون تو صبحانه بهش ندادی.»
به تلویزیون نگاه کرد و پرسید: «چه تماشا می‌کنی؟»
«لبه‌ی شب.» پاول می‌خواهد بداند اگر—»
«هیچ برنامه‌ای برای بچه‌ها نیست؟»
«چرا هست، ولی خودت این یکی رو گذاشتی. یادت نیست؟ تو گذاشتیش، بعد رفتی آشپزخونه. پاول می‌گه—»
«خب، حداقل صداش رو کم کنیم. سرم درد می‌کنه، و—»
«چرا این کار رو می‌کنی؟»
«چی؟»
«وقتی من از پاول حرف می‌زنم، تو از چیزهای دیگه حرف می‌زنی.»
«برای ناهار چی می‌خوای؟»
«مامان؟»
نزدیک بود اشکش سرازیر شود، و او تقریبا کوتاه آمد، تقریبا رو به جای خالی کنار بیلی می‌کرد تا سلامی بدهد، تقریبا به آشپزخانه می‌رفت تا شیر بیاورد. آسان می‌شد که همراهی کند. او می‌دانست. خودش کرده بود. و گاهی ناخودآگاه باور کرده بود که پل آنجاست…
«مامان؟»
روی برگرداند، چون می‌دانست اگر بحث ادامه پیدا کند به نفع بیلی تمام می‌شود. و نمی‌توانست اجازه دهد. دیشب راجر زود به خانه آمده بود و آن دو را دیده بود که با پل صحبت می‌کنند. راجر آن وقت قانون را وضع کرده بود؛ به او گفته بود تظاهر کردن فایده‌ای ندارد، برای هیچ‌کس فایده‌ای ندارد.
به کاناپه نگاه کرد، به فرزند بزرگ‌ترش که باز هم تک‌فرزند شده بود، و گفت: «بعدا شاید خواستم بروی برایم مغازه. کره‌مان تقریبا تمام شده.»
بیلی به دونات نخورده خیره شد.
ماری نمی‌دانست حرفش به بیلی می‌رسد یا نه.
بعدتر، وقتی ناهار خیلی وقت بود که تمام شده بود و بعدازظهر خالی به غروب می‌رفت، راجر یک مارتینی درست کرد و از روزش پرسید. گفت خوب بوده، و راجر صندلی روبه‌روی او را در میز آشپزخانه گرفت. دیگر گردن‌بند نمی‌بست، اما می‌دید که دردش بهتر نشده. دکتر با کار تمام‌وقت او مخالف بود، اما راجر اهل دستور گرفتن نبود. احتمالا تا شام دو مارتینی دیگر هم می‌خورد.
تلویزیون هنوز در اتاق نشیمن روشن بود؛ بیلی تمام روز را جلوی آن گذرانده بود و بی‌آنکه کاری کند، هر چیزی را که کانال ۴ پیش می‌آورد تماشا می‌کرد. حالا داشت تکرار «بگذارید بیور باشد» را می‌دید. صدا هنوز زیادی بلند بود. راجر از روی شانه ماری به طرف صدا نگاه کرد، و چیزی در نگاهش او را هوشیار کرد.
به‌طور مبهم فهمید چه در راه است.
«ماری،» گفت، «چرا تلویزیون روشنه؟»
بیور و والی خندیدند.
«خواهش می‌کنم، راجر، بذار پسر به کارش باشه.» او نیمه‌راه را آمده بود. حتما همین کافی بود.
وقتی از سر میز بلند شد، نگاهش را برگرداند. به اتاق نشیمن رفت. تلویزیون خاموش شد. در حالی که به آشپزخانه برمی‌گشت، گفت: «خوشم نمی‌آید این کار را بکنی. خوشم نمی‌آید آن دستگاه را برای اتاق خالی روشن بگذاری.»
بعد از آن گریه کرد. و بعد از آن تلاش کرد درباره صحبتی که آن صبح با بیلی کرده بود با او حرف بزند. اما هر بار که شروع می‌کرد، راجر از شام می‌پرسید، یا از خیاطی، یا از خانم برک که بالای خیابان بود.
بعد از مدتی، وقتی اصرار بی‌فایده به نظر رسید، پالتویش را پوشید و برای خریدن کره به مغازه رفت. پنج بلوک بود. پیاده‌روی دردناک بود، اما نمی‌خواست رانندگی کند. دیگر در ماشین‌ها احساس امنیت نمی‌کرد.
راجر در خانه خالی ماند. مارتینی دوم را درست کرد و از خودش می‌پرسید آیا حرفش به او می‌رسد یا نه.
