شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«نمی‌دانم — گاهی نکته‌هایی هم دارد.»
وقتی آخرین روزها بر من فرود آمدند و چیزهای کوچک زشت هستی آغاز کردند مرا به جنون کشاندن، مثل قطره‌های ریز آبی که شکنجه‌گران بی‌وقفه بر یک نقطه از تن قربانی می‌چکانند، پناه روشن خواب را دوست داشتم. در رؤیاهایم اندکی از آن زیبایی را می‌یافتم که در زندگی بیهوده جسته بودم، و در باغ‌های کهن و جنگل‌های جادوشده می‌گشتم.
یک بار که باد نرم و عطرآگین بود، ندای جنوب را شنیدم و بی‌پایان و سست و سنگین زیر ستارگان غریب بادبان کشیدم.
یک بار که باران ملایم می‌بارید، در قایقی از رودخانه‌ای بی‌آفتاب زیر زمین لغزیدم تا به جهانی دیگر رسیدم: گرگ‌ومیش ارغوانی، آلاچیق‌های رنگین‌کمانی و گل‌های سرخ بی‌مرگ.
و یک بار از دره‌ای زرین گذشتم که به بیشه‌های سایه‌گرفته و ویرانه‌ها می‌رسید و به دیوار عظیمی پایان می‌یافت سبز از پیچک‌های کهن، با دریچه‌ای کوچک از برنز در آن.
بارها از آن دره گذشتم، و هر بار بیشتر و بیشتر در آن نیم‌روشن شبح‌وار درنگ می‌کردم، جایی که درختان غول‌آسا به‌طرزی عجیب و غریب می‌لولیدند و می‌پیچیدند و زمین خاکستری نمناک از تنه‌ای به تنه‌ای دیگر کشیده می‌شد و گاه سنگ‌های کپک‌زده معابد مدفون را آشکار می‌کرد. و همیشه هدف خیال‌هایم همان دیوار عظیم پیچک‌پوش بود با آن دریچه کوچک برنزی در میان.
چندی بعد، چون روزهای بیداری به سبب خاکستری‌بودن و یکنواختی‌شان کمتر و کمتر قابل تحمل می‌شدند، من غالبا در آرامش افیونی از دره و بیشه‌های سایه‌گرفته می‌گذشتم و در این اندیشه بودم که چگونه می‌توانم آن‌ها را برای همیشه جایگاه خود کنم، تا دیگر مجبور نباشم به جهانی کسل‌کننده که جاذبه و رنگ‌های تازه‌اش را از دست داده بازخزم. و چون به دریچه کوچک در دیوار عظیم نگاه می‌کردم، حس می‌کردم که آن‌سو سرزمینی رؤیایی است که چون پا در آن گذاری، بازگشتی نخواهد بود.
پس هر شب در خواب می‌کوشیدم که چفت پنهان دریچه را در دیوار کهن پیچک‌پوش بیابم، هرچند بسیار خوب پنهان شده بود. و به خود می‌گفتم که قلمرو آن‌سوی دیوار نه تنها پایدارتر، بلکه دل‌انگیزتر و درخشان‌تر نیز هست.
آنگاه شبی در شهر رؤیایی زاکاریون پاپیروسی زردشده یافتم پر از اندیشه‌های خردمندان رؤیابین که در روزگار کهن در آن شهر می‌زیستند و چنان خردمند بودند که هرگز در جهان بیداری زاده نشدند. در آن چیزهای بسیاری درباره جهان رؤیا نوشته بود، و از جمله دانشی بود از دره‌ای زرین و بیشه‌ای مقدس با معابد، و دیواری بلند که دریچه‌ای کوچک از برنز در آن بود. چون این دانش را دیدم، دانستم که به صحنه‌هایی می‌پردازد که من در آن‌ها پرسه می‌زدم، و بنابراین در پاپیروس زردشده بسیار خواندم.
برخی از خردمندان رؤیابین از شگفتی‌های آن‌سوی دریچه‌ای که بازگشت از آن ناممکن است به‌طرزی پرشور نوشته بودند، اما دیگران از وحشت و ناکامی گفته بودند. نمی‌دانستم کدام را باور کنم، اما روزبه‌روز بیشتر آرزو می‌کردم که برای همیشه به سرزمین ناشناخته بگذرم؛ زیرا شک و راز، جاذبه جاذبه‌هاست، و هیچ وحشت تازه‌ای نمی‌تواند از شکنجه روزانه چیزهای عادی هولناک‌تر باشد. پس چون از دارویی آگاه شدم که دریچه را می‌گشاید و مرا به آن‌سو می‌راند، تصمیم گرفتم که بار دیگر که بیدار شوم آن را بخورم.
دیشب دارو را بلعیدم و رؤیاوار در دره زرین و بیشه‌های سایه‌گرفته شناور شدم؛ و چون این بار به دیوار کهن رسیدم، دیدم که دریچه کوچک برنزی نیمه‌باز است. از آن‌سو تابی می‌آمد که به‌طرزی عجیب درختان غول‌آسای پیچیده و فراز معابد مدفون را روشن می‌کرد، و من سرودوار پیش رفتم، در انتظار شکوه سرزمینی که دیگر هرگز از آن بازنخواهم گشت.
اما چون دریچه فراخ‌تر گشوده شد و جادوی دارو و رؤیا مرا به آن‌سو راند، دانستم که همه مناظر و شکوه‌ها پایان یافتند؛ زیرا در آن قلمرو نو نه خشکی بود و نه دریا، بلکه تنها خلأ سفید فضای بی‌کران و بی‌مردم. پس، شادمان‌تر از آنکه تا آن دم جرئت کرده بودم امیدش را داشته باشم، دیگر بار در آن بی‌نهایت خاستگاهی فراموشی بلورین حل شدم، همان که دیو زندگی مرا برای یک ساعت کوتاه و اندوهبار از آن فرا خوانده بود.
