همرسانی:

ریچارد ویلسون

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«چه گفتی؟ چی؟»

مرد آبی در مهمانی کوکتل آن‌قدرها هم عجیب به نظر نمی‌رسید. درست و حسابی لباس پوشیده بود — کت تویید، پیراهن سفید، کراوات، از این چیزها — اما آبی بود ، بدیهی است. آدم‌های برنزه آنجا بودند، رنگ‌پریده‌های سفید، سه سیاه‌پوست، یک هندی (آسیایی) و یک ژاپنی.

مهمانی خداحافظی ماسیه از فرانس-سوآر بود. صد نفر در آپارتمان دو اتاقه‌ای بین پارک و لکسینگتون در دهه هشتاد جمع شده بودند. لیندلی به پنجاه مهمانی از این دست رفته بود. سوزی آنجا بود، خواننده کاباره، که هر لحظه با کادیلاک منتظرش قرار بود به شوبرت بشتابد برای آخرین شماره‌اش. مدل نقاشی آنجا بود با آن لباس شب تنگ سیاهی که سینه‌هایش را به‌قدر کافی نمی‌پوشاند. لیندلی سعی کرد اسمش را به یاد بیاورد. ژاپنی آنجا بود که هر وقت کسی نگاهش می‌کرد لبخند می‌زد و نیم‌تعظیمی می‌کرد، هنوز کفاره جنگ جهانی دوم را می‌داد. و مرد آبی هم آنجا بود.

لیندلی با لبخند و «حالت چطوره» و «ببخشید» از راهرو تا بار خودش را جلو کشید. مرد کت‌سفیدپوش از خدمات پذیرایی سه تکه یخ در لیوان انداخت و اسکاچ ریخت تا لیندلی گفت «بس کن»، بعد هم به‌رسم ادب سودا اضافه کرد.

لیندلی گفت: «ممنون» و خواست راهش را بکشد برود. مرد آبی راهش را سد کرده بود.

لیندلی گفت: «ببخشید. آه، سلام. همه‌چیز خوبه؟»

مرد آبی لیوانی در دست داشت که یخش دیر زمانی بود آب شده بود. طوری لبخند زد که انگار می‌خواست شانه بالا بیندازد، و لیندلی گفت: «بگذار یکی تازه برایت بیاورم.»

لیوانش را داد لیندلی به ساقی بدهد. چیزی نگفت. همچنان لبخند می‌زد، نه از سر لذت، و نه عذرخواهانه مثل ژاپنی‌ها. لیندلی فکر کرد این لبخندی است نقاب‌وار، لبخندی تقریبا از سر ناچاری.

بی‌اختیار به ساقی گفت: «یک پرش کن—سودا را کم بریز»، و لیوان را به مرد آبی داد.

لیندلی از او پرسید: «تو دوست مسیه هستی؟»

مرد سرش را محکم تکان داد. لیوانش را به نشانه‌ی سلام بالا آورد اما ننوشید.

مدل نقاش‌ها داشت راهش را به طرف بار باز می‌کرد. از کنار لیندلی خودش را چپاند و گفت: «سلام، غریبه. از این یکی جدا شو، چطوره؟»

لیندلی راضی بود، اما بهتر بود اول اسمش را به یاد می‌آورد. به دختر گفت: «بعدا می‌بینمت. نرو.»

مرد آبی دختر را که می‌گذشت تماشا کرد. چیزی نگفت اما چشمانش با نوعی تحسین حسرت‌آمیز دنبالش رفت.

لیندلی گفت: «قطعا.» و ادامه داد، سعی می‌کرد طوری نباشد که دارد مرد را بازجویی می‌کند. «به‌قول ما، «پشته». شما چه می‌گویید؟»

به نظرش می‌رسید که مرد آبی انگلیسی را می‌فهمد اما نمی‌تواند حرف بزند. اما باید اسمی داشته باشد. همین قدر را می‌توانست بگوید.

«ببینید،» لیندلی گفت، «ما با هم آشنا نشده‌ایم. اسم من لیندلی است. جیسون لیندلی، کلیولند پلین دیلر. اسم شما چیست؟»

آن یکی نوشیدنی‌اش را چرخاند تا یخ‌ها جرینگ‌جرینگ صدا کردند. این تنها صدایی بود که از او درآمد.

مدل—لیندلی حالا یادش آمده بود که اسمش نائومی است—از سمت بار راهش را برگرداند. از کنار مردی از رویترز که بی‌نتیجه سعی می‌کرد او را به گفت‌وگو بکشاند رد شد و کنار لیندلی ایستاد. از او پرسید: «سیگار داری؟»

لیندلی یک لاکی داد و نائومی به‌شکلی فریبنده روی کبریت خم شد. گفت: «پسر آبیه را ولش کن.» دهانش را دایره‌ای سرخ کرد و دود را در صورتش فوت کرد. «بیا یک گوشه دنج پیدا کنیم و درباره اوضاع دنیا حرف بزنیم.»

لیندلی از او پرسید: «او کیست؟ می‌دانی؟» شانه‌ای بالا انداخت، ظاهرا بیشتر برای اینکه بدنش را تکان بدهد تا اینکه اطلاعاتی بدهد. به‌شدت اهل حرکت و بدن بود. «باورت نمی‌شود، ولی جایی برای نشستن پیدا کرده‌ام. زیاد طولش نده.» نائومی از میان جمعیت برگشت.

لیندلی با تأسف نگاهش را از باسنی که در میان جمعیت ناپدید می‌شد به صورت مرد آبی گرداند.

پرسید: «شما هم در یکی از نمایش‌ها هستید؟» شاید آن آبی، گریم صحنه بود. مثلا سوزی، خواننده فرانسوی، آن سرخ و سبز تند و تیز را به‌تن داشت که وقتی دوباره زیر نورافکن‌های شوبرت برمی‌گشت، ملایم می‌شد.

اما رنگ مرد آبی به گریم نمی‌ماند و به پرسش لیندلی هیچ پاسخی نداد. موهایش هم آبی بود، و لیندلی برای نخستین بار دید که نوک گوش‌هایش تیز است.

ماسیه، مهمان افتخاری، با دو لیوان خالی از میان انبوه جمعیت راه باز کرد. لیندلی با خودش فکر کرد اگر نزدیک بار بایستی همه را می‌بینی.

ماسیه به لیندلی گفت: «آه، سلام. حالت چطور است؟ هنوز همان پلین دیلینگ؟»

لیندلی گفت: «فعلا نه. مرا به دوستت معرفی کن.»

«دوست من؟» ماسیه به مرد آبی نگاه کرد. «آه، سلام، mon ami. بهت رسیدگی می‌کنند؟»

مرد آبی لیوانی را که لیندلی برایش پر کرده بود بالا آورد. لبخند زد و جرعه‌ای نوشید. لیندلی حالا متوجه شد دندان‌هایش هم عجیب‌اند. دندان‌های جداگانه با فاصله میانشان نبود، بلکه یک تکه یکپارچه به نظر می‌رسید مثل سم حیوان — یا مثل دندان‌های دختری خندان در یک نقاشی، همه یکپارچه.

ماسیه از کنارشان گذشته بود و حالا پشت سر لیندلی، نزدیک بار، ایستاده بود. لیندلی از روی شانه به او گفت: «اسمش چیست؟ اهل کجاست؟ نمی‌تواند حرف بزند؟»

ماسیه گفت: «کی؟ یخ زیاد نه. این بهتر است. آها، آن آبیه. نمی‌دانم. سرگردان آمد تو. می‌دانی که مردم چطورند.» ماسیه خودش را از پشت سرشان رد کرد. «نائومی سراغ تو را می‌گرفت، لیندلی.» چشمک زد. «کاش سراغ من را می‌گرفت.»

لیندلی رو به مرد آبی کرد: «ببین، من باید بروم. از بی‌ادبی بدم می‌آید، اما — اشکالی ندارد به یک سؤال جواب بدهی؟»

آن یکی با دندان‌های محکمش لبخند زد و سر تکان داد. لیندلی باز متوجه گوش‌هایش شد. موهایی که از آن‌ها بیرون می‌زد، به نحوی او را به یاد سیم‌های نازک می‌انداخت، مثل آنتن.

لیندلی گفت: «حدس می‌زنم احمقانه به نظر برسد، اما — تو اهل زمینی؟»

مرد آبی همچنان لبخند می‌زد، اما نگاهش دیگر روی لیندلی نبود. انگار چیزی را می‌دید که آنجا نبود. به ساعتش نگاه کرد. لیندلی فقط به اندازه‌ای دیدش که بفهمد صفحه معمول دوازده‌ساعته ندارد. بیست‌وچهار بود؟ یا چیز دیگری، یکسره؟ نتوانست بفهمد.

مرد آبی از لیندلی برگشت و لیوانش را زمین گذاشت. صندلی‌ای پیدا کرد و رویش ایستاد. دستی بالا آورد و آن را دراز کرد، کف دست به پایین، هم‌سطح سینه.

مردم گفتند «هیس، هیس» و رویشان را به او برگرداندند. ده‌ها گفت‌وگوی گوناگون یکی‌یکی خاموش شد تا اتاق تقریبا ساکت ماند.

مرد آبی همان‌جا ایستاد و به آن سوی اتاق نگاه کرد. اما لیندلی متوجه شد که به هیچ‌کس نگاه نمی‌کرد. نگاهش به دیوار دور بود. با نوعی شتاب لبخند می‌زد و دستش را دراز نگه داشته بود. کف دست را به سمت بالا برگرداند.

یک تکان به آرنج لیندلی آمد. نائومی بود.

گفت: «هی». «چطوره از این‌جا بزنیم بیرون؟»

«هیس! می‌خواهد چیزی بگوید. بالاخره.»

نائومی گفت: «نه، این‌طور نیست. بیا. دود دارد سرم را درد می‌آورد.»

لیندلی گفت: «چرا، همین‌طور است. فقط یک دقیقه صبر کن.»

مرد آبی هنوز روی صندلی ایستاده بود، هنوز تقریبا از سر ناچاری لبخند می‌زد، هنوز به دیوار روبه‌رو خیره بود. با دستش اشاره‌ای کرد اما یک کلمه هم حرف نزد.

کم‌کم همهمه گفت‌وگو از سر گرفته شد و مهمان‌ها روی از او برگرداندند.

لیندلی پرسید: «یعنی نمی‌خواهد چیزی بگوید؟»

«بهت گفتم. او هیچ‌وقت چیزی نمی‌گوید.»

«طوری حرف می‌زنی که انگار قبلا دیده‌ای چنین کاری بکند.»

«معلومه که دیده‌ام. او به همه مهمانی‌ها می‌رود.»

لیندلی گفت: «من هرگز او را ندیده‌ام.»

او گفت: «من و تو همیشه به یک مهمانی نمی‌رویم، افسوس که این‌طور است. او فقط یک دیوانه است، همین.»

«فکر نمی‌کنم دیوانه باشد. فکر می‌کنم در واقع دارد به نوعی ارتباط برقرار می‌کند، اما هیچ‌کس نمی‌تواند، خب، دریافتش کند . فکر می‌کنم او یک موجود فضایی است.»

نائومی گفت: «حتما. این مهمانی‌ها پر از موجودات فضایی است. به‌شدت جهان‌وطنی.»

«منظورم یک خارجی نیست. منظورم کسی است که از زمین نیست. این چطور است برای یک داستان؟»

«بس کن، لیند. زیادی فیلم ترسناک تماشا کرده‌ای.» شروع کرد به بی‌قراری کردن، به شکلی دلبرانه. «می‌خواهی بیایی، یا باید تنها بروم خانه؟»

«خب، اگر این‌طور می‌گذاری—» یک نگاه آخر به آن مرد آبی انداخت. هنوز بی‌صدا روی صندلی ایستاده بود. تا آن لحظه دیگر هیچ‌کس کمترین توجهی به او نمی‌کرد. لیندلی گفت: «شاید حق با تو باشد. آخر، امروز روز تعطیلم است.»

با نائومی بیرون رفت. احتمالا هیچ داستانی در کار نبود، و اگر هم بود، روزنامه‌اش می‌توانست از خبرگزاری‌ها بگیرد. وقتی نائومی در آسانسور بازویش را زیر بازوی او گذاشت و دستش را فشرد، با آخرین تکان احساس وظیفه فکر کرد که شاید داستان خیلی بزرگی در کار باشد. شانه‌ای بالا انداخت و فشار دست نائومی را پاسخ داد.

حالا، اگر یک دختر آبی بود…