شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«باید به همسرم، دکتر، هشدار بدهم.»
آنجلا با این آگاهی که امروز وقت غذاست، حالش به هم خورد. از تخت بیرون خزید، شتابان به میز تحریر رفت و با تشویش دفتر قرارهایش را ورق زد. آهی از سر آسودگی کشید؛ همه‌چیز مرتب بود — امروز نوبت خودش بود.
آنجلا فقط چهل‌وپنج دقیقه وقت صرف کرد تا آرایش کند و لباس بپوشد: وقت غذا بود. همان‌طور که در آسانسور پایین می‌آمد، تند از لابی می‌گذشت و سوار تاکسی می‌شد، حتی چشم‌هایی را که می‌ایستادند و به دنبالش می‌چرخیدند ندید: وقت غذا.
باغ‌وحشی آنجلا را رها نمی‌کرد.
مردها هم در پی‌اش بودند، ولی این طبیعی بود. او از آن نوع فرشته‌ی موطلایی و چشم‌آبی بود که مردها به او — یا برای او — دعا می‌کنند، و از آن اندازه‌هایی برخوردار بود — ۳۶-۲۶-۳۶ — که مردها را به فکر ریاضی می‌اندازد.
اما آنجلا وقتی برای مردها نداشت — نه امروز. باغ‌وحشی آنجلا را رها نمی‌کرد، و وقت غذا بود.
دکتر باکمن مهربانی‌ای داشت با ریش خاکستری، پوستی گلگون و چشمانی آبی، و همین سرمایه‌ی اصلی کارش بود. اما زیر این ظاهر چیز دیگری بود، نه چندان مهربان، که در انتخاب حرفه‌اش تأثیرگذار بوده بود.
حالا، برای لحظه‌ای، نقاب حرفه‌ای‌اش — پرسونا، به قول یونگی‌ها — کنار رفت.
«باغ‌وحش؟» تکرار کرد؛ صدایش روشن و بم و فرهیخته بود، با ردی از لهجه؛ بی‌شک وینی. زود به خود آمد. «باغ‌وحش. دقیقا.»
آنجلا لب‌های سرخش را اندیشمندانه به سمت سقف جمع کرد و گفت: «خب، دقیقا باغ‌وحش نه. دست‌کم باغ‌وحش معمولی نه. راستش فقط یک حیوان است — اگر بشود اسمش را حیوان گذاشت.»
«چه اسمی رویش می‌گذاری؟»
آنجلا تند گفت: «آه، من هیچ‌وقت صدایش نمی‌زنم.» و لرزه‌ای لذت‌بخش به تنش افتاد. «ممکن است بیاید.»
دکتر باکمن بی‌طرفانه «هوممم» کرد.
آنجلا آهسته گفت: «ولی منظورت این نیست. منظورت این است که اگر حیوان نیست، پس چیست؟ آنچه هست — یک هیولاست.»
دکتر باکمن آرام پرسید: «چه جور هیولایی؟»
آنجلا روی یک آرنج چرخید و از پشت مبل به روان‌کاو نگاه کرد. «طوری می‌گویی که انگار هر روز به هیولا برمی‌خوری. ولی خب، گمانم واقعا برمی‌خوری.» آهی از سر دلسوزی کشید. «کار خطرناکی است، روان‌پزشک بودن.»
دکتر باکمن با لحنی گله‌مند تکرار کرد: «خطرناک؟» و برای بار دوم غافلگیر شد. «منظورت چیست؟»
«آه، آدم‌هایی که می‌بینی — همه‌ی آن عجیب‌ها — و مشکلاتشان —»
شتاب‌زده گفت: «بله، بله، البته». «اما درباره‌ی آن هیولا —؟»
«بله، دکتر،» آنجلا با همان لحن مطیعش گفت و دوباره روی مبل جا گرفت. به گوشه‌ی سقف نگاه کرد، چنان‌که گویی می‌تواند ببیندش که آنجا چسبیده است. «هیولای کابوس نیست، هرچند به‌قدر کافی ترسناک است. زیادی واقعی است؛ هیچ لبه‌ی محوی ندارد. خزش بنفش است — کوتاه، تقریبا مثل خز بعضی عنکبوت‌ها — و چهار پا دارد، نه یک‌جور پخش‌شده مثل سگ یا گربه، بلکه یک‌جا جمع‌شده در پایین. خیلی قوی‌اند — خیلی قوی‌تر از آنچه لازم داشته باشند. می‌تواند پانزده فوت راست به هوا بپرد.»
دوباره چرخید و به دکتر باکمن نگاه کرد. «همه‌اش را داری می‌گیری؟»
روان‌کاو شتاب‌زده دفترش را برگرداند، اما آنجلا نگاهی به خط‌خطی‌هایش انداخته بود.
«چه عالی!» دست‌هایش را از شوق به هم زد. «داری نقاشی می‌کشی.»
«بله، بله.» با بدخلقی گفت: «ادامه بده.»
«خب، او فقط دو بازو دارد. در هر دستش شش انگشت دارد، و انگشت‌ها انعطاف‌پذیرند، انگار استخوانی در آن‌ها نیست. کشسان هم هستند. می‌توانند خیلی دراز شوند — انگار که بخواهند میوه‌ای را بچینند که بر تاکی بسیار بلند می‌روید.»
دکتر باکمن در حالی که لطیفه‌ی کوچکش را می‌ساخت گفت: «گیاه‌خوار.»
آنجلا با چشمانی گرد گفت: «آه نه، دکتر! او همه‌چیز می‌خورد، اما گوشت را از همه بیشتر دوست دارد. صورتش تقریبا انسانی است، جز اینکه سبز است. دندان‌های خیلی تیزی دارد.» لرزید. «خیلی تیز. خیلی تند نمی‌روم؟»
روان‌کاو با لحنی تند گفت: «نگران من نباش! ضمیر ناخودآگاه توست که داریم می‌کاویم، و باید با سرعت خودش پیش برود.»
آنجلا با تسلیم گفت: «آه، خدای من. ضمیر ناخودآگاه. باز هم یکی از همان‌هاست.»
«باور نداری که این کابوس واقعیتی عینی دارد؟» دکتر باکمن با لحنی تند پرسید.
«این دیوانه‌ام می‌کند، نه؟ خب، گمانم چاره‌ای نیست. من این‌طور فکر می‌کنم.»
دکتر باکمن متفکرانه ریشش را کشید. «می‌فهمم. برگردیم عقب. این توهم چطور شروع شد؟»
«فکر می‌کنم با تنگناهراسی شروع شد.»
دکتر باکمن شانه بالا انداخت. «ترس بیمارگونه از فضاهای بسته چیز غیرعادی‌ای نیست.»
«وقتی در هوای آزاد باشی، همین است. ترس هیچ ربطی به اطرافم نداشت. ناگهان حس می‌کردم در اتاقی نسبتا بزرگ هستم که وزن عظیمی از سنگ یا آجر بالایش سنگینی می‌کرد. میان جمعیتی بودم. لحظه‌هایی چنان واقعی می‌شد که اطراف واقعی‌ام محو می‌شد.»
«اما این حس می‌آمد و می‌رفت.»
«بله. بعد بو آمد. بویی متمایز بود—بوگرفته و تند، مثل خانه شیرها در زمستان، فقط یک‌جور غلط. اما باغ‌وحش را به یادم می‌آورد.»
«طبیعتا تنها کسی که آن را حس می‌کرد تو بودی.»
«درست است. اولش خودم هم معذب بودم. سعی کردم بو را با عطر بپوشانم، اما فایده‌ای نداشت. بعد فهمیدم انگار هیچ‌کس دیگری آن را حس نمی‌کند. مثل همان تنگناهراسی، می‌آمد و می‌رفت. اما هر بار که برمی‌گشت، شدیدتر بود. آخرش رفتم پیش یک روان‌پزشک—دکتری به نام ابر.»
«این پیش از آن بود که توهم دیداری شود؟» «تا حدی تقصیر دکتر ابر بود—منظورم دیدن آن هیولا است.»
«قاعدتا همین را باید انتظار داشت.»
«وقتی هیچ چیز دیگری کارگر نشد، دکتر ابر هیپنوتیزم را امتحان کرد. گفت: ”دست به ناخودآگاهت بزن. در گذشته را باز کن!“ خب، دست بردم. در را باز کردم. و همان‌جا بود که اتفاق افتاد.»
«چه اتفاقی افتاد؟» دکتر باخمن جلو خم شد.
«آن هیولا را دیدم.»
«آه.» دوباره عقب رفت، سرخورده.
«آدم‌ها نزدیک بودند، اما هیولا نزدیک‌تر بود. بو خفه‌کننده بود، همان‌طور که از در نگاه می‌کرد—و مرا دید. در را محکم بستم، اما دیگر دیر شده بود. در آنجا بود. می‌دانستم که می‌شود بازش کرد. و او هم می‌دانست که می‌شود بازش کرد. حالا واقعا می‌ترسیدم.»
«ترسیده؟»
«که هیولا ممکن است از در رد شود.» روان‌کاو ریشش را کشید. «برای این توهم توضیحی دارید؟» «نمی‌خندید؟» «قطعا نه!»
«فکر می‌کنم به‌خاطر یک اتفاق عجیب زمانی، به باغ‌وحشی‌ای وصل شده‌ام که در آینده‌ای دور وجود خواهد داشت. هیولا—روی زمین به دنیا نیامده بود. او یک موجود فضایی است—شاید از مشتری، هرچند فکر نمی‌کنم. از میان در می‌توانم بخشی از یک تابلو را ببینم؛ این‌قدر را می‌توانم بخوانم.»
آنجلا برگشت و دفترچه را از انگشتان شگفت‌زده‌اش گرفت و تند نوشت:
ام‌با
(لارمیس
ناتیو
وگا
گفت: «درست مثل باغ‌وحش.» و کتاب را پس داد. «ستاره‌ای هست به اسم وگا.»
روان‌کاو سنگین گفت: «بله. و تو می‌ترسی که این… بیگانه از در بگذرد و—»
«همین است. می‌بینی، حالا می‌تواند بازش کند. اینجا نمی‌تواند وجود داشته باشد؛ محال است. اما چیزی از حال می‌تواند در آینده وجود داشته باشد. و هیولا گرسنه می‌شود—گرسنه گوشت.»
دکتر باخمن با اخم تکرار کرد: «برای گوشت؟»
«هر چند هفته یک بار،» آنجلا در حالی که می‌لرزید گفت، «وقت غذاست.»
دکتر باکمن ریشش را کشید و آن ضربه سریع و گربه‌وار را آماده کرد که رابطه آسیب‌زا در ریشه روان‌رنجوری را برهنه می‌کرد. تیز گفت: «هیولا شبیه پدرت است، مگر نه؟»
این بار نوبت آنجلا بود که اخم کند. «دکتر ابر همین را گفت. خودم هرگز متوجهش نمی‌شدم. ممکن است شباهت اندکی باشد.»
«این دکتر ابر—به تو فایده‌ای نرساند؟»
«آه، نمی‌خواهم چنین فکری بکنی،» آنجلا سریع اعتراض کرد. «او کمک کرد. اما کمکش—موقتی بود، اگر می‌دانی چه می‌گویم.»
«و تو چیزی دائمی‌تر می‌خواهی.»
«این خوب می‌شد،» آنجلا اعتراف کرد. «اما می‌ترسم امید بستن به آن زیاد باشد.»
«نه. وقت می‌برد، اما سرانجام این واپس‌راندگی‌های ناخودآگاه را به ذهن خودآگاهت می‌آوریم، جایی که از ارزش عصبی‌شان پاک می‌شوند.»
آنجلا با حسرت گفت: «فکر می‌کنی همه‌اش توی سر من است؟»
روان‌کاو با سرزندگی گفت: «قطعا. بگذار یک بار دیگر سیر این توهم را مرور کنیم: اول ترس از فضای بسته آمد، بعد بو، و بعد، از راه — درمان، باید بگویم — کار سرهم‌بندی‌شده دکتر ابر، خواب‌ها —»
«آه، نه خواب‌ها، دکتر،» آنجلا تصحیح کرد. «وقتی می‌خوابم، خواب هیولا نمی‌بینم. خواب می‌بینم»—صورتش سرخ شد—«مردها را. آن چیز در باغ‌وحش—هر وقت چشم‌هایم را می‌بندم می‌بینمش.» لرزید. «دارد بی‌طاقت می‌شود.»
«گرسنه؟»
آنجلا به او لبخند درخشانی زد. «بله. تقریبا وقت غذایش است. البته به او غذا می‌دهند. فکر می‌کنم نگهبان. اما آن فقط دانه و میوه و چیزهایی از این قبیل است. و او گرسنه گوشت می‌شود.»
«و بعد؟»
«در را باز می‌کند.»
«و گمان می‌کنم انگشت‌های کش‌آسانش را از در بیرون می‌آورد.»
آنجلا نگاهی سرشار از سپاسگزاری به او انداخت. «درست است.»
«و می‌ترسی که روزی آن‌قدر گرسنه شود که تو را بخورد.»
«حدس می‌زنم همین است. تو نمی‌ترسیدی؟ یعنی… می‌ترسیدی؟ همه آن افسانه‌ها درباره اژدهاها و مینوتورها و موجوداتی از این قبیل هست. آن‌ها همیشه غذایشان را از باکره‌های جوان ترجیح می‌دادند؛ و هر جا که این همه حرف باشد—»
«اگر تنها نگرانی‌ات همین بود،» دکتر باکمن خشک گفت، «به نظرم می‌رسد می‌توانستی بی‌زحمت خودت را از شرایط خارج کنی.»
آنجلا خنده‌ای کوتاه کرد. «وای، دکتر! چه پیشنهادی!»
«هوممم. پس! برگردیم به موضوع. هر چند هفته یک‌بار وقت غذاست. و تو، با آن دلشوره و ترس، می‌آیی پیش من که کمک بخواهی.»
«چه خوب گفتی.»
«و حالا وقت غذاست.»
«همین است.» پره‌های بینی آنجلا ناگهان گشوده شد. «دارد به در نزدیک می‌شود. بویش را حس نمی‌کنی، دکتر؟»
دکتر باکمن یک بار بو کشید و خرناسی کشید. «قطعا نه. حالا از پدرت برایم بگو.»
«خب،» آنجلا با اکراه آغاز کرد، «او به تناسخ اعتقاد داشت—»
روان‌کاو بی‌حوصله گفت: «نه، نه». «چیزهای مهم. اینکه وقتی دختر کوچکی بودی چه حسی به او داشتی. چه به تو می‌گفت. اینکه چقدر از مادرت متنفر بودی.»
«نگرانم که وقتی نماند. یکی از دست‌هایش را از پیش روی در گذاشته.»
دکتر باکمن بی‌اختیار نگاهی از روی شانه انداخت. «هیولا؟» ریشش از اضطراب تکان خورد. «بی‌معنی است. درباره پدرت—»
«در باز شد!» آنجلا فریاد کشید. «می‌ترسم، دکتر. وقت غذاست!»
روان‌کاو با لحنی سخت گفت: «دیگر فریب نمی‌خورم. اگر قرار است این تحلیل به جایی برسد، باید اطلاعات کامل—»
«دکتر! مواظب باش! انگشت‌ها—دکتر باکمن! دکتر! دک—!»
آنجلا آهی کشید. آهی عجیب، نیمی ناامیدی و نیمی آسودگی. کیفش را برداشت.
«دکتر؟» رو به اتاق خالی با تردید گفت.
برخاست و با احتیاط هوا را بو کشید. بو رفته بود. دکتر باکمن هم رفته بود.
به‌سوی در رفت. «دکتر؟» یک بار دیگر امتحان کرد.
جوابی نیامد. هیچ‌وقت جوابی نیامده بود، نه از هفده روان‌پزشک، از ابر تا باکمن. شکی نبود. هیولا واقعا روان‌پزشک‌ها را دوست داشت.
وضعیت هولناکی بود که در آن گرفتار شده بود، بی‌هیچ تقصیری از خودش، و یک دختر باید هر کاری از دستش برمی‌آید بکند. می‌توانست با این فکر دل خودش را خوش کند که هیولا هرگز او را برای خوردن نمی‌گیرد.
او همان دریچه‌ی تله‌ای بود که برای ورود به این جهان لازم داشت. او را بخورد، و وقت غذا تمام بود.
او کاملا در امان بود.
تا وقتی که روان‌پزشک‌هایش تمام نشوند.
