همرسانی:

جان مورسی

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«حق مالکیت مقدم بر همه‌چیز است.»

روزهایش پر از کار بود، اما زندگی اینجا خوب بود. هر روز اکتشافات تازه‌ای با خود می‌آورد. با آن پاهای بلند و نیرومندش تا دوردست‌ها در این جهان ناآشنا می‌گشت و کنجکاوی‌ای را سیر می‌کرد که با خوراک هر روز بیشتر می‌شد. زن هم وقتش را صرف کاوش می‌کرد، و میانشان تا آن وقت چیزهای زیادی درباره خانه جدیدشان آموخته بودند.

پس از این روز دراز جست‌وجو، گرسنه و خاک‌آلود بازگشت، اما سرحال. او پیش از او برگشته بود و به محض دیدنش غذا آورد. همان‌طور که می‌خوردند، از یافته‌های آن روزش برایش گفت.

پرسید: «هیچ حیوان تازه‌ای دیدی؟»

«چند موجود پرنده. چیزهای قشنگی‌اند.»

«فردا مرا با خودت ببر. می‌خواهم ببینمشان.»

«تو می‌توانی اسمشان را بگذاری. در این کار از من بهتر هستی.»

وقتی غذا خوردنشان تمام شد، پرسید: «چیز تازه‌ای کنار رودخانه پیدا کردی؟»

لبخند زد و سرش را تکان داد، و موج‌های بلند موهایش نرم حرکت کردند و اول یک طرف صورتش را نوازش دادند، بعد طرف دیگر. موهایش را از روی شانه‌های برهنه‌اش عقب زد و گفت: «به رودخانه نرفتم. رفتم به کوه.»

«به قله؟» «به خود قله.»

روی آرنجش تکیه داده بود. با خبر او، نشست و با حرکتی سریع دستش را به سوی او دراز کرد، نه از سر خشم بلکه از سر نگرانی. «قانون را که می‌دانی. بالای کوه… هرگز نباید آنجا بروی. حتما نه تنها.»

سبک از جای برخاست و دستش را کشید. «پس با من بیا بالا، ببین چه چیزی دارم که نشانت بدهم.»

«قله کوه جای خوبی نیست. حتی وقتی با هم هستیم.»

«خطری نیست. می‌دانم که نیست.»

او هنوز تکان نخورده بود. با تردید گفت: «آن نور…»

«نور مدت زیادی با ما خواهد بود. بیا.» دوباره کشیدش، و او به‌اکراه برخاست و از او به‌دنبال از شیب ملایم بالا رفت.

اندک زمانی بعد به محوطه باز بالای کوه رسیدند. او ایستاد، اما زن پیش رفت، به مرکز محوطه، جایی که بوته درخشان تنها روییده بود، و دو تا از میوه‌های زرین به‌اندازه شست را چید. او فریاد کشید و پیش دوید، اما دیگر دیر شده بود که جلویش را بگیرد، وقتی زن یکی را در دهان گذاشت و گاز زد.

گفت: «چرا این کار را کردی؟ هشدار را به یاد آور — اگر این میوه را بخوریم، می‌میریم!»

گفت: «پیش از این خورده‌ام و نمرده‌ام. امتحانش کن،» و میوه زرین را به سویش گرفت.

«نه، نمی‌توانم.»

«به ما گفتند: این میوه را بخورید و بمیرید. من خورده‌ام و هنوز زنده‌ام. امتحان کن. خواهش می‌کنم.» «و اگر بمیریم؟»

«دست‌کم با هم می‌میریم. ترجیح می‌دهی بی من اینجا زنده بمانی؟»

این فکری بود که تحملش را نداشت. بی هیچ حرفی، میوه را از انگشتانش گرفت و در دهان گذاشت. زیر فشار زبانش ترکید و شیره‌ی شیرین و پرمایه دهانش را پر کرد، با طعمی که هیچ‌گاه پیش‌تر چیزی مانندش را نچشیده بود. از این حس ناله‌ی کوچکی بی‌اختیار از خوشی سر داد و بی‌آنکه فکر کند، دست برد و یکی، دو تا، و بعد مشتی دیگر از میوه‌های طلایی چید، و زنی که کنارش بود خندید و او هم همان کار را کرد.

به سویش برگشت و با دیدنش حس دیگری از او گذشت. مطمئن نبود چه مدت با هم بوده‌اند، اما از آن بعدازظهر نخستین و خواب‌آلود که بیدار شد و او را کنار خود یافت که سرش در گودی بازوی افکنده‌اش جای گرفته بود، هرگز با حسی که اکنون داشت به او نگاه نکرده بود. درخشش پوست صافش، خم‌های نرم شانه‌ها و سینه‌هایش، گردی صاف شکمش، خط بلند و ملایم ران‌هایش برایش دیدنی‌هایی تازه بودند، و نگاه چشمانش او را نزدیک‌تر کشید. دست‌هایش را بر شانه‌هایش گذاشت و او را به خود کشید.

«تو زیباترین همه‌ی زندگان هستی. هرگز این را ندیده بودم، اما حالا می‌بینمش.»

بر بستری نرم از چمن فروافتادند و با هم شگفتی تن‌های تازه‌کشف‌شده‌شان را کاویدند. شادی مشترکی یافتند که پیش‌تر خوابش را هم نمی‌دیدند، و میوه‌ی طلایی را که حس‌های خفته‌شان را بیدار کرده بود ستودند.

با هم، در گرگ‌ومیش زودرس، از دامنه‌ی کوه به سوی پناهگاهشان پایین رفتند. بازویش گرد کمر او بود و او شانه‌اش را در آغوش داشت و سرش را به خود تکیه داده بود. خاموش و آهسته راه رفتند.

در پای کوه ایستادند. نوری در زیر آسمان تاریک‌شونده سوسو زد و شعله کشید و پیش رویشان ایستاد. او در حالی که گامی پیش گذاشت و حالت محافظ به خود گرفت، نور کم‌رنگ شد و به شکل یکی از نگهبانان آن مکان درآمد.

مرد گفت: «اینجا چه می‌خواهی؟»

صدای نگهبان مانند غلتیدن تخته‌سنگ‌های بزرگ از دامنه‌ی کوه بود. هجوم هوا از بال‌هایش برگ‌های افتاده را از کنار مرد گذراند و موها را از صورتش عقب راند.

نگهبان گفت: «قانون را شکسته‌ای.»

مرد ترسید. می‌خواست پیش آن پیکر هول‌انگیز عقب بکشد. اما به زن اندیشید و به کیفری که ممکن بود به آن دو برسد، و خشم در او از ترس قوی‌تر برخاست.

گفت: «آنچه کرده‌ایم به تو مربوط نیست. از سر راهمان برو.»

نگهبان غرید: «مرا به چالش می‌گیری؟» و دستی به شمشیر کنارش برد.

مرد گامی پیش نهاد و فرمان داد: «تو داری مرا به چالش می‌گیری، که به جایی که به من داده شده دست‌اندازی می‌کنی. رهایمان کن.»

نگهبان شمشیر کشید. مرد خم شد، سنگی سنگین از زمین برداشت و با تمام نیرو پرتابش کرد. سنگ یکراست به سینه‌ی نگهبان خورد و او را تلوتلو داد. شمشیر رها شد و در نور رو به مرگ برق زد. زن جست و تیغه‌ی افتاده را ربود.

به نگهبان زخم‌خورده گفت: «حالا برو. و دیگر هرگز به ما تجاوز نکن.»

نگهبان تردید کرد و گویی می‌خواست سخن بگوید، اما مرد پیش رفت و زن شمشیر را تکان داد و نگهبان محو شد. زن به کنارش آمد و او را در آغوش گرفت. گفت: «شجاع بودی.»

«تا حالا از آن‌ها می‌ترسیدم.»

«اما دیگر نه.»

«نه، دیگر نه.» به او نگریست، حیران. «پیش از آنکه دستم را علیه آن موجود بلند کنم، می‌دانستم شکست خورده است.»

«من تو را این‌قدر قوی می‌کنم؟»

«تو نشانم دادی چرا باید قوی باشم.»

شمشیر را از او گرفت. دست در دست، اینک هوشیارتر، باقی راه را پایین آمدند.

تا به پناهگاهشان رسیدند، آسمان تاریک شد. بادی برخاست و نخستین نجوای ضعیفش در یک دم به غرشی بدل شد. قطره‌های ناگهانی باران چون گلوله‌های پرتاب‌شده بر تن برهنه‌شان کوبید. رعدی زمین را زیر پایشان لرزاند و در برقی که درختان گرداگردشان را سوزاند، آفریدگارشان پدیدار شد، با چهره شعله‌ور که در خطوط خشم کشیده شده بود.

با صدایی که بر رعد غلبه می‌کرد گفت: «چه کرده‌ای؟»

مرد استوار پیش روی او ایستاد، شمشیر در دست. گفت: «مهاجمی را بیرون راندم.»

«کاری بیش از این کرده‌ای.»

«پس متهمم کن.»

رعد از هر سو غرید و آذرخش درست پیش پای او زمین را شکافت، اما مرد استوار ماند. سرانجام اتهام آمد. «میوه دانش نیک و بد را خورده‌ای. این بر تو حرام بود، و با این حال کردی. اکنون باید با کیفر من روبه‌رو شوی.»

«چرا باید کیفر شوم؟»

«انکار می‌کنی که میوه زرین را خورده‌ای؟» صدای آفریدگار غرید.

«انکار می‌کنم که خطایی کرده‌ام. تو این مکان را به من دادی و گفتی اینجا خداوندگارم. چرا باید چیزی بر من حرام باشد آنجا که خداوندگارم؟»

«هیچ گناهی حس نمی‌کنی؟ هیچ شرمی؟»

مرد گفت: «نه!» و گامی پیش نهاد. «میوه‌های باغ خودم را هر‌گونه که بخواهم می‌خورم. نگهبانان را بفرست تا مرا تهدید کنند، و من همان‌گونه که با اولی رفتار کردم با آنان رفتار خواهم کرد.»

«پس می‌خواهی به من حمله کنی؟»

مرد شمشیر را از دستش رها کرد. «نه، نه تو. هرگز تو. من فقط از آنچه تو برای خودم دادی دفاع می‌کنم.»

آفریدگار دستش را بلند کرد و به مرد اشاره کرد؛ مرد خود را برای ضربه‌ای آماده کرد که نیامد. به‌جایش، آفریدگار با صدایی سنگین، چون رعدی که عقب می‌نشیند، گفت: «قانون من را شکسته‌ای و بنده‌ام را از پا درآورده‌ای و هیچ پشیمانی نشان نمی‌دهی. آیا در برابر من زانو می‌زنی و طلب بخشش می‌کنی؟»

«نه. من خطایی نکرده‌ام.»

«می‌توانم نابودت کنم.»

مرد گفت: «پس نابودم کن و موجودی بساز که پیش تو بخزد.»

زن گفت: «و همدمی تازه برای او.» به پهلوی مرد آمد و دستش را محکم در دست او گذاشت.

باد فروکش کرد و طوفان گذشت و لحظه‌ای همه‌چیز ساکن شد. مرد و زن، پهلو به پهلوی هم، به انتظار سرنوشت خویش ایستادند.

آفریدگار در سکوت فریاد زد: «سرانجام!» باز فریاد زد: «سرانجام!» و تاریکی برخاست. نوری شادمان از چهره‌اش تابید و گرداگرد مرد و زن را روشن کرد و آنان را در برگرفت. «بارها و بارها، بر جهان‌هایی بیشمار، شما را آفریده‌ام. بر هر جهان شما را به آزمونی گذاشته‌ام. و از میان همه کسانی که آزمون می‌دهند، هیچ‌کس تاکنون جرئت پذیرفتن پیامدها را نداشته. میوه را بخورید، می‌توانید همچون من شوید. این را نتوانستند تاب آورند. آنگاه که با آنان روبه‌رو شدم، پیش من خزیدند و جمع شدند و التماس رحمت کردند. گناه و شرم را از آنان مطالبه کردم و به من دادند، و تا همیشه اسیر آن‌اند. اما شما به من دل‌وجرئت دادید.»

نزدیک‌تر آمد و دست‌هایش را گشود. آنان به سویش آمدند و او در نور خود آنان را پیچید و به سینه فشرد. آرام گفت: «بر یک میلیون میلیون جهان، بردگان و پرستندگان دارم. اما اینجا، سرانجام، فرزندان خود را دارم.»