شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«مدتی طول می‌کشد تا کارهایت را مرتب کنی.»
ناگهان جان گریر دید که در ورودی بهشت ایستاده است. پیش رویش سرزمین‌های ابری سفید و لاجوردی آن جهان گسترده بود و در دوردست، شهری افسانه‌ای را می‌دید که زیر خورشیدی جاودان طلا می‌درخشید. پیش رویش، فرشته ثبت، بلندبالا و مهربان، ایستاده بود. عجیب اینکه گریر هیچ تکانی نخورد. همیشه باور داشت که بهشت از آن همه است، نه فقط پیروان یک دین یا فرقه. با این حال، تمام عمر از شک رنج برده بود. حالا فقط می‌توانست به کم‌ایمانی‌اش به نقشه الهی لبخند بزند.
فرشته ثبت گفت: «به بهشت خوش آمدی»، و دفتری بزرگ با قاب برنجی گشود. فرشته از پشت عینک دوکانونه ضخیم چشم ریز کرد و نگاه انداخت و انگشتش را بر ردیف‌های انبوه نام‌ها کشید. مدخل گریر را یافت و درنگ کرد؛ نوک بال‌هایش لحظه‌ای از اضطراب لرزید.
گریر پرسید: «مشکلی پیش آمده؟»
فرشته ثبت گفت: «متأسفانه بله. ظاهرا فرشته مرگ پیش از موعد مقررت به سراغت آمده. او این اواخر سخت زیر بار کار بوده، اما با این حال بخشودنی نیست. خوشبختانه خطای کاملا کوچکی است.»
گریر گفت: «مرا پیش از موعدم بردن؟ این را کوچک نمی‌دانم.»
«اما می‌بینی که، فقط پنج دقیقه است. چیزی نیست که نگرانت کند. بیا از این اختلاف چشم بپوشیم و تو را به شهر جاودان بفرستیم؟»
فرشته ثبت بی‌شک راست می‌گفت. پنج دقیقه بیشتر ماندن روی زمین چه فرقی برایش می‌کرد؟ با این حال گریر حس می‌کرد ممکن است مهم باشند، هرچند نمی‌توانست بگوید چرا.
گریر گفت: «آن پنج دقیقه را می‌خواهم.»
فرشته ثبت با دلسوزی به او نگریست. «البته که حق داری. اما به تو توصیه می‌کنم این کار را نکنی. یادت هست چطور مردی؟»
گریر فکر کرد، بعد سرش را تکان داد. پرسید: «چطور؟»
«اجازه ندارم بگویم. اما مرگ هرگز خوشایند نیست. حالا اینجایی. چرا پیش ما نمی‌مانی؟»
این فقط معقول بود. اما حس کاری ناتمام گریر را می‌آزرد. «اگر اجازه هست،» گفت، «واقعا می‌خواهم آن چند دقیقه آخر را داشته باشم.»
«پس برو،» فرشته گفت، «و من اینجا منتظرت می‌مانم.»
و ناگهان گریر دوباره روی زمین بود. در اتاقی فلزی و استوانه‌ای بود که نورهای کم‌سو و سوسوزن روشنش می‌کردند. هوا مانده بود و بوی بخار و روغن ماشین می‌داد. دیوارهای فولادی تکان می‌خوردند و می‌نالیدند و آب از درزها به درون می‌ریخت.
آن‌گاه گریر به یاد آورد کجاست. افسر توپ‌خانه زیردریایی آمریکایی اینویکتوس بود. دستگاه سونار از کار افتاده بود؛ همین حالا به صخره‌ای زیرآبی کوبیده بودند که قرار بود یک مایل دورتر باشد، و حالا بی‌یار و یاور در آب سیاه فرو می‌رفتند. اینویکتوس خیلی پایین‌تر از حداکثر عمقش بود. فقط چند دقیقه می‌توانست طول بکشد تا فشار شتابان بدنه کشتی را درهم بکوبد. گریر می‌دانست که دقیقا پنج دقیقه دیگر این اتفاق می‌افتد.
در کشتی هرج‌ومرجی نبود. ملوان‌ها خود را به دیوارهای برآمده تکیه داده بودند، منتظر، هراسان، اما سخت بر خود مسلط. تکنسین‌ها سر جایشان ماندند و بی‌وقفه عقربه‌های دستگاه‌هایی را می‌خواندند که می‌گفتند هیچ شانسی ندارند. گریر می‌دانست که فرشته ضبط‌کننده می‌خواسته او را از این معاف کند: پایان تلخ زندگی، آن درد کوتاه و برنده مرگ در تاریکی یخ‌زده.
و با این همه، گریر خوشحال بود که اینجاست، هرچند انتظار نداشت فرشته ضبط‌کننده این را بفهمد. موجودی از آسمان چگونه می‌توانست احساسات مردی از زمین را درک کند؟ گریر می‌دانست فرصتی کم‌یاب یافته تا با خانه‌اش خداحافظی کند، و این کار را بی‌ترس از آنچه پیش روست انجام دهد. همان‌دم که دیوارها درهم می‌ریختند، به زیبایی‌های زمین می‌اندیشید و می‌کوشید هرچه بیشترشان را به یاد آورد، مثل مردی که برای سفری دراز به سرزمینی ناشناس توشه می‌بندد.
