همرسانی:

دونالد ای. وولهایم

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«فکر نمی‌کردی مجازاتی به اندازه‌ی آن جنایت باشد.»

با شیطان معامله کردن فایده‌ای ندارد. او کلاهبردار است. همان است که همه می‌گویند و بیشتر. کتاب‌های امروزی نازنازی دوست دارند او را شیطانی سرخ‌رو با لبخندی بر لب نشان دهند، تمیز و برق‌زده. یا دست‌فروشی حیله‌گر و بذله‌گو، یا کلاه‌شاپو و دم‌دار شهری. اما راهبان قرون وسطی بهتر می‌دانستند. آن‌ها او را جانوری توصیف می‌کردند؛ هیولایی گندیده، با نفس متعفن، فاسد و به‌تمامی نفرت‌انگیز.

حرف مرا باور کن. همین‌طور است. می‌دانم، چون خودم آن‌قدر احمق بودم که چنین پیمانی بستم. او را دیدم و با او سروکله زدم و از اول تا آخر، هرگز ارزشش را نداشت.

درمانده بودم، و مثل همه‌ی آن‌هایی که تقدیر با آن‌ها کج‌رفتار کرده بود، از این بابت دلخور بودم. کار و بارم خوب نبود، و تقصیر همه‌ی آن‌ها بود. زنم و دخترم. با وجود هر ادعایی که شیطان بکند، من زیر بار تقصیر نمی‌روم. می‌دانم کی حق با من است. دخترم از خانه‌ام فرار کرده بود—همین تکانی بود که به من فهماند چه خبر است.

آن دختر فرار کرد و فقط شانزده سالش بود، و محتویات کیف پولم را دزدیده بود و مقداری از جواهرات زنم را برداشته بود و فرار کرده بود. زنم آن‌قدرها شوکه نشد. این جسارت را داشت که بگوید حقم است. من «بچه را درک نمی‌کنم».

مگر چه چیزی هست که درباره‌ی دختری نافرمان درک شود که به حرف پدرش گوش نمی‌دهد، و بعد از ساعت هشت شب قرار می‌گذارد، مجله‌ها را دزدکی به اتاقش می‌برد، واقعا با بعضی از آن بچه‌های بی‌تربیت آن‌طرف ریل حرف می‌زند، و بعد از تاریکی او را در بستنی‌فروشی‌ها دیده‌اند. معلوم است که باید کتکش می‌زدم. از هفت‌سالگی همین کار را کرده‌ام. باید هرچه سخت‌گیرتر می‌شدم. «چوب را دریغ کنی، بچه را خراب کرده‌ای»—این شعاری بود که با آن بزرگ شده بودم و از هیچ تلاشی کوتاهی نکردم. اما دختر خراب بود—بی‌شک چیزی از طرف خانواده‌ی مادرش—و این جسارت را داشت که بخواهد فرار کند.

به پلیس زنگ زدم. نمی‌خواهم مرا پدر یک بچه‌ی وحشی بدانند. آژیر خطر به راه انداختم. زنم اعتراض کرد، اما سر جایش نشاندمش. سیلی به صورتش خورد و خفه‌اش کرد—خیلی وقت پیش یادش داده بودم که ارباب کیست. من، همان‌طور که باید باشد. او را در اتاق‌خوابمان حبس کردم، و بعدتر با کمربند درسی به او دادم، روی تخت و رو به پایین، با تن برهنه. زن‌ها فقط یک ارباب می‌شناسند. مادرم هرگز شکایت نکرد؛ جرئتش را نداشت، حتی وقتی داشت می‌مرد، بعد از آنکه پدرم آن شب او را از پله‌ها پرت کرد.

راه پدرم درست بود و من درست بودم. فردای آن روز پلیس‌ها دختر را پیشم آوردند. چنان تنبیهی کردم که فراموش نکند، و بعد ترتیبی دادم که او را به یک مؤسسه‌ی اصلاح و تربیت بفرستند. یکی از همان آسایشگاه‌های خصوصی برای کودکان ناسازگار، می‌دانید. خاص، با نگهبانی خوب و انضباط سخت. باشد، آنجا زندگی را برایش جهنم کردند، اما چطور دیگر می‌شود به بچه‌ی سرکش یاد داد که درست رفتار کند؟ برای آبروی خانواده بهتر از این بود که او را در معرض دید عموم بگذارند.

دستورهای من را داشتند و پول‌های اضافه‌ای که می‌دادم به‌قدری سخاوتمندانه بود که اجرایشان کنند—تا خوب نشود بیرون نمی‌آید، حتی اگر برای این کار تا نزدیکی مرگ بکشانندش. به اصرار من ماه‌ها او را در پیراهن مهار نگه داشتند و در بقیه‌ی مواقع در دستبند و کمربندهای مهارکننده. یک سلسله شوک‌های برقی منظم چند چیز یادش داد. دکتر حالا می‌گوید دیوانگی‌اش را تظاهر می‌کند، که شب و روز جیغ می‌کشد، و او را تنها در سلولی درپوشیده و قفل‌شده نگه می‌دارند. اما من فکر می‌کنم تظاهر می‌کند. او فقط دختری نافرمان است و باید یاد بگیرد ارباب کیست.

اما زنم، این جسارت را داشت که ترکم کند. شبی که رشوه دادم به دکترها تا شوک‌درمانی دختر ناخلفم را شروع کنند، از پنجره بالا رفت و فرار کرد. به شریک تجاری‌ام، آن گنده‌بوی، پناه برد و او کمکش کرد پنهان شود. روز بعد جرئت کرد این را به من عرضه کند. گفت فکر می‌کند من یکی دارم از هم می‌پاشم. من! عجب رویی داشت.

بدیهی بود که نقشه می‌کشید زنم را از من بدزدد. و حتما داشت شرکت من را دو دفعه حساب می‌کرد. مطمئن بودم. از رفتار ریاکارانه و موذیانه‌اش همه‌چیز را می‌دیدم. حتما نقشه‌ی نابودی‌ام را می‌کشید، همان‌طور که حتما دنبال زنم بود.

پس قدم‌هایی برداشتم تا او را لو بدهم. اما آن گنده‌بوی ردپایش را پاک کرده بود. اول او دست به کار شده بود. علیه من دستور قضایی گرفته بود، با اتهام فریبکاری، و ترتیبی داده بود که زنم مرا به ظلم روانی متهم کند و برای گرفتن حضانت بچه و کارم شکایت کند.

می‌دیدم که از دادگاه‌ها و وکلا کمکی نخواهم گرفت. همه‌شان فاسدند، نمی‌توانند ببینند که مرد باید با نزدیکان خود سخت‌گیر باشد. این روزگار، روزگار انحطاط است. تعجبی ندارد که دنیا دارد به جهنم می‌رود.

گرفتار شده بودم. مرا به گوشه رانده بودند، با حیله‌های حقوقی محاصره‌ام کرده بودند، دارایی‌هایم را بلوکه کرده بودند. آن شب، وقتی در خانه‌ام بالا و پایین می‌رفتم، از خشم می‌سوختم. پنجره‌ها بسته و پرده‌ها پایین بود. چشم‌های کنجکاو را تحمل نمی‌کنم. تنها بودم و فردا از هر طرف نزدیک می‌شدند. آنجا بود که رو به شیطان آوردم.

با خودم گفتم اگر شیطان هم به همان اندازه من بدنام شده باشد، پس حتما ایرادی ندارد. فقط قربانی همان اشتباه‌هاست. صدایش زدم. وقتی واقعا قصدت جدی باشد، شیطان می‌آید. برایش قربانی کردم — کتاب مقدس را انداختم در آتش؛ گربه زنم را گرفتم — آن جانور پشمالوی غرغرو — و گلویش را روی قالی اتاق نشیمن بریدم و شیطان را صدا زدم.

بوی گند می‌داد. جا بوی گند گرفت و او آنجا بود — موجودی مشئوم. خزنده بود و لزج و چاپلوس. بوی گند پوسیدگی از خودش بیرون می‌داد و صدایش تن آدم را می‌لرزاند. اما من به ظاهر اهمیت نمی‌دهم. می‌دانستم که باید چیزی در بساطش داشته باشد تا بتواند در برابر آن همه خیرخواه کثیف و مبلغان انجیل بایستد.

به او گفتم می‌خواهم از این مخمصه بیرون بیایم. زنم را می‌خواستم زیر سلطه خودم برگردانم، دخترم را همان‌جا که می‌خواستم، و شریکم را در جهنم.

شیطان قبول کرد. دو کار اول را می‌توانست انجام دهد، و هرچند داوری درباره شریکم به آن یکی دیگر واگذار می‌شد، شاید در نهایت روح او هم نصیب شیطان شود. به هر حال، او می‌مرد، و از من چه می‌خواست؟

روحم را، البته. برای همان به او اعتماد کرده بودم. چه سودی به او می‌رساند؟ من به هر حال به تناسخ اعتقاد دارم. چانه سختی زدم. گفتم اول باید فرصت داشته باشم دوباره متولد شوم و زندگی کاملا تازه‌ای را از آغاز بگذرانم. بعد از آن می‌تواند روحم را داشته باشد.

چون اگر تمام روحم را می‌گرفت اما فقط نیمه آخر زندگی‌ام را آن‌طور که می‌خواستم به من می‌داد، این انصاف نبود، مگر بود؟ نه. چانه سختی زدم. باید یک زندگی کامل، از آغاز تا پایان، به من می‌داد.

ناله کرد و تهدید کرد و فریاد کشید، اما قبول کرد. گفت بالای بستر مرگم دوباره ظاهر می‌شود و خبر آن زندگی کاملا تازه‌ای را که قرار بود بگذرانم به من می‌دهد. در این‌جور کارها قواعد خاصی بود که باید رعایت می‌کرد. گفتم باشد، به تو اعتماد دارم. من و تو، مثل هم فکر می‌کنیم، درست فکر می‌کنیم. دستی آهنین در دستکشی مخملی، قاعده همین است.

بوی گند می‌داد، آن ولگرد بی‌مصرف. به من قول داد، و من می‌گویم کلک زد، اما خودش این‌طور فکر نمی‌کرد.

شریکم همان شب مرد. کوره‌اش در خانه‌اش منفجر شد. آنجا توده‌ای در جوش‌وخروش از شعله بود. خواست از پله‌ها پایین بیاید، نفت شعله‌ور رویش پاشید، از سر تا پا سوخت، شعله‌وران بیرون دوید و در عذاب مرد. حقش بود. دفترهای حساب شرکت برای حسابرس‌هایش در خانه‌اش بود، و آن‌ها هم سوختند و کار من یکسره پاک شد.

او هم با رسوایی مرد، چون زنم در خانه‌اش لو رفت. اتاقی در طبقه بالا داشت، از پنجره پرید و روزنامه‌ها عکسش را در حالی که با پیراهن‌خواب پاره از خانه آن مرد دور می‌شد، روی چمن گرفتند. این کار هر پرونده طلاقی را برایش خراب کرد. به خانه برگشت و مجبور شد دهانش را ببندد. دیگر هیچ شانسی نداشت که حضانت دختر فراری‌مان را بگیرد یا طلاق بگیرد.

هرگز نگذاشته‌ام رسوایی را فراموش کند، هرچند ادعا می‌کند چیزی میانشان نبوده—آن مرد فقط مهمان‌نوازی می‌کرده. ها! نشانش دادم. حالا اجازه ندارد از خانه بیرون برود، و هر وقت به آن فکر کند، می‌زنمش تا کبود و لخت‌لخت شود. از نظر قانونی هیچ پایه‌ای ندارد، نه بعد از آن عکس‌ها و نوشته‌های روزنامه‌ها.

دخترم هنوز در همان اتاق دیوارپوشی است که برایش ترتیب دادم. اگر می‌خواهد دیوانگی را الکی جا بزند، آنقدر جهنمش می‌کنم تا بفهمد اشتباه کرده. ده سال است آنجاست و بچه لجباز است. اما دکتر و گردن‌کلفت‌هایش را خوب پول داده‌ام. دستکش چرمی و ملافه لاستیکی و شوک را رویش به کار می‌برند. یا این نمایش را تمام می‌کند یا وای به حالش.

متأسفانه زنده نمی‌مانم که ببینمش. الان دارم می‌میرم، و در وصیتم ترتیب داده‌ام که درمان و مداوایش ادامه پیدا کند. این سرطان گلو را دارم، از استنشاق نوعی گاز سمی یا چیزی، سال‌ها پیش. فکر می‌کنم آن شب با همان کلاهبردار گندیده بود که این طور شد. بوی بدش گلویم را سوزاند، همین کار را کرد. بهتان گفتم که کلک می‌زند.

و برگشته، همین حالا. برگشته و همه جزئیات قرارمان را داده. قرار است یک زندگی کامل داشته باشم، از تولد تا بلوغ و دست‌آخر مرگ. فقط کلک زده.

نمی‌تواند زندگی‌ای به من بدهد که هنوز زیسته نشده. نمی‌تواند مرا در سالی در آینده دوباره تجسد ببخشد. نه، او بر زندگی‌های آینده هیچ کنترلی ندارد. گفت فقط بر زندگی‌هایی کنترل دارد که زیسته شده‌اند، آن کلاهبردار—چرا وقتی اول قرارمان را می‌بستیم این را نگفت؟

و ظاهرا در این‌جور معامله‌ها قاعده‌ای هست که او نمی‌تواند زندگی را در همان جنس از سر بگیرد. چیزی درباره قطب مثبت و منفی در روح‌ها. اگر دو بار زندگی کنی، باید زندگی را یک بار از دید یک جنس ببینی و بعد از دید جنس دیگر. می‌گوید این کار روح را کامل می‌کند، آن کلاهبردار.

و باید کسی باشد که نسبت خونی داشته باشد، به من می‌گوید، آن کلاهبردار گندیده لجنی بی‌مصرف.

دارم می‌میرم، و چند دقیقه دیگر مرده‌ام. و بعد دوباره چشم باز می‌کنم، نوزادی تازه‌متولد، و شروع می‌کنم به زیستن تمام سال‌های طولانی و طولانی زندگی یک آدم دیگر. باید همه‌چیز را تجربه کنم، هر دقیقه لعنتی، هولناک، دردناک، ناکام و پستش را.

قرار است به شکل دختر خودم دوباره به دنیا بیایم.

قرار است جهنم باشد.