شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«و این را هم نمی‌توانی رد کنی.»
دوستم که ذن‌کاتولیک بود، دست‌های کوچک گویایش را تکان داد و گفت: «دماغ خدا، برای شروع، باید بزرگ‌ترین دماغی باشد که می‌توانی تصور کنی. راستش، الهیات و ریاضیات به ما می‌آموزند که باید بی‌نهایت بزرگ باشد. فقط فکرش را بکن — بزرگ‌تر از خورشید، بزرگ‌تر از ستاره‌های دنباله‌دار، کهکشان‌ها — و باز هم… یک دماغ.»
این فکر خوشش آمد؛ چشم‌هایش را بست و لبخند زد و چشم‌ها را ریز کرد و کورکورانه به سقف نگاه کرد. گردنش چندان تمیز نبود. دلبر بود، سیاه‌مو، گندمگون، با بدنی کوچک و جمع‌وجور که زنانه بود بی‌آنکه بیهوده نرم باشد. دست‌هایش مثل دست‌های یک حیوان کوچک و مهربان بود — کف‌های پهن، انگشتان و شست‌های کوتاه، نرم و پرگوشت، با ناخن‌های تیز که لاک سرخشان ورقه‌ورقه شده بود.
در آپارتمان دوستی منتظر بودیم که معشوقش برسد، مردی که ندیده بودمش. روی کوسن‌ها چهارزانو نشسته بودیم، چون دوست غایبمان هیچ مبل و میزی نداشت. هر کدام چند لیوان ودکای اسمیرنوف با نوشابه پرتقال خورده بودیم. اینکه چطور بحث بینی خدا پیش آمد، همین حالا یادم نیست.
گفت: «در ذهنت تصورش کن. راه خوبش این است که اول به دماغ جورج واشینگتن فکر کنی.»
«بینی واشینگتن؟»
با بی‌حوصلگی جواب داد: «روی کوه راش‌مور. همان دماغ سنگی بزرگ که آفتاب بهش می‌تابد، به بلندی یک ساختمان، با مرد کوچکی که تاب می‌خورد روی داربستی کنارش — شبیه مگس. حالا: به همان دماغ فکر کن، فقط بی‌نهایت بزرگ‌تر، آن بیرون در نور ستاره‌ها — دماغی چنان عظیم که کل منظومه شمسی ما مثل یک زگیل می‌شود.» چشمانش هنوز بسته بود، از لذت لرزید.
«پس بینی خدا زگیل دارد؟» ازش پرسیدم.
«نه، ظاهرا ندارد، چون زگیل یک نقص است و بینی خدا باید بی‌نقص باشد. اما منافذ؟ موهای داخل سوراخ‌های بینی؟ بله، بدیهی است! و هر منفذ، هر مو، باید مو یا منفذی کاملا بی‌نقص باشد.»
«مطمئن نیستم این فکر که خدا بینی داشته باشد را دوست داشته باشم،» گفتم.
«پس تصویر را نگرفته‌ای. تصور کن آن بیرون در یک سفینه فضایی باشی، آن‌قدر نزدیک که آن بینی را ببینی که بر فرازت برافراشته است — ازلی، رازآمیز. سفینه‌ات را موازی با بینی می‌رانی» — دست‌هایش نشانم داد چطور — «و می‌خواهی از نوکش به پل بینی برسی. اما می‌دانی که هرگز نمی‌توانی، چون خیلی طول می‌کشد — اول از پیری می‌میری.»
چشم‌هایش را باز کرد. «این باعث نمی‌شود حسابی احساس حقارت کنی؟»
«قطعا همین‌طور است،» گفتم. آن ودکای بی‌مزه، یا شاید آن نوشابه پرتقالی شیرین تهوع‌آور، به همه‌چیز در اتاق رنگی غیرعادی و خطوطی تیز داده بود. حس می‌کردم حرف‌های دوست ذن‌کاتولیکم بی‌معنی است، اما نوعی خاص و بسیار ارزشمند از بی‌معنی که باید بکوشم نگهش دارم.
ناگهان گفت: «مردم کلی وقت صرف نگرانی درباره آفرینش می‌کنند.» «من نه.»
با حرکتی بی‌حوصله گفت: «منظورم آدم‌هایی است که فکر می‌کنند. می‌پرسند این‌همه ستاره و سیاره از کجا آمده؟ این‌همه ابر گاز در کهکشان راه شیری؟ این‌همه دنباله‌دار و شهاب‌سنگ؟»
«خب، از کجا آمده‌اند؟»
با شدت پرسید: «می‌دانی من چه فکر می‌کنم؟» و به جلو خم شد. نیمه‌انتظار داشتم ببینم مردمک‌هایش زرد و شکاف‌دار شده‌اند، مثل مردمک گربه، اما قهوه‌ای بودند، تقریبا سیاه، طوری که نمی‌شد فهمید عنبیه کجا تمام می‌شود و مردمک کجا شروع. انگار تمامش مردمک بود — دو سوراخ بزرگ گرد سیاه که به من خیره شده بودند.
«فکر می‌کنم،» با احترام گفت، «که خدا عطسه کرد.»
صدای کلیکی آمد و بعد صدای قدم‌ها در راهرو. دوستم با حرکتی مشتاق از جا برخاست. «سلام!» صدا زد.
صدایی بم‌تر طنین انداخت: «سلام!» مردی خندان وارد اتاق شد، با پیراهن سفید پاره، صندل و شلوار کار کهنه.
دوستم لبخندزنان دستش را دور او انداخت. گفت: «این گادفری است.»
دست دادیم و می‌ترسم با شیفتگی خیره شده باشم. گادفری بزرگ‌ترین و گردن‌کلفت‌ترین دماغی را داشت که در عمرم دیده بودم. نجیبانه قوس داشت، باریک بود، حساس، با پره‌های گشاد. بقیه صورتش با آن سبیل و ریش قهوه‌ای روشن، به‌سختی به اندازه‌ای بزرگ بود که آن را نگه دارد.
«حالا باید برویم،» دوستم گفت، لبخندزنان، و با یک دست تصاحب‌گرانه بازوی گادفری را گرفت. چند دقیقه بعد، چون دیدم دیگر ودکا و نوشابه پرتقال نمی‌خواهم، به دنبالشان از پله‌ها پایین رفتم و به روشنایی گرم آفتاب رسیدم، در حالی که افکار بسیار عجیب و خوشایندی در سرم می‌گذشت.
