شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«تانگو دو نفر می‌خواهد.»
ژرژ داشت با ماری عشق‌بازی می‌کرد که کشفش را کرد. او به‌راستی زن بسیار دلبری بود، با موهای سیاه و چشمان سیاه و پوستی به سپیدی عاج. اما نمی‌توان انکار کرد که دکمه‌ای در عجیب‌ترین جا داشت.
ژرژ گفت: «این چیست؟ یک دکمه؟» ماری گفت: «البته. باز کن دکمه‌هایم را.»
گفت: «نه، نه. این دکمه.»
با انگشتی لمسش کرد و او به‌آرامی زنگ زد.
گفت: «تو انسان نیستی.»
دست‌هایش را گشود، تأثیری مسحورکننده. «اما من حس می‌کنم انسانم. به‌طور قطع.»
«با این حال، آشکار است که تو انسان نیستی. این بسیار عجیب است. شاید توطئه‌ای برای تسخیر جهان است؟»
ماری سرش را تکان داد. «مطمئنم که نمی‌دانم.» ژرژ دکمه را لمس کرد و صدای زنگ دیگری از او برخاست، آرام، روشن و شفاف. «بسیار عجیب. نمی‌دانم به چه کسی باید اطلاع بدهم؟ اگر توطئه‌ای برای تسخیر جهان باشد، کسی باید بداند.»
ماری پرسید: «اما چطور ممکن است بی‌خبر باشم؟ من گرمم. من فرانسوی‌ام. من پرمهرم. من خودم‌ام.»
«با این حال…» دینگ-گ-گ. «انکارناپذیر است.»
ماری اخم کرد. گفت: «ببخشید. دوباره بچرخ.» «بچرخم؟»
«همان‌طور که بودی. بله.» انگشت پرسشی‌اش را دراز کرد و لمس کرد. صدایی بم و ملایم شنیده شد، مثل زنگ در خوشایند.
پرسید: «و این چیست؟»
«خدای من!» با شگفتی گفت: «این خود منم؟» بلند شد و رفت به آینه نگاه کند، کمی ناجور پیچ و تاب خورد، و واقعا خودش بود. دو بار زنگ زد تا مطمئن شود.
گفت: «در این صورت، دیگر مهم به نظر نمی‌رسد.»
ماری را بوسید و به همان نقطه‌ای برگشت که حرفش قطع شده بود. پوست عاج صاف و روشن و زیبا. شنیده‌ام اگر ژرژ همان ترفیعی را که انتظار دارد بگیرد، در فکر ازدواج‌اند، یک سال دیگر، یا شاید دو سال.
