شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«یک کشاورز نجیب‌زاده دیگر چه چیزی پرورش می‌دهد؟»
مزرعه آقای دیکسون ۱۳۰ جریب از حومه نیوهمپشر را در بر می‌گیرد، جایی که نهرها فراوان‌اند و دامنه‌ها سرسبز. او حرفه خود را نخستین بار نزدیک به سی سال پیش آغاز کرد، پس از بازگشت از جنگ جهانی دوم که در اقیانوس آرام زیر فرمان مک‌آرتور خدمت کرد و سه بار نشان گرفت. امروز بسیاری از رقبایش او را یکی از بهترین پرورش‌دهندگان این کار می‌دانند.
اوایل بعدازظهر به خانه مزرعه دیکسون رسیدم، خانه‌ای ویلایی به رنگ صورتی سالمونی. خانم دیکسون، زنی فربه‌اندام با چهره شاد، دم در به پیشوازم آمد و دست‌های صابونی‌اش را به پیش‌بندش پاک کرد. به من گفت شوهرش «پشت خانه سر کاره». وقتی از اتاق نشیمن و آشپزخانه می‌گذراندم — که به‌سادگی، حتی با خشکی، مبله شده بودند — چند پرسش از او کردم، اما بی‌نتیجه ماند.
«واقعا هیچ چیزی نمی‌توانم بگویم،» به خواهش گفت، «همه آقایان را به شوهرم می‌سپارم.»
در پشت خانه چند بنای دیگر بود، از جمله انباری عظیم، سرخ درخشان با نوارهای تخته سفید که صلیب‌وار روی آن کشیده شده بود. آن‌سوی کشتزارهای آرام‌موج، تپه‌های سبز از هر سو برمی‌خاستند. در میان این منظره کارت‌پستالی، آقای دیکسون از درگاهی باز بیرون آمد و با بسته بزرگ سیم مرغی کلنجار می‌رفت. چون نزدیک شدیم، کلاهش را برداشت، یک کلاه بیسبال آبی ساده، و با ساعدش عرق پیشانی‌اش را پاک کرد. مردی بود بلندقد، درشت‌استخوان، با چشمانی باریک. موهای نمک‌و‌فلفلی‌اش، که به‌سختی پس‌نشین شده بود، تا نزدیک جمجمه کوتاه شده بود.
سلام و احوال‌پرسی کردیم. چون «کلی کار داشت»، پیشنهاد داد که یک‌راست برویم سر گفت‌وگو. افزود: «بد نیست در همین حین کمی هم پا بکشیم.» کلاهش را دوباره سر کرد و با گامی تند راه افتاد. من با دفترچه و مداد توی جیب پالتوم دست‌وپا زدم و پشت سرش رفتم. خانم دیکسون، که ظاهرا شوهرش متوجهش نشده بود، به طرف خانه برگشت.
«روندهای اقتصادی اخیر چه تأثیری بر کار شما گذاشته است؟» شروع کردم.
«این‌ها که هیچ ضرری به من نمی‌زند،» آقای دیکسون مرا در جریان گذاشت. «اگر کشاورز نجیب‌زاده باشی، هیچ‌وقت نگرانی نداری.» سرش را کوتاه تکان داد. «همیشه تقاضا برای نجیب‌زاده‌های خوب هست.»
گله‌ای کوچک از آقایان دیدم، شاید بیست نفر، که در انتهای دور کشتزاری که از کنارش می‌گذشتیم جمع شده بودند. متوجه شدم که همه‌شان لخت بودند.
آقای دیکسون توضیح داد: «نجیب‌زاده واقعی همیشه نجیب‌زاده است، چه لباس تنش باشد چه نباشد. یادم می‌آید چند سال پیش، یکی از آن شرکت‌های بزرگ‌تر… که ما بهشان می‌گوییم کمباین‌ها… یک مشت اسب استرالیایی آوردند. خواستند بازار را پر کنند، قیمت را بشکنند تا امثال من را از کار و کاسبی بیرون بیندازند.» آقای دیکسون ناگهان ایستاد و رو به من کرد. چشمانش باز هم باریک‌تر شد و در آفتاب بعدازظهر نقره‌ای برق زد؛ بعد خنده‌ای لرزان سر داد و به زانویش زد. «آن‌ها را در کت‌وشلوار ابریشمی و کراوات و چکمه‌های شیک و از این‌جور چیزها کرده بودند! بعد هم آن هم در پورتسموث نمایشی راه انداختند. خودشان را کامل مسخره کردند، همین کار را کردند. چه نجیب‌زاده‌هایی! چرا، آن استرالیایی‌های لعنتی حتی نمی‌دانستند سر سالاد با کدام چنگال غذا بخورند.» باز خندید و با دستمال چهارخانه اشکی را که به چشمش آمده بود پاک کرد.
پرسیدم آیا می‌توانم نگاهی نزدیک‌تر به چند تایی از گله بیندازم، و آقای دیکسون آن‌گاه روش درست احضار آقایان را به من آموخت. کیف پولش را درآورد، چند اسکناس بیرون کشید و شروع کرد به مالیدنشان بین شست و انگشت اشاره. «پول،» صدا زد، صدایش روی هجای دوم یودل‌وار بالا رفت، «پول! پول! پول!»
آقایان دسته‌دسته، دو و سه‌تایی، از میان کشتزار جست‌وخیزکنان آمدند و آن‌سوی حصار جمع شدند. آقای دیکسون دست کرد در جیبش و مشتی سکه بیرون آورد و میانشان انداخت. همان‌که آقایان برای گرفتنشان تقلا می‌کردند، کشتزارهایش را به من نشان داد. «دایکوندرای خالص،» گفت، «همه آقایانم را با بیفتک و دایکوندرا بزرگ می‌کنم. وقتی مردم از قیمت آقایان شکایت می‌کنند، می‌گویم ”قیمت بیفتک را نگاه کنید. قیمت دایکوندرا را نگاه کنید.“ یک چیز را می‌توانید مطمئن باشید. وقتی با من معامله می‌کنی، همان چیزی را می‌گیری که پولش را دادی.»
تا این موقع، آقایان جا افتاده بودند و با نگاهی منتظر ما را می‌پاییدند. همه جوان‌های خوش‌قامتی بودند و سرحال به نظر می‌رسیدند، اما متوجه شدم که رنگ‌ورویشان حسابی پریده است. این را از آقای دیکسون پرسیدم.
با چهره‌ای شکفته گفت: «نژاد خالص آنگلوساکسون». «من ووپ و اسپیک نمی‌خواهم. فقط از عهده این برمی‌آیم که روزی چند ساعت بیرونشان بگذارم. نجیب‌زاده راستین همیشه اول می‌سوزد، بعد برنزه می‌شود.»
آقای دیکسون بعد شروع کرد آقایان را به گفت‌وگو مشغول کند. در چند دقیقه طیف گسترده‌ای از موضوعات را از نظر گذراندند. نه تنها چنگال سالاد، بلکه سوار و پیاده شدن از آسانسور، نکات ظریف درآوردن کلاه، ردگیری شیرها در باغ‌وحش برانکس، و کیسه‌های چای در برابر فنجان‌های سبیل‌دار به‌عنوان روش‌های تقلید از ملکه. آقای دیکسون در یک چیز حق داشت. طرز نشستن، رفتار و تلفظ نژادش چنان یکدست بی‌عیب بود که خیلی زود از یاد بردم که لباس به تن ندارند.
آقای دیکسون نگاهی به ساعتش انداخت و بی‌درنگ گفت‌وگو را به پایان برد. بازویم را گرفت و مرا به همان سمتی که آمده بودیم بازگرداند. گفت: «گمان می‌کنم پیش از رفتن دلتان می‌خواهد یکی از آغل‌های پرورش را ببینید.» امید داشتم گفت‌وگو خیلی بیشتر طول بکشد، اما می‌دیدم با مردی روبه‌رو هستم که واقعا به کارش پایبند است — به شیوه خودش، شاید چیزی از یک هنرمند — و از وقتی که به من اختصاص داده شده بود سپاسگزار بودم. آقایان آقای دیکسون در امتداد حصار ما را دنبال کردند تا به مرز محوطه‌شان رسیدند.
«روز خوش، آقایان،» با همسرایی‌ای ناهماهنگ اما محکم و خوش‌آهنگ صدا زدند.
آقای دیکسون با چالاکی‌ای حیرت‌انگیز برای مردی در سن او، از دیواره‌ی یک سنگر بتنی بالا رفت که همان سرخ گیلاسی روشن انبار را داشت. دستش را پایین دراز کرد و مرا بالا کشید کنار خودش. روی پشت‌بام به دریچه‌ای چوبی رسیدیم. آقای دیکسون اول لنگه‌ای را عقب داد، بعد دریچه را با حلقه‌ای آهنی که در سطحش کار گذاشته شده بود بلند کرد. در با سنگینی به پشت‌بام افتاد.
شعاعی از نور خورشید به عمق گودال زیر ما شلیک شد. درهم‌تنیدگی آشفته‌ای از اندام‌های سفید، شانه‌ها، تکه‌های مو را دیدم، پیش از آنکه به‌سرعت از نور عقب بکشند و به تاریکی بروند و فقط مستطیل کوچکی از خاک پوشیده از کاه را بر جای بگذارند. صدای خرناس، نفس‌نفس زدن و قو‌قو از درون برمی‌خاست. از دهانه عقب کشیدم و هوای تازه را فرو بردم. آقای دیکسون سرش را تکان داد.
«هرچند نجیب‌زاده پاکیزه‌ترین آفریده‌ی خداست،» اعلام کرد، «سکس را کثیف دوست دارد. بسیاری از کشاورزان نجیب‌زاده به نظر نمی‌رسد این را درک کنند، و همین است که شکست می‌خورند. برای کاری مثل کار من باید دل و روده‌ی محکمی داشته باشی.» بینی‌اش را چین داد و جلو خم شد و گذاشت دریچه بسته شود. «اما حتی من هم نمی‌توانم برای مدت طولانی تحملش کنم.»
آقای دیکسون تا ماشینم همراهم آمد. وقتی برای گفت‌وگو از او تشکر کردم، دستی روی شانه‌ام گذاشت.
«خواهش می‌کنم، جوان، خواهش می‌کنم.» دستش پایین‌تر لغزید و بازو را ورز داد. «جوانی محکمی هستی، نه؟» با نگاهی سنجش‌گرانه به من خیره شد. «می‌دانی، هیچ‌وقت برای فکر کردن به نجیب‌زاده شدن دیر نیست. گفتی تبارت چه بود؟»
به او اطمینان دادم که مادرم یهودی مجار تمام‌خون است، در ماشین را روی انگشتانش کوبیدم و در حالی که فریادکنان جست‌وخیزکنان از کشتزارها دور می‌شد، شتابان راه افتادم و رفتم.
