شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«راستش، در آن وضعیت شانس بهتری داشتیم.»
داشتند می‌آمدند.
با همین دانسته از خواب بیدار شدم، همان‌طور که می‌دانستم مرا نمی‌گیرند. در زندگی‌ام چیزهای زیادی هست که از آن‌ها شرمنده‌ام. اما ممکن است لورا را بگیرند. او تنها آدم واقعا خوبی است که می‌شناسم. تنه‌ای به او زدم تا بیدار شود.
او با صدایی خواب‌آلود گفت: «عجیب‌ترین خوابی را دیدم،» و موها را از صورتش پس زد.
«می‌دانم،» گفتم. «من هم همان را دیدم.»
با همان حال نیمه‌بیداری همیشگی‌اش نگاهم کرد. فهمیدم که فهمیده است.
گفت: «آن‌ها مرا هم نمی‌برند». در صدایش اندوهی بود.
«شاید ببرند. تو در تمام عمرت به کسی آسیبی نرسانده‌ای. آدمی مهربان و خوبی هستی.»
سرش را تکان داد. گفت: «من به‌قدر کافی خوب نیستم». «نه برای آن‌ها.»
راست بود و هر دو در دل‌مان می‌دانستیم. آن‌ها کمال می‌خواستند، نه چیزی کمتر.
لورا لرزید و من محکم در آغوشش گرفتم. اتاق خواب تاریک بود و رازی را با هم شریک بودیم که تمام دنیا می‌دانست. به تیک‌تاک ساعت گوش دادم. چیز زیادی
برای گفتن نبود. تمام صبح همان‌طور ماندیم و من سر کار نرفتم.
آن روز همه‌چیز ایستاد. نه جنگی، نه کاری، نه بازی؛ آن روز روز این چیزها نبود. مردان و زنان سراسر جهان به ستاره‌ها نگریستند و به دل‌هایشان. تاریکی را دیدند، کاستی‌ها را. هر کس به شیوه خودش برای آنچه از انسان ساخته شده بود سوگواری کرد. کار به اینجا رسیده بود؛ همه آن وعده‌ها، همه آن امیدها. کاری نبود جز انتظار. آن‌ها می‌آمدند.
خواب یک میلیارد صدا داشت و همه ما را لمس کرد. قدرتمند و فقیر پیام یکسانی گرفتند. وقتی شب گذشت، همه فهمیدیم. آن‌ها بهترین را می‌خواستند.
منصفانه بود، هیچ‌کس نمی‌توانست انکارش کند. آن‌ها به صاحبان قدرت کاری نداشتند، نه به داناترین‌ها، نه به ثروتمندترین مردمان جهان. بهترین چیزی را می‌خواستند که زمین عرضه می‌کرد. کمتر از آن کافی نبود. در همان شب که ذهن‌هایمان را لمس کردند، تصمیمشان را هم گرفته بودند. کاری نبود جز انتظار برای آمدنشان و دیدن اینکه چه کسانی را برگزیده‌اند.
کسی که به‌جای زمین سخن خواهد گفت، شیواترین سخنور نخواهد بود. داناترین مردان هم نبودند که در برابر ذهن‌های جمعی هزار سیاره از ما دفاع می‌کردند. آن‌ها را با واژه‌ها یا کارهای بزرگ کاری نبود؛ چیزی که می‌خواستند مهربانی بود و شفقت، و من می‌اندیشیدم کجا پیدایش خواهند کرد.
آن‌ها بهترین فرصتی را به ما می‌دادند که زمین می‌توانست داشته باشد. فریبی نمی‌بود، دروغی نمی‌بود، بدفهمی‌ای نمی‌بود. دو نفر را می‌بردند—دو نفر را برگزیده بودند—و آن دو به‌جای زمین سخن می‌گفتند. کس دیگری نمی‌بود، فرصت دومی نمی‌بود. ما منتظر ماندیم و اندیشیدیم.
همه‌چیز از حرکت ایستاد. حتی منبرها هم خاموش شدند. آنچه آن شب دیده بودیم وادارمان کرده بود که در ژرفای روحمان بنگریم و همه‌مان ناکافی بودیم. به آنچه می‌توانستیم باشیم نگریستیم و آن را با آنچه شده بودیم سنجیدیم. دردی تاریک بود و همه‌مان حسش کردیم. سپس آمدند.
با کشتی‌ای نقره‌ای آمدند و چیزی نگفتند. چیزی برای گفتن نبود، همه‌اش را آن شب گفته بودند. بی‌صدا به‌سوی برگزیدگانشان رفتند و سپس رفتند.
دو دلفین، یک جفت نر و ماده، را با خود به میان ستاره‌ها بردند.
ما منتظر تصمیمشان هستیم.
