شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«شاید همین رین تین تین و لسی را توضیح می‌دهد.»
وقتی نورها را دقیقا همان‌طور که می‌خواست تنظیم کرد، آرت مولر یک بار دیگر طرح مدیر هنری را بررسی کرد. بعد سریع با دوربین کوچک موتوری جابه‌جا شد و با سرعت و کارآمدی یک عکاس مدل درجه‌یک عکس گرفت.
«همین است! این‌طرف را نگاه کن، این‌طرف را نگاه کن! یکی دیگر، یکی دیگر!»
مولر همیشه موقع کار حرف می‌زد، هرچند سوژه‌هایش به‌ندرت توجه می‌کردند. خیلی وقت پیش خودش را قانع کرده بود که صدای او برای مدل‌هایش آرام‌بخش است. چه راست بود چه نبود، حرکت و حرف زدن مداومش همیشه مدیران هنری بازدیدکننده‌ای را که صورت‌حساب‌هایشان را می‌پرداختند تحت تأثیر می‌گذاشت.
ژان پرسید: «فکر می‌کنی به‌قدر کافی داری؟» دستیارش بود و همه‌چیز را از حساب‌داری تا کارهای تاریکخانه انجام می‌داد. گاهی با مولر هم می‌خوابید، اما او این را جزو وظایف اداری‌اش به حساب نمی‌آورد.
«شاید فقط یکی دیگر. می‌خواهم آن ظرف را کمی به چپ ببرم.»
به او گفت: «چیدمان این‌طوری نیست.» گفت: «می‌دانم، می‌دانم.» رو به مردی موخاکستری کرد
که پشت چراغ‌ها ایستاده بود. «فلیکس، یک دقیقه پوزه این سگچه را از ظرف بیرون بکش، باشه؟»
فلیکس ترنتون بی‌لبخند پیش آمد. «من سگی را که بیشترین دستمزد کشور را می‌گیرد سگچه صدا نمی‌کنم، آرت. رینبو احتمالا در یک سال به‌قدر خودت درمی‌آورد.»
«اما پول را تو می‌گیری و بیسکویت سگ را او—درست است، فلیکس؟»
«چه اشکالی دارد؟ هرچه می‌داند از من یاد گرفته.» رینبو را از ظرف فریسکی-پاپس عقب کشید، همان‌وقت مولر خم شد تا ظرف را جابه‌جا کند.
«آره، فلیکس. داری کمکم شبیه خودش می‌شوی، می‌دانی؟ یک‌کم دندان‌دراز شده‌ای.»
مدیر هنری آژانس، مردی جمع‌وجور و سختگیر به نام جنکینز، شتابان آمد. «این چه وضعی است؟ چرا ظرف را جابه‌جا می‌کنید؟»
«نور بیشتری روی غذا بیفتد. خوشمزه‌تر به نظر برسد.»
«طرح من این‌جوری نشان نمی‌دهد.»
«بیایید امتحانش کنیم.»
«آن‌ها آگهی را از روی طرح من خریدند، می‌دانید.»
«حتما، حتما.» مولر نگاهی به ژان انداخت. «یک رول فیلم دیگر برایم می‌آوری؟»
در یخچال را باز کرد و جعبه‌ای بیرون آورد، همان‌طور که به طرفش می‌برد بازش کرد. او آن را در دوربین جا انداخت و در پشت را بست. اما این وقفه رینبو را بی‌قرار کرده بود و ترنتون با او مشکل داشت. مولر دوربین را زمین گذاشت. «بگذار خودم انجامش بدهم، فلیکس. من با حیوان‌ها خوب کنار می‌آیم.»
مرد مسن‌تر فوفی کرد و کنار رفت. او یکی از بهترین مربی‌های آن حوالی بود، اما مولر هرگز برایش دانش چندانی در مورد آنچه در سر حیوان می‌گذرد قائل نبود.
«آرام باش، پسر! حالا آرام باش! فقط یکی دیگر. فقط یکی دیگر می‌گیرم و بعد می‌توانی این چرندیات را فراموش کنی و چند استخوان حسابی بخوری. این را دوست داری، نه، پسر؟» لحظه‌ای صورتش را به سگ پشمالوی بزرگ چسباند و بعد رهایش کرد و به دوربینش برگشت.
همین که می‌خواست شروع به عکاسی کند، صدای زنگ در استودیو را شنید. «لعنتی! ببین کی است، ژان؟» بعد خم شد به کارش. «خیلی خوب، پسر! این‌طرف را نگاه کن! یکی دیگر! همین، همین! یکی دیگر!»
مدیر هنری وقتی کار تمام شد آهی از سر آسودگی کشید. «همین بود، آرت؟»
«همین بود. فردا صبح یک برگه چاپ تماسی برایت می‌آورم.»
دوربین را خالی کرد و فیلم نورخورده را در سینی تاریکخانه ژان گذاشت تا ظاهر شود. بعد رفت ببیند مهمانشان کیست.
«آرت، این آقا می‌خواهد اگر وقت داری تو را استخدام کند.»
مولر مرد را از نظر گذراند. میان‌سال بود، با ریشی مرتب‌کوتاه‌شده و چشمانی نافذ. ژان کارتی داد که او را پروفسور جان هاستی معرفی می‌کرد. مولر با انگشت به کارت زد و گفت: «من عکاس حیواناتم، می‌فهمی. بیشتر کار تجاری برای آژانس‌های تبلیغاتی و از این قبیل.»
پروفسور هستی گفت: «می‌دانم شما عکاس حیوانات هستید. برای همین پیش شما آمده‌ام.»
«چه نوع حیوانی را می‌خواهی عکس بگیرم؟»
مرد ریش‌دار تردید کرد و بعد گفت: «یک گرگینه.»
«آه، بس کن!»
«کاملا جدی می‌گویم.»
مولر برگشت به سمت ژان. «کمکشان کن غذای سگشان را جمع کنند، باشه؟ من با پروفسور در دفترم حرف می‌زنم.» پیش رفت به اتاقی که دیوارهایش را چوب‌پنبه پوشانده بود، جایی که عکس‌های بزرگ‌شده سگ و گربه و اسب احاطه‌اش می‌کردند. پشت میزش، بالای صندلی‌اش، حتی عکس محبوبش از فیلی را داشت که روی سقف یک ماشین کوچک وارداتی ایستاده بود.
هستی گفت: «بسیار چشمگیر است. شهرتت کاملا بجاست.»
«البته متوجه می‌شوی که بینشان یک گرگینه نیست.»
«آن‌قدر هم مطمئن نباش، آقای مولر.»
«آها؟»
«دقیقا به همین دلیل پیش تو آمده‌ام. بیشتر عمر بزرگسالی‌ام را وقف مطالعه گرگ‌مردی در همه اشکالش کرده‌ام. می‌توانم بگویم که گرگینه‌هاواقعا وجود دارند!»
«مطمئنم،» مولر پاسخ داد، که همین حالا هم از مرد ریشو خسته شده بود.
«اما تا به حال به‌طور کامل شناخته نشده‌اند. انسان تنها گونه‌ای نیست که می‌تواند خود را به گرگ تبدیل کند. معتقدم که برخی از گونه‌های کایوت، کفتار و امثال آن‌ها هم این توانایی را دارند.»
مولر زیر لب غرید: «احتمالا هر حیوانی که اسمش یک y داشته باشد.»
«چی؟»
«هیچی. ادامه بده.»
«همچنین معتقدم که تغییرات جسمی‌ای که در حین دگردیسی رخ می‌دهد ممکن است در مراحل اولیه‌شان دیدنی باشند—برای دوربین دیدنی، اگر نه برای چشم غیرمسلح.»
«ببین،» مولر حرفش را قطع کرد. «به اندازه کافی وقت صرف کرده‌ام. دقیقا از من چه می‌خواهی؟»
«لطفا صبور باش. حس می‌کنم که شک داری.»
«شاید بشود این را گفت.»
«حیوان‌ها موجوداتی غریزی‌اند — بسیار بیشتر از آدم‌ها. وقتی نزدیک موجودی هستم که می‌تواند به گرگ‌نمای تبدیل شود، دگردیسی اغلب در مراحل اولیه‌اش آغاز می‌شود، پیش از آنکه حیوان بتواند مهارش کند. دندان‌ها بلندتر می‌شوند، گوش‌ها تیزتر. این روند معمولا پیش از آنکه چشمگیر شود متوقف می‌شود، اما عکاسی ماهر می‌تواند آن را روی فیلم ثبت کند. می‌خواهم کار را از باغ‌وحش برانکس شروع کنم، به قفس‌ها سر بزنم و تو عکس بگیری.»
«برای این کار به من نیازی نداری. یک اینستاماتیک یا پولاروید بردار و خودت انجامش بده.»
«این کار را امتحان کرده‌ام،» پروفسور هیستی اصرار کرد. «عکس‌ها به‌قدر کافی واضح نیستند، یا به‌قدر کافی نزدیک. به عکاسی حرفه‌ای نیاز دارم که با لنز تله‌فوتو از سر حیوان برایم نمای نزدیک بگیرد.»
«متاسفم، من مرد این کار نیستم.»
«بودجه پژوهشی در اختیار دارم—»
«متاسفم.»
«دست‌کم بهش فکر می‌کنی؟» تقریبا التماس می‌کرد. «می‌شود فردا به من زنگ بزنی؟»
«اگر خواستی می‌توانی زنگ بزنی، اما گمان نکنم نظرم عوض شود.»
«فکرش را بکن. همین را می‌خواهم. یک عکس — عکس درست — می‌تواند هر دوی ما را مشهور کند.»
مولر او را تا در بدرقه کرد. «اگر می‌توانند حس کنند که دنبالشان هستی، بهتر است حواست به قدم‌هایت باشد، پروفسور.»
«هستم. هیچ‌وقت بی‌سلاح از خانه بیرون نمی‌روم.»
مولر در را پشت میهمانش بست و سرش را تکان داد. آدم هیچ‌وقت نمی‌دانست بعدش چه پیش می‌آید. به استودیو برگشت و دید که افراد آژانس رفته‌اند. فلیکس ترنتون قلاده را به رینبو بسته بود و داشت او را بیرون می‌برد. تا مولر را دید لبخند زد.
«شنیدم آن مرد می‌گفت می‌خواهد از گرگ‌نمایان عکس بگیری؟»
«درست شنیدی. دنیای لعنتی دیوانه‌ای است.»
«همه‌شان را می‌گیری.» ترنتون قلاده رینبو را کشید. «با آرت دست بده و مثل یک سگ خوب ازش تشکر کن.»
مولر لبخند زد، پنجه‌اش را گرفت و پارسش را پاسخ داد. «پسر خوب. امشب یک استخوان اضافه بهش بده، فلیکس، از حساب بانکی خودت.»
پس از رفتنشان، مولر به دنبال ژان رفت. او همان لحظه از تاریکخانه بیرون می‌آمد. «آرت، می‌تونی امشب چاپ‌های تماسی رو آماده کنی؟ من یک قرار مهم دارم.»
«کسی غیر از من؟»
«شوخی می‌کنی؟ این مردی است که نمی‌خواهد در رختخواب از من عکس بگیرد.»
به باسنش ضربه‌ای زد. «برو. من اینجا کار را تمام می‌کنم.»
وقتی تنها شد، تلفن را روی پیام‌گیر گذاشت و به تاریکخانه رفت. طولی نکشید که دو برگ از چاپ‌های تماسی را چاپ کرد و خوب به نظر می‌رسیدند. آن سگ لعنتی واقعا ستاره بود!
بیش از همه به آخرین دسته عکس‌ها علاقه داشت، با همان زاویه‌ی دوربینی که خودش ساخته بود و ظرف غذا در جلو. فرسکی-پاپس‌ها بهتر شده بودند، بله، اما رینبو به دلیلی آن‌قدرها خوش‌عکس نبود.
آن‌ها را زیر ذره‌بینش گذاشت تا نزدیک‌تر نگاه کند.
عجیب.
چرا در آن عکس‌های آخر دندان‌هایش بلندتر به نظر می‌رسید؟ و گوش‌هایش—
بعد یادش آمد موقع گرفتن آن عکس‌های آخر چه اتفاقی افتاده بود. پروفسور هستی وارد استودیو شده بود.
ممکن نبود، مگر نه؟ مگر نه؟
دوباره صدای زنگ را شنید و دانست کسی وارد استودیو شده است. از دم در اتاق تاریک صدا زد: «کیست؟» وقتی کسی جواب نداد، آهی کشید و راه افتاد به طرف دفتر.
همان‌جا بود که رینبو را دید.
رینبو، گران‌ترین سگ آمریکا.
رینبو، که می‌توانست با دندان‌هایش دستگیره‌ی در را بچرخاند.
اما حالا فرق کرده بود—بزرگ‌تر، زشت‌تر.
مولر در حالی که به‌سوی دوربین اضافه روی کابینت پرونده‌هایش می‌رفت، ضربان قلبش را حس می‌کرد. اگر می‌توانست از این صحنه عکسی بگیرد—
«پایین، پسر! پایین! یک عکس دیگر! فقط یک عکس دیگر!»
انگشتانش در همان لحظه‌ای به دوربین رسید که آرواره‌های رینبو به گلویش رسید.
