شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«رفع یک نیاز حیاتی.»
مامان و بابای عزیزم،
هنوز نمی‌دانم چرا مجبورم کردید تابستان را در این آشغال‌دانی بگذرانم. شبیه همه اردوگاه‌های تابستانی دیگری است که رفته‌ام، حتی اگر «فوق‌مدرن و کامپیوتری» باشد، و نمی‌فهمم چرا نمی‌توانستم به همان اردوگاه سال پیش برگردم به جای این جدیدی. تابستان گذشته خیلی خوش گذشت، حتی اگر مجبور شدید پول همه آن چیزهایی را که خرد کردم بدهید و حتی اگر باعث شدم سرپرست پایش را بشکند.
سرپرست اینجا هم مثل آن یکی احمق است. همین که از هاورکرافتی که ما را آورد پیاده شدیم، مجبور شدیم برای «سخنرانی تشویقی» به چادر بزرگ برویم. وادارمان کردند بنشینیم و نمایش اسلایدی درباره همه کارهایی که می‌خواهیم بکنیم را تماشا کنیم (خمیازه)، و این چندان هم بد نبود، جز اینکه سرپرست، که ربات است، تمام مدت سر فلزی‌اش را می‌خاراند. هیچ دوستی پیدا نکرده‌ام، و اینجا پر از احمق به نظر می‌رسد. امشب آب گرم نداشتیم و تلویزیون چادرم کار نمی‌کرد.
تف به اردوگاه اولتیما. نمی‌توانید مرا به آن جای قبلی برگردانید؟
* * *
مادر و پدر عزیزم،
شاید اینجا آن‌قدرها هم بد نیست. تقریبا هر کاری دلمان بخواهد می‌گذارند بکنیم و بچه‌ها هم وحشی‌اند. امروز ما را در «گروه‌های پاوواو» تقسیم کردند، ولی راستش هیچ قانونی و چیزی در کار نیست و گروه من ظاهرا گروه خوبی است. یکی از بچه‌هایش شاید آدم خوبی باشد. اسمش رامون است و از برزیل آمده. کلی داستان باحال برایم تعریف کرد از کارهایی که در خانه کرده، مثلا خانه‌ها را آتش زده و از این جور کارها. تمام امروز را پنهان شدیم از دست مشاور ربات احمقمان. فکر کرده بود حتما فرار کرده‌ایم و نزدیک بود فیوزش بسوزد تا اینکه بالاخره سر شام پیدایمان شد.
غذا افتضاح است، ولی یک چیزی شبیه حیوان داشتند که روی آتش کباب کردیم و راستش خوشمزه بود.
فردا اولین گردش علمی‌مان است.
مادر و پدر عزیزم،
امروز با در نظر گرفتن همه‌چیز نسبتا خوش گذشت. ساعت شش صبح بیدار شدیم که برویم اولین پیاده‌روی‌مان، و همه کلی هیجان‌زده بودند. اینجا کلی جای وحشی دارد و طوری ساخته‌اند که شبیه یک باتلاق پیش از تاریخ باشد. یکی از بچه‌ها گفت احتمالا تیرانوسوروس رکس می‌بینیم، ولی هیچ‌کس باورش نکرد. مشاورهای ربات ما را همه با هم نگه داشتند وقتی راه افتادیم در باتلاق، و کلی چیز باحال دیدیم، مثل پیچک‌هایی که آب سبز ازشان می‌چکید و انواع قورباغه و وزغ. من و رامون شروع کردیم به کندن پاهای قورباغه‌ها، ولی مشاورمان مجبورمان کرد دست برداریم و به‌هرحال قورباغه‌ها همه ربات بودند. حدود دو ساعت راه رفتیم و برای ناهار ایستادیم. بعد دوباره راه افتادیم و برگشتیم.
تنها چیز عجیبی که اتفاق افتاد این بود که وقتی برگشتیم و مشاورها سرها را شمردند، دیدند یک بچه غایب است. رفتند دنبالش بگردند ولی چیزی پیدا نکردند و فقط فکر می‌کنند شاید جایی در باتلاق گم شده باشد. یکی از بچه‌ها گفت فکر می‌کند تیرانوسوروس رکس دیده، ولی همان بچه‌ای بود که قبلا هم از این حرف‌ها می‌زد، پس کسی به حرفش گوش نداد. مشاور ارشد می‌رفت و به شانه همه می‌زد و می‌گفت نگران نباشید، چون هر سال برای یک بچه یک چیزی پیش می‌آید. ولی هنوز پیدایش نکرده‌اند.
امشب یک جنگ غذاخوری بزرگ راه انداختیم و هیچ‌کس حتی مجبورمان نکرد جای را تمیز کنیم.
مادر و پدر عزیزم،
امروز رفتیم یک گردش دیگر و یک بچه احمق دیگر گم شد. اولی را هنوز پیدا نکرده‌اند و بعضی از بچه‌ها باز دارند از تیرانوسوروس رکس حرف می‌زنند. ولی این بار رفتیم کوه‌نوردی و فکر می‌کنم آن خنگ باید از پرتگاهی افتاده باشد، چون تپه‌ها تقریبا مثل کوه‌های کوچک‌اند و لبه‌های زیادی دارند.
امشب بعد از شام، که تقریبا هیچ‌کس نخورد چون هیچ‌کس حالش را نداشت، دور آتش نشستیم و داستان جن گفتیم. یکی گفت فکر می‌کند قرار است کلی بچه از اینجا غیبشان بزند، و همه جور ترسناکی خندیدند. خودم هم کمی ترسیده بودم. حتما تقصیر سایه‌های وحشتناک دور آتش بود. مشاورهای رباتی مدام به همه می‌گویند نگران نباشید، ولی بعضی از بچه‌ها — همان‌هایی که تحملش را ندارند — دارند می‌گویند می‌خواهند بروند خانه.
ولی من نمی‌خواهم بروم خانه؛ اینجا خوش می‌گذرد.
مادر و پدر عزیزم،
امروز رفتیم یک گردش دیگر، به آن طرف دور جزیره که دریاچه دارد، و کلی خوش گذشت (یکی از مشاورهای رباتی را انداختیم در دریاچه ولی غرق نشد)، ولی وقتی از قایق پیاده شدیم و همه را شمردند دیدیم هشت بچه غایب‌اند. یکی از بچه‌ها گفت حتی دیده یک چیزی مثل طناب سیاه هاروی را گرفته و از لبه قایق کشیده بیرون. تقریبا حاضرم حرفش را باور کنم. دیگر مطمئن نیستم اینجا را این‌قدر دوست داشته باشم. یک گردش
دیگر مثل امروز و فکر می‌کنم بخواهم برگردم خانه.
دیگر حتی خرابکاری دور و بر اینجا هم کیف ندارد.
مادر و پدر عزیز،
زودتر بیایید دنبالم، من می‌ترسم. امروز مشاورهای روباتیک سعی کردند ما را به یک گردش یک‌روزه دیگر ببرند، اما هیچ‌کس نمی‌خواست برود، پس دور و بر چادرها ماندیم. اما در جلسه شام امشب فقط دوازده بچه آمدند. یعنی امروز بیست بچه دیگر ناپدید شده‌اند. هیچ‌کس هیچ ایده‌ای ندارد که بر سرشان چه آمده، هرچند می‌دانم که یک عالمه بچه بیرون از محیط اردوگاه بازی می‌کردند و چیزها را از هم می‌کندند، پس شاید بی‌ربط نباشد. در این مرحله دیگر برایم مهم نیست.
فقط من را از اینجا ببرید!
مادر و پدر،
فکر می‌کنم تنها بچه‌ای هستم که مانده، و نمی‌دانم چقدر دیگر می‌توانم پنهان شوم. مشاور ارشد امروز ما را فریب داد تا از اردوگاه بیرون برویم، گفت کسی یک تیرانوسوروس رکس دیده. به همه گفت از میان جنگل بارانی انتهای شمالی اردوگاه بدویم، اما وقتی به داخلش دویدیم، چیز هولناکی رخ داد. من با حدود پنج بچه دیگر بودم، و تا به جنگل دویدیم صدای جیغی زیر و یک صدای خش‌خش شنیدیم و شاخه‌های بالای سرمان شروع کردند به پایین آمدن. دیدم چهار بچه‌ای که همراهم بودند زیر برگ‌های سبز پلاستیک‌مانند پوشیده شدند، و بعد صدای بلعی آمد و شاخه‌ها بالا رفتند و جدا شدند و دیگر هیچ‌چیز آنجا نبود. رامون و من فقط توانستیم جاخالی بدهیم، و از میان درخت‌ها دویدیم و از آن طرف بیرون آمدیم. می‌توانستیم مدتی در امان باشیم، اما همان موقع مشاورهای روباتیک از پشت سرمان از میان جنگل راه را شکستند و یک تیرانوسوروس رکس را پیش می‌راندند. دویدیم، اما رامون لیز خورد و افتاد و ناگهان تیرانوسوروس رکس آنجا بود، بالای سرش خم شده با آرواره‌های چکه‌کننده و ردیف‌هایی از دندان‌های سفید تیز. رامون جعبه کبریتش را بیرون آورد اما دایناسور همان موقع رویش بود و من نایستادم که بیشتر ببینم.
تمام راه را تا پایانه رایانه پستی داخل اردوگاه دویدم تا این نامه را برایتان بفرستم. به پلیس زنگ بزنید! به ارتش زنگ بزنید! نمی‌توانم تا ابد پنهان شوم، و می‌ترسم هر لحظه تیرانوسوروس رکس به اینجا هجوم بیاورد و
آقا و خانم جیمسون:
اردوگاه اولتیما مفتخر است به اطلاع‌تان برساند که اقامت پسرتان در اینجا با موفقیت به پایان رسید، و از این بابت باقی‌مانده مبلغ را برایتان صورت‌حساب می‌کنیم.
اردوگاه اولتیما به سابقه خدمت‌رسانی‌اش به والدین پسران دشوار می‌بالد و در آینده خواهد کوشید تا همچنان بهترین امکانات اردوگاهی را فراهم آورد.
اجازه بدهید از این فرصت استفاده کنیم و به اطلاع‌تان برسانیم که به دلیل موفقیت نخستین اردوگاهمان، قصد داریم تابستان آینده امکانات تازه‌ای برای دختران افتتاح کنیم.
امیدواریم در آینده بتوانیم به شما خدمتی بکنیم.
