شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«چیزهای کوچک خیلی مهم‌اند!»
ماب پیر تنها زندگی می‌کرد، جز گربه سالخورده‌اش، کوریف، در کلبه‌ای نزدیک لبه کویر. نزدیک‌ترین دهکده یک پیاده‌روی صبحگاهی یا یک لنگان‌لنگان یک‌روزه فاصله داشت. ماب گاهی به آنجا می‌رفت تا آنچه داشت را با آنچه می‌خواست معاوضه کند.
هر روز او و کوریف رد کاروان‌ها را دنبال می‌کردند. او لنگان‌لنگان در شن‌ها به کار خودش می‌رسید، و ماب با چوب‌دستی‌اش شن‌ها را می‌کاوید و دنبال چیزهایی می‌گشت که در طول راه افتاده بود و می‌توانست بفروشد.
یک روز کوریف خمره شرابی را از زیر خاک بیرون آورد که مهرش هنوز سالم بود. ماب با دقت به کوزه نگاه کرد و به نقره‌ای فکر کرد که در مهمان‌خانه دهکده نصیبش می‌شد. با خودش فکر کرد: یک کم شراب هم بد نیست. به هر حال باید محتویاتش را بررسی کنم.
مهر گلی کهنه بود و آسان شکست. داخلش را نگاه کرد. خالی. خمره را وارونه گرفت. هیچ.
داخلش هیچ نبود جز هوایی که آن‌قدر کهنه و مانده بود که سبز شده بود. از کوزه بیرون ریخت. و بیرون، و بیرون، و ابری کوچک سبز بالای سر ماب تشکیل داد. و در ابر چهره‌ای بود.
«خدا خیرت بدهد، ای پیرزن سال‌خورده، که مرا از زندانم آزاد کردی. پاداشت را بگو تا هر چه بخواهی برایت برآورم، اگر در توانم باشد.»
ماب پیر لثه‌هایش را لیسید. «آنچه می‌خواهم این است که دوباره جوان و زیبا باشم و عشق مردی جوان و خوش‌قیافه و پرشور را بشناسم. مرا دوباره همان زنی کن که در هجده‌سالگی بودم و گربه‌ام را،» به کوریف لرزان اشاره کرد، «مردی قوی و خوش‌قیافه و جوان کن.»
«شد! سپیده‌دم فردا آرزویت را داری.» ابر نازک شد و از میان رفت.
ماب دست‌های چین‌خورده‌اش را به هم کوبید و، در حالی که با هیجان زیر لب با خودش حرف می‌زد، لنگان‌لنگان به خانه رفت، شامی سرپایی پخت و سپس خودش و گربه را در تخت جا داد.
صبح وقتی ماب بیدار شد، بی‌درنگ سخن جنی را به یاد آورد. هیچ درد و دردی نداشت از آن دردهایی که این اواخر صبح‌ها آزارش می‌داد. دست‌هایش با تردید زیر پتوی نازک کاویدند. و پستان‌های گرد و سفت یافتند که به پشم زبر فشار می‌آوردند، شکمی صاف و نرم که زایمان به آن دست نزده بود، و ران‌هایی نرم و لخت که رگ‌های آبی زشت بر آن‌ها نبود.
آن‌گاه به کوریف فکر کرد. برگشت و خدازاده‌ای را دید که در کنارش به پهلو خوابیده. سر بر دست راستش تکیه داده بود و به چشمانش نگاه می‌کرد و لبخند می‌زد.
ای الهه‌ی عشق، ماب با خود اندیشید. جنگجویی، تیتانی، یک مرد! لبخندزنان دست دراز کرد و او را به سوی خود کشید.
کوریف لبخند پهنی زد و با سوپرانی شیرین خواند: «حالا پشیمان نیستی که مرا برای آن عمل کوچک به جراح ده بردی؟»
