شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«خب، این دیگر نوبر است.»
چهار روز بود که در ایست ویلیج گشت‌زنی می‌کردم که به تصادف موتورسیکلت برخوردم.
به رئیس گفتم: «می‌خوام برم جایی که کار و بار توی جریانه.» و بد هم کار نکرده بودم: چهار مثبت و ده احتمالی — برای آن ده احتمالی باید می‌جنگیدم. حتی حرف از تقدیرنامه هم بود، هرچند واقعا برای چنین چیزی خیلی زود بود.
آهسته از خیابان پایین می‌رفتم، اطرافم را نگاه می‌کردم و به همه سال‌هایی فکر می‌کردم که در بخش شناسایی تلف کرده بودم، مقایسه حلقه‌ها، پیچک‌ها، برجستگی‌ها، هاله‌ها. اما اینجا، با خودم فکر می‌کردم (کمی از حرف‌های خیابانی اطرافم را یاد گرفته بودم)، جای اصل کار بود!
تصادف جلوی یک کتاب‌فروشی رخ داده بود؛ نسخه‌هایی از جن‌گیر در ویترین خودنمایی می‌کرد. مردی نسبتا جوان با موتورسیکلت با سرعت از خیابان پایین آمده بود و به عقب یک شورولت ۵۵ که راننده‌اش معلم مدرسه سالخورده‌ای بود کوبیده بود. («سعی کردم از سر راهش کنار بروم،» به پلیس‌ها می‌گفت و هق‌هق می‌کرد.)
مرد جوان آشکارا رفته بود. هر دو پایش با زاویه‌های عجیب زیر بدنش خم شده بود، سینه‌اش له شده بود و یک چشمش کنده شده بود. همان‌جا ایستاده بود و به بدنش نگاه می‌کرد.
نگاهی به هاله انداختم و گفتم: «یالا، رفیق، بریم.»
اول حرفم را نشنید. آن‌ها همیشه بدجوری برمی‌خورند؛ ما برای آن‌هایی که واقعا بدجوری برمی‌خورند مراکز تروما داریم. پس دستورالعمل می‌گوید: هنگام جدایی، چند دقیقه به آن‌ها فرصت بده.
آن‌قدر طول نکشید. گمانم حضورم را کنارش حس کرد. به‌هرحال، به اطراف نگاه کرد و دانستم لازم نیست حرفم را تکرار کنم؛ او می‌دانست آنجا چه می‌کنم. معمولا می‌دانند.
شماره پانزده گفت: «حالا یه دقیقه صبر کن، رفیق». «تو هیچی علیه من نداری.»
«نه؟ خب بذار یه چیزی بهت بگم، اراذل. من دلیل محتمل دارم — هاله‌ات آشکارا آسیب دیده — و همین کافیه. بقیه‌اش رو می‌سپاریم به شناسایی، باشه؟ ولی تو با من می‌آی.»
لحظه‌ای در ذهنم دیدم که همکاران پیشینم در بخش شناسایی درخواست را دریافت می‌کنند، با علامت فوری/اضطراری، البته. همه درخواست‌ها فوری/اضطراری علامت خورده بودند.
شیشه‌ی محفظه را از جیبم درآوردم و به طرفش گرفتم، اما درش را برنداشتم. با این حال، برگ‌های کوچک فویلی لرزیدند. و همین جاست که بیشترشان از هم می‌پاشند، تسلیم می‌شوند.
از طرز نگاهش — که لحظه‌ای به پایین دوخته شد و بعد بالا آمد — می‌دیدم که این یکی دردسر خواهد بود.
شماره پانزده گفت: «هی، بابا، یه لحظه. ببین، اگه چک کنی، می‌بینی من از قبل یه راه دارم. من یه پرداخت کردم، سه تا، همین هفته‌ی پیش…»
پس هم جاکش بود هم فروشنده. «دلیل احتمالی» من هر لحظه بهتر می‌شد.
«… تو نمی‌تونی به من دست بزنی، رفیق.»
«که نمی‌تونم ،» گفتم. و همین تکانش داد.
«اما من—»
با نگرانی اطراف را نگاه کرد. اما من هم کمی تکان خورده بودم، کمی نگران؛ این دستگیری بیش از حد طول می‌کشید، و بقیه معمولا چندان از ما عقب نمی‌افتادند.
ناگهان سرش را بالا آورد و پوزخندی زد.
گفت: «بابا، تو حقوق قانونی‌ام رو برام نخوندی.»
پس من سر بلند کردم و او آنجا بود.
لبه‌ی جمعیت ایستاده بود، با همان کت‌وشلوار کتان سفید همیشگی، که (لباس شخصی) یعنی او خیلی بیشتر از من تجربه دارد، و دانستم که گند زده‌ام. با این حال، چیزی شاید نجات‌پذیر بود. چانه‌زنی برای تخفیف مجازات فقط در دادگاه‌ها انجام نمی‌شود.
«همین‌جا که هستی بمان،» به مظنون گفتم و رفتم سراغ کارآگاه.
«ایگان،» گفتم. «کلانتری چهاردهم.»
«مک‌بین، هشتادوهفتم.»
«خب، نظرت چیه؟» بعد از مدتی گفتم. «خب…» به ویترین کتاب‌فروشی نگاه کرد. «اونو خوندی؟» «چی؟»
«اون کتاب. خوندیش؟»
«نه. می‌خواستم بخونم، ولی… خب، خودت می‌دونی چطوره، با این کار و این‌جور چیزها.»
گفت: «کتاب خوبیه» «کتابلعنتی خوبی.»
دستمالی درآورد و بینی‌اش را فین کرد. خب، این که معلوم بود؛ زمستان بود و آن‌ها آنجا را مثل ما گرم نگه نمی‌داشتند.
«خب، نظرتان چیه؟» دوباره گفتم.
«خب…» مظنون را از بالا تا پایین برانداز کرد. «هاله‌اش معلومه که آسیب دیده.»
«درسته،» گفتم.
«ولی قضیه توافق با شما هست.»
«خودتان هم می‌دانید،» گفتم، «که این دقیقا یه قرارداد حقوقی الزام‌آور نیست.»
«البته…» دوباره به مظنون نگاه کرد. با خودم فکر کردم نکند آدم‌های بخش شناسایی‌اش را گذاشته باشد بررسی کنند. احتمالا نه، در این مرحله. «این هم هست که شما حقوقش را به او نگفتید.»
شانه بالا انداختم. راست می‌گفت، البته. احتمالا دستگیری‌اش به‌خاطر رعایت نکردن رویه درست باطل می‌شد.
گفت: «ببینید». «یعنی، من خودم او را به شما می‌دادم. ما جا زیاد نداریم، اصلا به اندازه شما نداریم…»
دلم می‌خواست داد بزنم می‌گیرمش، می‌گیرمش. اما خودم را مهار کردم و همان «قیافه بی‌احساس» را حفظ کردم که کتاب راهنما برای چنین وقت‌هایی توصیه می‌کرد.
گفت: «…اما سهمیه این هفته‌ام را پر نکرده‌ام».
روحیه‌ام، به قول معروف، افتاد.
گفت: «و ماه بعد هم نامزد ارتقا هستم».
که تقریبا کار را تمام کرد.
«باشه، باشه،» گفتم. «مال خودتان.»
سرش را تکان داد، شیشه زنگوله‌ای را بیرون آورد و به‌سوی مظنون رفت. آن را پیش گرفت و درش را برداشت. صدای تقی آرامی بلند شد، و برگ‌های فویل به رقص افتادند.
در بازگشت به سمت خیابان از کنارم گذشت.
زیر لب گفتم: «خدا مرا از دست این اراذل خیابان‌دیده نجات بده.»
گفت: «به جهنم» و راه افتاد.
شیفتم را تمام کردم و روز بعد درخواست انتقال به بازداشتگاه مرکزی دادم، یک خدمت مشترک. فقط کلی کاغذبازی و روابط عمومی، اما همان‌طور که آن مرد گفت:
به جهنم.
