شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«فرقی نمی‌کند چه می‌کنی، تا وقتی بهترین کار را بکنی.»
صبحی زیبا و خنک در جنگل بود. قطره‌های شبنم مثل الماس‌های کوچک معلق، از پشت برگ‌های پهن سرخس آویخته بودند. در کف نمور جنگل، جانوران داشتند بیدار می‌شدند. سپیده‌دم روزی دیگر از زندگی لاک‌پشت‌ها بود.
لاک‌پشت‌ها آرام و پیوسته، جست‌وجوی روزانه‌شان را برای غذا آغاز کردند. سرها پیش، گردن‌ها کشیده، پاها دراز، بر زمین پوشیده از خزه راه می‌رفتند و به دنبال توت و دیگر خوراکی‌های خوش‌طعم می‌گشتند. سرنوشت همه لاک‌پشت‌ها همین بود، جست‌وجوی روزانه غذا.
اما آیا زندگی چیزی بیش از این بود؟ ظاهرا همین بود، چون همه لاک‌پشت‌ها به نظر می‌رسید از سرنوشتشان راضی‌اند. همه، یعنی به‌جز یکی—لاک‌پشت مورتیمر اسنودگرس، که به‌خاطر رفتار عجیب و افکار غریبش شهره آفاق بود. خلاصه، مورتیمر یک دردسر بود و برای بزرگ‌ترها خاری در لاک.
مگر نه این بود که مورتیمر پیشنهاد کرده بود شب‌ها که خنک‌تر است و جانوران بزرگ کمترند، غذا جمع کنند؟ عجب فایده‌ای هم آن پیشنهاد داشت. یک نفر یادش رفته بود به مورتیمر بگوید لاک‌پشت‌ها در تاریکی خوب نمی‌بینند، و او مستقیم از لبه رودخانه پایین رفته بود و آن‌قدر با آب پایین‌دست شناور رفته بود که سه هفته طول کشید تا برگردد. شکی نبود، مورتیمر دردسر بود.
فرد، یکی از بچه‌لاک‌پشت‌های مورتیمر، گفت: «هی، مورت، یه تکونی به خودت بده. وقت غذا پیدا کردنه.»
«علاقه‌ای ندارم.»
«یعنی چه؟ مگر جز خوردن و خوابیدن چیز دیگری هم هست؟»
«چیزهای والاتری هست که یک لاک‌پشت می‌تواند آرزویش را داشته باشد،» مورتیمر در حالی که خمیازه‌اش را فرو می‌خورد جواب داد. راستش خسته بود و حقیقتا حال و حوصله غذا جمع کردن را نداشت.
«یک لاک‌پشت چه کارهای والاتری می‌تواند بکند؟ حدس می‌زنم بشود از او سوپ درست کرد یا پر کرد و به عنوان وزنه کاغذ ازش استفاده کرد، اما به دل من نمی‌چسبد.»
مورتیمر جواب داد: «فکری به سرم می‌زنم.»
«فکر کردن شکمت را سیر نمی‌کند، غذا جمع کردن سیر می‌کند. می‌بینمت.»
مورتیمر سرش را تکان داد و به عقب تکیه داد تا جدی به هدف‌های والاتر لاک‌پشت بودن فکر کند.
کار سختی بود. زندگی یک لاک‌پشت معمولی آرام است و چندان به فعالیت‌هایی که معمولا «هدف‌های والاتر» خوانده می‌شود نمی‌آید. از تخم بیرون می‌آمدند، عمری را با خوابیدن و غذا جمع کردن می‌گذراندند و شاید پیش از مرگ نسل تازه‌ای از لاک‌پشت‌ها را به دنیا می‌آوردند. هستی چندان قابل ذکری نبود — شاید برای بچه‌لاک‌پشت‌هایش مناسب بود، اما برای مورتیمر ماجراجو به هیچ وجه کافی نبود.
کاش لاک‌پشت دریایی به دنیا آمده بودم. آه، برای آزادی دریا، گستره بی‌کران جویبارها و اقیانوس‌ها. شنا کردن، آری، این بود کاری که لاک‌پشت می‌توانست واقعا در آن سرآمد باشد. اما همان برخورد کوتاهش با آب، آن بار که در جویبار افتاد، او را قانع کرده بود که برای زندگی آبی ساخته نشده. پس شنا منتفی بود، و تنها کار قابل قیاس برای یک لاک‌پشت خشکی‌زی راه رفتن بود، و همه تقریبا یکسان راه می‌رفتند.
شاید همین فکر درست بود. اگر همه یکسان راه می‌رفتند، او جور دیگری این کار را می‌کرد، بله، بهتر! بهترین! تنها ویژگی برجسته راه رفتن لاک‌پشت این بود که کند بود. همین بود! او کندترین لاک‌پشت راه‌رونده اطراف می‌شد. کندتر از هر لاک‌پشتی که تا آن روز جرئت کرده بود راه برود!
همین که این فکر به سر مورتیمر زد، پی برد که این کار صرفا یک ترفند نیست که بدون پرورش بدن تا حد کمال از عهده‌اش برآید. چند هفته بعد پرخوری کرد تا نیرو بگیرد و راه رفتن آهسته را تمرین کرد. اغلب در پیاده‌روی‌های تمرینی‌اش، هم‌نوعان تازه از تخم درآمده از کنارش می‌گذشتند.
«چه کار می‌کنی، مورت؟» می‌پرسیدند.
«من کندترین لاک‌پشت دنیا خواهم شد،» جواب می‌داد.
«داری نزدیک می‌شوی،» می‌گفتند و در جست‌وجوی توت از کنارش می‌گذشتند.
و همین‌طور هم بود، چون هر روز که می‌گذشت کندتر و کندتر می‌شد. آه، این هدف والاترین یک لاک‌پشت بود. اغلب بزرگ‌ترهایش از کنارش می‌گذشتند.
«چه کار می‌کنی، مورتیمر دیوانه؟» می‌پرسیدند.
«من کندترین لاک‌پشت دنیا خواهم بود،» جواب می‌داد.
«داری نزدیک می‌شوی،» می‌گفتند و سر تکان می‌دادند.
زودی برای آن روز بزرگ آماده شد. می‌خواست نشانشان بدهد که لاک‌پشت به آن مرزهای ساختگی که بر او تحمیل شده محدود نمی‌ماند. می‌شد از دنیای لاک‌پشت گذشت و به قلمرو سرگیجه‌آور حلزون‌ها رسید — و بله، حتی فراتر از آن؛ شاید حتی به دنیای یک سنگ یا تکه‌ای خزه. هیچ حدی نداشت که چقدر می‌توانست کند برود.
با وجود هشدارهای بزرگ‌ترهایشان، صبح روزی که مورتیمر می‌خواست شاهکارش را انجام دهد بسیاری از بچه‌لاک‌پشت‌های همنوع مورتیمر جمع شده بودند. عقب ایستادند، نیمه در سرخس‌ها پنهان، تا او شروع کند. منتظر ماندند و منتظر ماندند. چند تایی خسته شدند و رفتند، پیش از آنکه بفهمند او واقعا شروع کرده بود. آن‌قدر کند حرکت می‌کرد که خیال کرده بودند خواب است.
هر ماهیچه‌ای را سخت کشیده، پای جلوی راستش را به‌آرامی، به‌آرامی بالا آورد. حلزونی ایستاد تا تماشایش کند و بعد راهش را گرفت و مورتیمر را در ابری از غبار جا گذاشت.
بقیه بچه‌لاک‌پشت‌ها مدتی این‌ور و آن‌ور پرسه زدند، سرخس خوردند و حرف‌های زشت زدند. بعد از مدتی همه رفتند. این خسته‌کننده‌ترین چیزی بود که تا به حال دیده بودند.
بگذار بروند، مورتیمر را ناراحت نمی‌کرد. اگر مأموریتش را نمی‌فهمیدند، تقصیر خودشان بود، نه او. سرش گیج رفت و در رؤیاهای کندی غرق شد. در خواب‌هایش لاک‌پشتی غول‌آسا نزدش آمد و گفت که خواهد مرد و دوباره، حتی کندتر از پیش، زاده خواهد شد. از این رؤیا گریست. به‌کندی.
شش روز تقریبا همان‌جا ماند. بچه‌لاک‌پشت‌های همنوع گاهی سر می‌زدند ببینند تکان خورده یا نه، اما زودی دست از آمدن کشیدند، و روز هفتم آرمادیلویی دیوانه از راه رسید و او را خورد.
این بار به شکل سنگی زاده شد. بعضی‌ها هیچ‌وقت یاد نمی‌گیرند.
