شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«چرند! شش‌گوش همان ستاره داوود است.»
هنری بلاجت به ساعت مچی‌اش نگاه کرد و دید دو بعد از نیمه‌شب است. با ناامیدی کتاب درسی را که مشغول خواندنش بود محکم بست و سرش را روی بازوهایش روی میز پیش رویش رها کرد. می‌دانست فردا هرگز آن امتحان را قبول نمی‌شود؛ هرچه هندسه می‌خواند کمتر می‌فهمید. ریاضیات به‌طور کلی همیشه برایش دشوار بود و حالا می‌دید یادگیری هندسه برایش محال است.
و اگر در آن رد می‌شد، دانشگاه برایش تمام بود؛ در دو سال اول در سه درس دیگر رد شده بود و یک رد شدن دیگر در این سال، طبق قوانین دانشگاه، اخراج خودکار را در پی داشت.
او سخت به آن مدرک دانشگاهی نیاز داشت، چون برای حرفه‌ای که برگزیده بود و به سویش تلاش می‌کرد گریزناپذیر بود. حالا فقط یک معجزه می‌توانست نجاتش دهد.
ناگهان راست نشست، فکری به سرش زد. چرا جادو را امتحان نکند؟ علوم خفیه همیشه برایش جالب بود. کتاب‌هایی در این باره داشت و بارها دستورهای ساده احضار دیو و وادار کردنش به اطاعت از خواست خود را خوانده بود. تا حالا همیشه حساب می‌کرد کمی خطرناک است و از این رو هرگز واقعا امتحانش نکرده بود. اما این وضعیت اضطراری بود و شاید ارزش آن خطر اندک را داشت. تنها از راه جادوی سیاه می‌توانست ناگهان در درسی که همیشه برایش دشوار بود استاد شود.
به‌سرعت بهترین کتابش را درباره جادوی سیاه از قفسه برداشت، صفحه درست را پیدا کرد و حافظه‌اش را درباره چند کار ساده‌ای که باید می‌کرد تازه کرد.
با شور و شوق، مبل‌ها را به دیوارها فشار داد و زمین را خالی کرد. با گچ شکل پنج‌ستاره را روی فرش کشید و درونش قدم گذاشت. سپس وردها را خواند.
دیو به‌مراتب هولناک‌تر از آن بود که پیش‌بینی کرده بود. اما دلش را جمع کرد و شروع کرد به شرح مخمصه‌اش. «من همیشه در هندسه ضعیف بوده‌ام،» آغاز کرد . . .
دیو با شادی گفت: «داری به من می‌گویی.»
با شعله‌های خندان، از میان خطوط گچی شش‌ستاره بی‌فایده‌ای که هنری به‌اشتباه جای پنج‌ستاره محافظ کشیده بود، به سویش آمد.
