شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«سرنوشتی بدتر از مرگ.»
مارتین پایش را روی گاز کوپه زرد ناپلی‌اش می‌گذارد و خود را آماده مرگ می‌کند. با خودش فکر می‌کند مرگی مردانه خواهد بود، هرچند اندکی غمگین می‌شود از این فکر که ماشین زیبایش لاشه‌ای در جوی کنار جاده افتاده باشد. نگاهی به نوار اطلاعات مستطیلی‌شکل که سراسر تابلوی نشانگرها کشیده شده می‌اندازد: عقربه سرعت‌سنج دقیقا میان نه و صفر آرام گرفته است.
همان‌طور که در دل تاریکی و مه کوتاه کوهستان پیش می‌رود، انتظاری لذت‌بخش در خود حس می‌کند. نور چراغ‌های بالا درخت‌ها را به سبزی غیرطبیعی درمی‌آورد؛ ماه شکلش را عوض می‌کند تا با ابرهای جوشان بالای سر جور دربیاید.
وقتی عقربه سرعت‌سنج به صد می‌رسد، مارتین چشمانش را می‌بندد و فرمان را به چپ می‌چرخاند. در ذهنش می‌بیند که ماشینش مورب از عرض بزرگراه می‌گذرد، از خاکریز پایین می‌رود، چند نرده محافظ را با خود می‌برد و در آغوش شبح‌وار مه پایین فرو می‌رود. خود را برای تصادف پیش رو آماده نمی‌کند. آسوده منتظر است تا ماشین از بزرگراه بیرون برود و وقایع زندگی‌اش همچون یک فیلم خبری از برابر چشمش بگذرد. حتما زمان مثل مثانه‌ای کش می‌آید، آکنده از بصیرت‌ها و نومیدی عمیقی که باید همراه با آخرین لحظات آگاهی باشد.
مارتین تصمیم می‌گیرد چشم‌هایش را بسته نگه دارد؛ می‌خواهد به استقبال تقدیرش برود. اما ماشین روی بزرگراه می‌ماند، انگار مثل تراموا به سیمی هوایی وصل باشد. لاستیک‌های رادیال هنگام برخورد با هر درز منظم آسفالت صدایی شلپ‌شلپ‌مانند تولید می‌کنند. مارتین که کنجکاو است چرا هنوز تصادف نکرده و نمرده، در خیال خرد شدن استخوان، انفجار کورکننده گوشت و آن ارگاسم واقعا کیهانی غرق می‌شود.
آنگاه، درست وقتی لاستیک‌های جلو و عقب سمت چپ سرانجام از جاده بیرون می‌لغزند، صدای آژیری بلند می‌شود. مارتین شگفت‌زده چشمانش را باز می‌کند و می‌بیند که ماشین، گویی زیر تأثیر ژیروسکوپی طلسم‌شده، دوباره به بزرگراه برگشته است.
ماشین پلیسی از او سبقت می‌گیرد؛ و مارتین کنار دره‌ای روشن از درختان همیشه‌سبز می‌ایستد تا جریمه سرعتش را بپذیرد، چنان‌که گویی نان توبه‌کاری است.
مارتین فکر می‌کند، ناعادلانه است که باید خودم را بکشم، ماشینش مثل ناو جنگی عظیمی بر دریایی بی‌فروغ، در مه فرو می‌رود و بیرون می‌آید. جلوتر، نورهای خاکستری شهری متوسط را می‌بیند که میان تپه‌های سیاه آرمیده است. در تاریکی به فکر فرو می‌رود؛ به‌زودی بزرگراه مرتفع و روشن خواهد شد.
مارتین از زندگی‌اش پشیمان است. چه چیزی برای نشان دادن دارد جز صد و سی و هشت رمان بازاری، دو فرزند، و زنی که دوستش ندارد؟ خود را هنوز باکره می‌داند، چون هرگز با کسی جز همسرش رابطه جنسی نداشته است. در سی و نه سالگی، هنوز وسواس جنسی دارد. سی و پنج رمان پورنوگرافیک نوشته، اما هرگز زنی را با دهانش نبوده است. خود را ماشین نویسندگی می‌داند، و ماشین‌ها تجربه ندارند. اراده آزاد ندارند، عشق نمی‌ورزند و کسی با آن‌ها نمی‌خوابد. فقط کار می‌کنند تا خاموش شوند یا از کار بیفتند.
پشت یک ماشین کوچک خارجی سرعتش را کم می‌کند. ناگهان بزرگراه شلوغ می‌شود، و مارتین تنگناهراسی آشنایی را تجربه می‌کند: بزرگراه لانگ آیلند در ساعت شلوغی را به یاد می‌آورد، آیین خواب‌آور هفتاد مایل در ساعت با چسبیدن به ماشین جلویی، و ترافیک‌های سپر به سپر یک‌مایلی.
اینجا جای تصادف کردن نیست، چون مارتین نمی‌خواهد مرگ دیگران بر وجدانش سنگینی کند.
از کنار یک ماشین روباز جدید می‌گذرد. جوانی رانندگی می‌کند و دستش را دور دختری زیبا انداخته. مارتین فکر می‌کند، این ماشین بی‌نقصی برای یک پایان است — باد در گوش‌هایت سوت می‌زند، چشمانت را خشک می‌کند، و سقف سختی نیست که جمجمه را از آسفالت محافظت کند.
با این فکر که دیگر ماشین روباز ساخته نمی‌شود غمگین می‌شود و با احتیاط پیش می‌راند. تیرهای ایمنی مثل دندان‌های ماشینی جهنمی از کنارش می‌گذرند؛ یک پیچ اشتباه، یک کشیدن جزئی فرمان، و ماشین آهن‌پاره می‌شود. اما او که همیشه به فکر دیگران است، در جاده می‌ماند. از خروجی‌های متعدد مرکز شهر می‌گذرد، نورهای چشمک‌زن هواپیمایی را می‌بیند که از شرق می‌آید، و سپس شهر و فروغ کم‌سوی تمدنش پشت سرش می‌ماند. جلوتر، نوار باریکی از بزرگراه خاکستری است که کوه‌ها را می‌شکافد، دیوار کوتاهی از مه شب، و ابرهای سنگینی که زیر ماه سرخ خشمگینی آویزان‌اند.
حالا مارتین فکر می‌کند که در تاریکی فرو خواهد رفت، تاریکی‌ای که برخورد گوشت و فلز را در خود می‌گیرد؛ و او به‌سادگی مثل شبحی بر مه صبحگاهی خواهد لغزید.
بزرگراه برای چند مایل بعدی به جاده‌ای دوخطه تبدیل می‌شود و از شکل و برجستگی زمین پیروی می‌کند. گلوی مارتین از پیش‌بینی شادمانه می‌فشارد، چشمانش را می‌بندد و پدال گاز را تا ته می‌فشارد.
خواب پرواز می‌بیند و خواب ضربه؛ خواب می‌بیند که زمان از لاستیک ساخته شده و او دارد آن را می‌کشد و از هم می‌گسلد. همان‌طور که منتظر است گذشته‌اش باز شود، وردی را تکرار می‌کند که دختر بزرگش به او یاد داده بود.
می‌کوشد همسرش، جنیفر، را در ذهن مجسم کند. مارتین هرچند او را از نزدیک می‌شناسد و می‌تواند با ریزترین جزئیات توصیفش کند، دیگر نمی‌تواند ببیندش . حالا او را مثل معادله‌ای به یاد می‌آورد، مثل اعدادی که گه‌گاه حرف یونانی‌ای مکملشان می‌شود تا بخشی پنهان از روانش را نشان دهد.
احتمالا دارد به پلیس زنگ می‌زند، به همسایه‌ها تلفن می‌کند، جنجال به پا می‌کند و بچه‌ها را از خواب بیدار می‌کند.
نوار دیگری از زمان را سخت می‌کشد و خواب تشییع جنازه‌اش را می‌بیند. نزدیک‌ترین دوستانش همه گرد قبر می‌ایستند و بعد چند کلوخ در گودال می‌اندازند؛ بچه‌هایش بلند گریه می‌کنند و جنیفر آرام نگاه می‌کند. روی هم رفته، نومیدی‌ای تمام‌عیار؛ پایانی درخور.
مارتین می‌پرسد چقدر در خیال‌پردازی بوده است. فکر می‌کند احتمالا فقط یک لحظه. کودکی‌اش را به یاد می‌آورد.
و فرمان را محکم می‌چرخاند تا مرگش را قطعی کند. جیغ می‌کشد و درد خردکننده و بی‌حسی پس از آن را پیش‌بینی می‌کند.
اما هیچ اتفاقی نمی‌افتد.
چند ضربان دیگر صبر می‌کند، بعد چشم‌هایش را باز می‌کند و می‌بیند دارد از یک تقاطع شبدری می‌گذرد. ندانسته به یک رمپ خروجی پیچیده و حالا با سرعت به سمت بزرگراه برمی‌گردد، در جهت مخالف.
به فرمان چوب‌کنده‌کاری‌شده می‌کوبد.
«لعنتی، جنیفر، من به خانه نمی‌آیم…»
وقت خیلی کم است؛ آسمان دارد لکه‌لکه می‌شود. سپیده دور نیست، و فکر راندن به دل طلوعی خون‌آلود رهایش نمی‌کند.
باید تا هنوز تاریک است انجام شود، فکر می‌کند؛ نور خورشید او را به جهان لو می‌داد.
دیواره‌های صخره‌ای شیل در دو طرف بزرگراه مثل پله‌های کنده‌شده بالا می‌آیند. اما این بار مارتین چشم‌هایش را نمی‌بندد. وقتی برای رؤیا نیست.
فرمان را تند می‌چرخاند و باز خود را برای انفجار روشن مرگ آماده می‌کند.
اما ماشین نرم به جلو می‌رود، انگار مارتین هرگز فرمان را نچرخانده. ماشین از خم ملایم بزرگراه پیروی می‌کند. مارتین فقط یک مسافر است.
«نه!» جیغ می‌کشد و باز فرمان را می‌چرخاند. ماشین جوابی نمی‌دهد. پایش را روی ترمز می‌گذارد، اما ماشین سرعتش را حفظ می‌کند. هرچند جیغ می‌کشد — نوارهای بلند و تیز صدا — فقط صدای موتور را می‌شنود. ردیف‌های منظم عدد از ذهنش می‌گذرند: همه مشخصات کوپه که روزی از حفظ کرده بود.
نیم مایل تا خروجی بعدی، ماشین از سرعتش می‌کاهد، به خط راست می‌پیچد و بعد به خروجی سی‌مایل‌در‌ساعت. به‌سوی طلوع می‌شتابد؛ طلوعی که نخست خونی است و بعد کره‌ای زرد که فراتر از تپه‌های خاکستری آب می‌شود.
خانه فقط حدود بیست مایل دورتر است.
مارتین حس می‌کند دارد از پا می‌افتد. به‌سختی می‌تواند حرکت کند، چون به‌سنگینی ماشین است. دست‌هایش روی فرمان می‌مانند، انگار خودش کنترل را در دست دارد. کولر جریانی یکنواخت از هوای سرد به صورتش می‌دمد. عددها از ذهنش می‌گذرند.
روز دارد خاک‌آلود می‌شود. ابرهای بلند خاکستری در آسمان می‌لغزند و مارتین خواب می‌بیند که آسمان از فلز است. خواب می‌بیند که جهان از فلز است، که خودش از فلز است.
با آخرین انفجار نیرو، امید و اراده، مارتین به پایش فرمان می‌دهد که پدال گاز را تا کف فشار دهد. باز خواب آن تکانه دوست‌داشتنی را می‌بیند که تن و مغز را له کند.
اما کوپه سرعتش را حفظ می‌کند.
مارتین تقریبا به خانه رسیده است.
