شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«همیشه می‌توانند بفهمند.»
هفده ساله و تمام‌شده. هنوز باورم نمی‌شود. عوضی است، همین است؛ یک عوضی تمام‌عیار روی چرخ.
ریلو به من می‌گفت: «این‌قدر بی‌ادب حرف نزن. آن وجهه لعنتی‌ات را خراب می‌کنی.» او هم تمام‌شده است؛ برود به جهنم. تقصیر همه‌اش گردن من نبود.
درست است: ریلو فوریلو، شوهرم، آن ستاره. خوب می‌شناسیدش، با آن اندام خوش‌تراش و لبخند خوک‌مآب مردسالارش. چیزی که نمی‌دانید این است که او با یک دست سی‌وهشت‌برگی بازی می‌کند.
مرا هم می‌شناسید—وندین توریس کوچولوی شیرین، ستاره کهنه‌کار کودک، با آن چشم‌های آبی درشت و موهای بلوند بلند تا پایین، که دستتان به خودتان بماند. شانزده ساله شیرین و هرگز بوسیده‌نشده. خب، باید جایی باشد که هرگز بوسیده نشده باشم؛ لوزه‌ها مثلا؟ هرچند بعضی‌ها تلاششان را کرده‌اند.
پاییز گذشته تازه فیلم‌برداری سومین فیلم تلویزیونی را تمام کرده بودیم که ستاره‌اش وندین کوچولوی شیرین من بود. من در اوج بودم. همچنین در تخت آرنی کارازنک بودم، که مثل فیلم‌های خودش «تولید» می‌شدم، با وقفه‌های آگهی. تقریبا همان‌موقع که انتظارش را داشتی، تلفن زنگ زد. گفتم: «آه، تخم‌سگ!» که به چه کار می‌آمد؛ او در هر حال جواب داد.
«الو؟ آه، فیل. آره. آره، بفرما. سرم شلوغ نیست.»
«مطمئنم که نیست، ای حرامزاده. کدوم فیل؟»
«خفه شو. با تو نبودم، فیل. فیل اسپارگر، ای خنگول. نه، با تو نبودم، فیل! لعنتی وندین، خفه شو وگرنه یه‌دونه می‌زنم بهت. فراموش کن این حرفو شنیدی، فیل. باشه؟
«خیلی خب، فیل، ماجرا چیه؟… نه. آه خدای من، نه! توی حموم‌ها؟ توی یه دبیرستان راهنمایی ؟ خیلی خب، فیل؛ خیلی خب. حالا تو این کارو بکن…»
همان‌جا بود که دیگر گوش ندادم، چون آرنی همیشه حدود یک ساعت می‌توانست درباره‌ی «حالا این کار را بکن» حرف بزند. خودم را با تکان دادن تا آخر از قیدش رها کردم و رفتم دستشویی و باز در TV Guide کلیولند اموری خواندم. خیلی مطمئن بودم که سریال «وندینگ‌های وندین» را دوست داشت، اما او موذی است.
تازه داشتم برای بار سوم می‌خوندم که آرنی به در کوبید! «بیا بیرون دیگه، هان؟ باتری‌های اون ویبراتور رو خالی می‌کنی.» آرنی خنگ. باتری‌ها از دفعه پیش که وسط کار جواب تلفن رو داد، مرده بودن. ولی در هر حال اومدم بیرون.
«اما دیگر لازم نیست درباره‌ی باتری‌های خودت بپرسم، مگر نه، آرنی؟ همین حالا هم دوباره به استودیو وصل شده‌ای، محکم. ای کاش لعنتی فقط یک بار هم که شده…»
«بیخیال، تمومش کن، وندین. این جدیه.»
«آره؟ منم همین‌طور. خب، بگو ببینم؛ این بار کی گند زد؟»
«ریلو. فقط خدا رو شکر که واقعا این کارو نکرد. اونا فقط فکر می‌کردن که می‌کنه.»
چیزی نگفتم؛ درباره ریلو چه می‌شد گفت؟ یک پیک کوچک مشروب برای خودم ریختم و سیگاری روشن کردم و منتظر ماندم آرنی حرفش را از دلش بیرون بریزد. شاید هنوز امیدی بود.
«این بار به فیل گفتم چطور درستش کند، اما باید درباره مشکل ریلو یک کار اساسی بکنیم. فکر می‌کنم راهش را پیدا کرده‌ام. می‌تونم روی تو حساب کنم، مگه نه، وندین؟»
از همان اول خوشم نیامد، اما ناچار بودم بپرسم. «مثلا برای چی؟»
«این ماجرای عاشقانه قرنه!»
«چی؟» خوب می‌دانستم، اما باید می‌شنیدم تا باور کنم.
«تو و ریلو. فکر می‌کردی چی؟»
لیوان مشروب کوچک را پرت کردم، اما آرنی بهتر از پرتاب من جاخالی می‌دهد. تنها چیزی که شکستم یکی از آن سفال‌های بی‌مصرفش بالای شومینه بود. از هیچ بهتر بود.
«من با این همجنس‌گرای لعنتی ازدواج نمی‌کنم!»
«ببین، دخترجون؛ ریلو همجنس‌گرا نیست. فقط کنجکاوه، همین.»
«کنجکاو لعنتی. جواب هنوز هم همینه: برو پی کارت، آرنی.»
عروسی زیبایی بود، توی همه مجله‌ها. نمی‌توانم، واقعا نمی‌توانم، عمق احساسات دخترانه‌ام را بیان کنم وقتی من و ریلو دست‌آخر با عشق بزرگمان تنها شدیم — این را برای چاپ گفتم. آنجا بودیم، بله، او اندام عالی داشت، لبخند مردانه‌اش، چشمان شفاف و صدای پرشورش. من هم آنجا بودم، به نوعی.
واقعا سوژه خبری درجه‌یک بودیم؛ سه ماه تمام جکی را روی جلد مجله‌ای ندیدم. نقطه اوج، اگر این تعبیر را ببخشید، وقتی بود که من و ریلو فیلممان را با هم ساختیم — یک فیلم واقعی، زنده و صادق که برای تلویزیون نبود، بی‌آگهی.
راستش را بخواهید، خیلی سریع ساختیمش، چون منتظر چیزی بودم که هنوز به آن می‌گویند واقعه مبارک، با وجود آلودگی رشد جمعیت. باید آرنی بوده باشد؛ زمان‌بندی برای آن فیلم‌بردار خوش‌تیپ نمی‌خواند. احتمالا همان هفته‌ای که تلفن آرنی خراب بود. پس از یک جهت شانس آوردیم که من و ریلو همان موقع ازدواج کردیم.
حیف که فیلم الان به فاضلاب ریخته. یک چیز ذرت‌بو و پیش‌پاافتاده بود اما به نوعی بانمک، یک چیز فانتزی افسانه‌ای. دیزنی نیمه‌بزرگسال. در واقع همه‌اش فکر رئیس آرنی بود، از جمله اینکه کل تولید را سری نگه دارد تا بتواند داستان را با اثر شوک روی تلویزیون بیرون بدهد.
رئیس آرنی کارازنک فقط با حروف اول اسمش شناخته می‌شود، از وقتی که یک کتاب هارولد رابینز خواند. این حروف اول کمی دوپهلو به نظر می‌رسد اما او ظاهرا اهمیتی نمی‌دهد. باور می‌کنی فرانکلین اولیس؟ به هر حال، اف.یو. پیر در روزنامه‌ها به یک چیز علمی برخورد کرد و برای یک بار هم که شده نصفه‌نیمه فهمیدش.
من احمق نیستم، می‌دانی؛ فقط خنگم. خیلی چیزها را که دور و بر می‌گذرد می‌فهمم؛ بعضی وقت‌ها درست استفاده‌شان نمی‌کنم، همین. شرط می‌بندم به اندازه رئیس آرنی فهمیده بودم، درباره اینکه چند گروه باغ‌وحش حیوان‌های امروزی را به شکل‌های اولیه‌ای که منقرض شده بودند برمی‌گرداندند. مثلا می‌توانستی یک قفس مارمولک برداری و بروی سراغ دایناسورها. خوب، شاید دقیقا آن‌قدر نه — اما برلین غربی یک آغل پر از گاوهای وحشی عصر حجر دارد. به آن‌ها می‌گویند گاو وحشی.
رئیس آرنی جایی خوانده بود که کسی در آفریقا تک‌شاخ‌ها را به شکل اولیه برگردانده بود. تک‌شاخ را شنیده‌ای؛ واقعا وجود نداشتند — یعنی اسب‌های تک‌شاخ، به هر حال. اصلا حیوان تک‌شاخ وجود ندارد: کرگدن‌ها یک سبیل دارند که همیشه شق است و ناروال‌ها گرازدریایی‌های عجیب‌وغریبی هستند که هر کدام یک دندان دراز دارند. این را از دبیرستان یادم مانده، قبل از اینکه ترک تحصیل کنم، تا این تغییر در شیوه زندگی‌ام را بهتر جلوه بدهم. اما ظاهرا قبلا یک نوع آنتلوپ وجود داشته که شاخ‌هایش آن‌قدر محکم به هم پیچیده بود که از جلو مثل یک شاخ به نظر می‌رسید. و این تشکیلات آفریقایی آنتلوپ‌ها را به آن شکل برگردانده بودند.
رئیس آرنی می‌خواست به نحوی از آن پول دربیاورد. فیلم «افسون تک‌شاخ» نام داشت. اف.یو. پیر کلی پول داد تا هرچه زودتر یک آنتلوپ گیرمان بیاید.
حیف که الان دیگر به کار نمی‌آید. آنتلوپ خنگ بود و قیافه‌اش شبیه بدل شتر بود، اما خنگ‌بانمک بود، حتی اگر ترفندها را خیلی خوب یاد نمی‌گرفت. وای، وقتی روی پرده دیدمش، صحنه‌ای که آمد و سرش را در دامنم گذاشت، تکه قندی را که واقعا دنبالش بود فراموش کردم و گریه‌ام همه‌جا را گرفت. یک لحظه آنجا، تقریبا فکر کردم آن تک‌شاخ واقعی است.
همه فیلم را داخل قوطی کردیم قبل از اینکه شکمم زیاد پیدا شود. فکر می‌کردیم من و ریلو کار خوبی کرده‌ایم؛ آرنی و حتی فرانکلین اولیس هم همین طور. خیال می‌کردم همه‌اش را توی جیب داریم. بعد اف.یو. یکی دیگر از آن ایده‌های عالی‌اش به سرش زد.
او گفت: «یک برنامه تلویزیونی، یک ویژه‌برنامه، زنده! این‌طوری برای این فیلم تبلیغ می‌کنیم. چطور ممکن است شکست بخورد؟»
تا این موقع شکمم کمی بزرگ شده بود، اما همه می‌گفتند مهم نیست.
«این نکته اضافه که باردارید وضع را خیلی گیراتر می‌کند،» آرنی در جلسه روابط عمومی گفت. آرنی پیش آدم‌های روابط عمومی خیلی کیاست دارد. بی آن‌ها می‌گفت: «همون کاری رو بکن که می‌گم، ای زن خنگ!» ای کاش به درک که بچه مال فیلم‌بردار می‌بود.
در نگاه اول فیلم‌نامه تلویزیونی خیلی بد به نظر نمی‌رسید. بعد از مقدمه ضبط‌شده، کسی افسانه تک‌شاخ را روی گله آقای نیلسن می‌ریخت، با کلی شیرین‌کاری و آب‌بندی. قرار بود ریلو آن تکه را اجرا کند، اما با قرص‌های محرک و مسکن کمی مشکل داشت — واقعا چیز جدی‌ای نبود. پس میلان بنفیلد، نقش دوم، مجبور شد آن را بردارد.
بعد ریلو و من آن بخش از صحنه بزرگمان را اجرا می‌کردیم که تک‌شاخ هنرش را نشان می‌داد. تمام کاری که من داشتم این بود که بی‌حرکت بنشینم و درست شکلک دربیاورم، و تمام کاری که ریلو داشت این بود که کنارم بنشیند و وقتی دیالوگ‌هایمان را می‌گفتیم زیاد تکان نخورد. مشکل بزرگی نبود.
یک چیز آزارم می‌داد. یک بار گفتم: «ببین آرنی، همه می‌دانند من شوهر دارم؛ درست است؟ و بعضی مجله‌ها دارند می‌نویسند که الان حامله‌ام. پس ما این کار را می‌کنیم. چه آدم دست‌وپاچلفتی‌ای باور می‌کند که این آنتلوپ عجیب‌وغریب می‌داند دارد چه غلطی می‌کند؟»
«همان جور دست‌وپاچلفتی‌ای که این جور برنامه تلویزیونی را تماشا می‌کند و برای این جور فیلم بلیت می‌خرد.» نتوانستم بحث کنم؛ آرنی بعضی وقت‌ها کارش را واقعا می‌داند.
پس رفتیم و انجامش دادیم. برای دوربین قشنگ بود، آفتاب روی شبنم برق می‌زد. علف خیس داشت کونم را یخ می‌کرد. با این حال لبخندم را نگه داشتم؛ نمی‌توانست تا ابد طول بکشد. فکر کردم لبخند ریلو حتما ایمپلنت سیلیکونی است؛ هیچ‌وقت ندیده بودم چیزی تکانش بدهد.
وقتی نوبت ما شد که به فروش بلیت کمک کنیم، ریلو و من شروع کردیم به گفتن دیالوگ‌هایمان؛ همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت تا وقتی دوربین آماده تک‌شاخ شد. خیلی عقب بود، بیرون کادر؛ یکی زمان‌بندی را خراب کرده بود. من می‌توانم بداهه بگویم؛ چند جمله اضافه کردم تا کار پیش برود. ریلو نمی‌تواند؛ نصف مواقع مجبور بودم خودم جواب خودم را بدهم.
بالاخره یکی تک‌شاخ را هل داد جلوی دوربین. دیگر وقتش بود. و بعد همه چیز کاملا به گند کشیده شد.
آن حیوان لعنتی مرا سرد تحویل نگرفت. جلوی چشم حدود ده میلیون آدم که تازه داستان تک‌شاخ را با دو پیمانه به خوردشان داده بودند، آن جانور لعنتی قدم‌زنان آمد، بو کشید و سرش را در دامن ریلو گذاشت.
گمانم حتی یک آنتلوپ عجیب‌وغریب هم باید هر از گاهی حق داشته باشد.
