شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«و تمام هدفش همین است.»
آخرین مرد روی زمین یک خون‌آشام بود.
پس در ویرانه‌ها گشت و کاوید تا به نسخه‌ای از آیین‌های ثئورژی گوئتیک برخورد، و آن‌گاه شیطان را احضار کرد.
خون‌آشام گفت: «گوش کن،» و بینی‌اش را از بوی گوگرد و آتش جهنم که لوسیفر را در بر گرفته بود چین داد، «تو را احضار کردم چون من آخرین موجود زنده روی زمینم، انگار خودت نمی‌دانی، و می‌خواهم برای مقداری خون معامله‌ای بکنم.»
شیطان تمسخرآمیز خندید. گفت: «معامله؟ خون‌آشام‌ها روح ندارند، پس با چه چیزی می‌توانی چانه بزنی؟»
«می‌توانیم به جایی برسیم—»
«حتی اگر روحی هم داشت ،» شیطان با لحنی فریبنده گفت، «با کسی مثل تو معامله نمی‌کردم. حالا که جنگ نهایی کره زمین را از همه چیز پاک کرده، من به قدری روح دارم که تا ابد کفایتم کند.»
«اما تو باید به من کمک کنی،» خون‌آشام التماس کرد. «من اینجا یکه و تنها دارم از گرسنگی می‌میرم!»
شیطان گفت: «این مشکل خودت است» و آماده رفتن شد، بعد مردد ماند. گفت: «مشکل این است که من احمقی احساساتی‌ام. باید از اصل‌ونسبم باشد.» سرش را با غرور بالا گرفت و چشم به آن چشم‌انداز هولناک دوخت. گفت: «یک مزه. همین.»
«باتو؟»
«همان‌طور که خودت اشاره کردی،» شیطان گفت، «انتخابت محدود است.»
خون‌آشام آهی کشید. او که در راه‌ورسم وسوسه بی‌تجربه نبود، حدس زد نقشه شیطان این است: فقط آن‌قدر خون به او بدهد که میل را تشدید کند؛ محکومش کند به ابدیتی از عذابی سخت‌تر. از طرف دیگر، میل‌هایش فوری بودند و شاید عاقلانه نبود که چشم به راه دور داشته باشد. با در نظر گرفتن همه این‌ها، خون‌آشام بر شیطان جست (که با رغبت پذیرایش شد) و مقدار چشمگیری خون از آن وسوسه‌گر کهن مکید و در کمال تعجب دید که خونش کاملا تازه است و هیچ زیانی هم ندارد.
شیطان هیچ تلاشی برای دفع او نکرد و خون‌آشام توانست، اگر بتوان این را ضیافت نامید، به فراغت سیر کند. سرانجام، سیر و سیراب، عقب کشید و دید که شیطان پیکری لاغر و چروکیده بر زمین است، یکسره تهی از جان یا مایعات.
شیطان را کشتم، خون‌آشام فکر کرد. با همه این احوال، حیف بود که شاهدی نبود. در روزگار ساده‌تر، فکر کرد، دست‌کم مدالی نصیبش می‌شد.
اما در آن آشوب بی‌کرانه نه مدالی بود و نه مدال‌دهنده‌ای. تنها همان وعده غذایی بزرگ بود که درونش مانده بود و احساس مبهمی از حسرت که خون‌آشام، دیری نگذشت، آن را ملالت تفسیر کرد. دیگر حتی امید به خوراکی دیگر هم نبود، و ابدیتی تحمل‌ناپذیر از تنهایی.
با این فکر و افکار ناامیدانه دیگر به آن خلأ بی‌شکل نگریست. شاید به‌هرحال می‌توانست کاری در این باره بکند، فکر کرد.
با نیرویی که از خون شیطان عمل‌گرا گرفته بود، دست به کار شد.
اندکی صبر کرد پیش از آنکه موجودات شناگر و خزنده را بیافریند. شتاب را چه فایده. زمان و قدرت‌هایش او را آسوده کرد.
به‌موقع، طعمه از راه می‌رسید.
