شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«بهتر است همان‌ها بگیرندت و کار یک‌سره شود.»
دزدگیر به صدا درآمد و نیتن از خواب بیدار شد.
از پشت شیشه ضدگلوله پنجره کنار تختش بیرون را نگاه کرد؛ چون خطری آشکار ندید، بندها را باز کرد، نشست و دزدگیر را خاموش کرد و زیر لب ورد «خرگوش، خرگوش» را خواند. صلیب نقره‌ای را از گردنش درآورد و برای روز لباس پوشید، از زیرپیراهن زره‌ای آغاز کرد و بعد شورت‌های کوتاه آستر سربی.
پس از آن‌که سیر را در هر پنجره گذاشت، با دعاهای مناسب مخروطی کندر سوزاند تا خدایان را خشنود کند. با احتیاط، در حالی که دست‌هایش در دستکش لاستیکی بود، موش سفید نیش‌کشیده‌اش، تئودوسیوس، را از قفس بزرگش بیرون آورد و بعد، پس از آن‌که مطمئن شد در را پشت سرش قفل کرده — هم سه قفل معمولی را و هم قفل ویژه‌ای را که پلیس نمی‌توانست باز کند — راهی رستوران سر نبش شد تا صبحانه بخورد. همچنان که همیشه مراقب چیزهایی بود که از دیوارها می‌آیند، با اشتها غذا خورد، پس از آن‌که کمی از هر چیز را به تئودوسیوس داد تا زهر را بررسی کند.
اندکی بعد، نیتن با کیف در دست، راهی دفترش در مرکز شهر شد. همسایه آزاردهنده‌اش ادی، انگار از هیچ‌جا، جلوی او سبز شد. نیتن آن‌قدر سرگرم پرهیز از قدم گذاشتن روی درزهای پیاده‌رو بود که او را ندید که می‌آید.
ادی فریاد زد: «سلام، نیتن! کار و بار چطوره؟»
نیتن علامتی زد تا چشم‌زخم را دفع کند، نگاهی به اطراف انداخت تا دیگر خطرها را ببیند، بعد چیزی زیر لب گفت درباره دیر رسیدن.
«آه، لعنتی، نیتن، خب چند دقیقه دیر می‌رسی! من دیروز تمام روز را از دست دادم و هیچی‌ام نشد! تو زیادی نگرانی، می‌دانی؟ چرا همیشه… هی! آن چیست؟ هی! کمک!» این جمله آخر را وقتی گفت که چند ترول بزرگ و چند غول‌سنگی از بوته‌های نزدیک ناگهان بیرون پریدند. با خنده‌های زشت و حرف‌هایی درباره بی‌احتیاطی، ادی را گرفتند، محکم بستند و بردند.
نیتن رفتنشان را تماشا کرد، بعد بی‌اعتنا راهش را به‌سوی ایستگاه اتوبوس ادامه داد. او از آن جماعت در امان بود. آن‌ها که نگرانش می‌کردند دیگران بودند، و آن‌ها فقط شب‌ها بیرون می‌آیند.
