شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«جایی که خیال، سعادت است—»
تصمیم گرفت که وقت بازگشت است.
و خشک‌شده در بدنی بیدار شد که از سرما می‌لرزید، خود را ناتوان و ماشینی حس می‌کرد، در خیابانی معمولی به‌سوی قطاری معمولی می‌رفت، برای رفتن به کاری معمولی.
خانه‌هایی که از کنارشان می‌گذشت خالی به نظر می‌رسیدند، با پنجره‌های غبارگرفته و پرده‌های کج. در هوا بویی بیمار و ضعیف بود که آن را می‌شناخت: بوی گندیده گوشت. به یاد نمی‌آورد که از خواب برخاسته باشد یا لباس پوشیده باشد، و مطمئن نبود که صبح است، اما همچنان راه رفت.
چمن هر چمنزار مربعی مرتب کوتاه شده بود. تکه‌های یک عروسک روی یکی از چمن‌ها افتاده بود که شاید چمن‌زن از رویش گذشته بود. پرچین‌ها مربع و کوتاه کوتاه شده بودند. یک پرچین با شیب تمام می‌شد، بلندی‌ای پیوسته کاهنده که ریشه آخرین بوته ردیف را می‌برید.
سگی با یورتمه‌ای نزدیک به زمین گذشت، سر پایین و پهن، مثل جانوری وحشی. وقتی می‌گذشت نگاهی بی‌اعتنا و زردچشم به او انداخت، بعد با همان سرعت دورش چرخید، بعد ناگهان دگرگون شد، شاد و دمتکان و کم‌رو، به او نزدیک شد تا نوازشش کنند، دیوانه‌وار شادی و تسلیم را نشان می‌داد.
چارلز سرش را نوازش کرد و اطراف را نگاه کرد. آن سوی خیابان هارولد استیونسون با همان قدم‌های همیشگی‌اش تند می‌رفت تا به همان قطار برسد. چیزی در برش کتش درست نبود. روی تنش می‌افتاد، با پارچه‌ای زیادی. چارلز به دستش نگاه کرد که سگ را نوازش می‌کرد. مچی باریک و لاغر داشت با استخوان‌هایی که از پوست رنگ‌پریده بیرون می‌زد.
هارولد نزدیک‌تر شد و روبه‌رویش ایستاد، کیفش را تند تکان می‌داد، با ظاهری تیزگوشه و مرتب، مردی که با خط‌های راست کشیده شده بود. همیشه دقیق و موشکاف بود، مردی با عادت‌های کارآمد.
«سلام، هارولد،» چارلی صدایش زد، که انگیزه‌ای مردد او را برانگیخته بود.
«سلام، چارلی. توی ایستگاه می‌بینمت.» هارولد خشک دست تکان داد و راهش را ادامه داد؛ دور زد تا از کنار مردی که روی پیاده‌رو نشسته بود بگذرد و رفت. آن قامت روی پیاده‌رو چهارزانو در حالتی یوگی نشسته بود، چشم‌ها باز، و تکان نمی‌خورد. کاملا لباس پوشیده بود، اما صورتش استخوانی بود.
چارلی دوباره سر پایین آورد تا سگ را زیر دست نوازشگرش ببیند، اما سگ بی‌صدا گریخته بود. چارلی راست شد، دست بی‌استفاده‌اش را در جیب گذاشت و کیفش را تکان‌تکان به سوی ایستگاه راه‌آهن راه افتاد. کم‌کم از یکنواختی بی‌طاقت می‌شد.
تنها با جسمش تا ایستگاه راه‌آهن رفت، روی نیمکتی نشست، روزنامه‌ای را که در جیبش یافت گشود و پیش صورتش گرفت تا خود را به خواندن بزند. دیگران جدا از هم روی نیمکت‌ها نشسته بودند، چیزی برای خواندن پیش صورتشان گرفته بودند، بی‌حرکت و بی‌ورق‌زدن.
چارلی در درون سرش به آن کشور دیگر بازگشت. ناگهان بادهای گرم و ملایم بر پوست برهنه‌اش. بر قله تپه‌ای نوک‌تیز، تکیه‌داده. خود را به باد تکیه داده، تقریبا با حس پرنده‌ای که آماده برخاستن است. بیشتر به جلو خم شد، حس کرد پاهایش صخره و خاک سخت و خشک را می‌فشارد، بعد با شتابی جهنده و بی‌زحمت از شیب پایین دوید و هنوز در حال دویدن به ساحلی شنی و خیس رسید. پیچید و با پاهای دونده‌اش شیارهای عمیق Sشکل انداخت، آهسته شد و بعد با جستی جلوی دو مرد ایستاد که خمیده بر تخته‌موج‌سواری طرحی را رنگ می‌زدند.
یکی به دیگری گفت: «الگوی یک نماد اندیشه‌هایمان را شکل می‌دهد و اندیشه‌هایمان پیچش ساحل را.»
چارلی دستش را روی شانه‌ای برنزه گذاشت، و تماس را نیمه‌حس کرد. گرم بود، اما دور و مربوط به زمانی خیلی پیش، انگار نمی‌توانست کاملا به جایی که آن‌ها بودند بازگردد. گفت: «جیم. جیم، مهم است.»
جیم برخاست و رو به او ایستاد، سینه‌ای فراخ و آفتاب‌گرفته، موهایی بلوند که آفتاب روشن‌شان کرده بود. پشت سرش، دورتر روی ماسه، دختر درازپایی که مال او بود خوابیده بود، که احتمالا همان همسر چاقش بود در خانه، در حومه. «چی…؟»
«جیم، همه باید بیدار شوند و به کارشان برگردند و کار را به راه بیندازند. همه‌چیز دارد می‌ایستد. بدن‌هایمان دارند می‌میرند. نمی‌توانیم این‌طوری رهایشان کنیم.»
جیم گفت: «بدن‌هایمان حسابی سرحال‌اند.» و به گستره براق و روغن‌مالی‌شده سینه خودش نگاه کرد. «آن‌ها را با خودمان آورده‌ایم.» شورت شنای آبی پوشیده بود.
«اما واقعی نیست. باید به واقعیت برگردیم.»
جیم گفت: «واقعیت چیست؟» بازویش را نیشگون گرفت و پوزخند زد. صدایش که دور می‌شد گفت: «ببین، درد دارد. الگویی که می‌کشیم خط تصویر را شکل می‌دهد، مثل خط سرنوشت در کف دست یا جاده ابری‌ات به آسمان.» صدای دور محو شد.
چارلی بیدار شد و خود را در قطار یافت. قطار بین دو ایستگاه ایستاده بود. از پنجره بیرون را نگاه کرد و علف‌های هرز سبزی دید که در کنار ریل‌ها می‌روییدند و از شیب تندی بالا می‌رفتند، مثل باغچه‌ای سنگریزه‌ای و شیب‌دار کنار قطار.
جهت خورشید بعدازظهر را به یادش آورد. مردی را که آن سوی راهرو روی صندلی نشسته بود و کتاب می‌خواند صدا زد و متوجه شد افراد کمی در قطار هستند، نه آن جمعیتی که به یاد داشت.
چارلی پرسید: «کجاییم؟»
مرد با جدیت گفت: «خدمات بی‌کیفیت. مالیات‌های سنگین. کلاه‌برداری هم که از حد گذشته.» به روزنامه‌اش زد. «تحقیق و تفحص.» و دوباره شروع کرد به خواندن. روی عینکش لکه‌های انگشت بود که بخارش را گرفته بود، و روزنامه زرد شده بود و از بس تا خورده بود پر از خط تا بود.
رسیدگی‌کننده قطار از آنجا گذشت. با آوایی آهنگین گفت: «تأخیر جزئی در خدمات. تأخیر جزئی در خدمات.»
