همرسانی:

جو آر. لنسدیل

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«هیولایی! هیولایی!»

آره، می‌دانم، دکتر، قیافه‌ام افتضاح است و بویم هم بهتر نیست. اما تو هم اگر مثل من همیشه در تکاپو بودی، از دو طرف گردنت میخ بیرون زده بود و این زخم دیوانه‌وار هم روی پیشانی‌ات بود، همین‌طور می‌شدی. آدم فکر می‌کند شاید بعد از کشیدن بخیه‌ها به آدم می‌گفتند روی زخم کره کاکائو بمالد، اما نه، عمرا. برایشان مهم نبود که صورتم مثل ریل قطار باشد. هیچ گوشتی از دماغ شان کم نشد.

و این تیپ و قیافه را ببین؟ قشنگ است، نه؟ یک‌جور می‌خواره اوایل کار یا معتاد اواخر کار. باید با همین خرت‌وپرت یک دور در خیابان راه بروی تا ببینی مردم چطور زل می‌زنند. کت کوچک است، شلوار کوتاه. و این چکمه‌ها، دیگر جایزه اول را می‌برند. می‌دانی، من فقط یک‌ونود سانتی‌ام، اما با این‌ها نزدیک دو متر و ده می‌شوم! عجب پاشنه‌ای.

اما گوش کن، چه‌طور می‌توانم بهتر از این باشم؟ حتی پول ندارم برای خودم از گودویل یک کراوات بخرم، چه برسد به یک دست لباس نو. و تا حالا برای کسی به اندازه من لباس پیدا کرده‌ای؟ این شانه از آن یکی بالاتر است. آستین‌ها هم‌اندازه نیستند و… خوب، مشکل را که می‌بینی. به تو می‌گویم، دکتر، زندگی هیچ بستر گل نیست.

بدترین بخشش این است که مردم همیشه از من فرار می‌کنند، چیز پرت می‌کنند و می‌خواهند آتشم بزنند.

آه، آن یکی دیگر کلاسیک است. یعنی، مدتی منجمد بوده‌ام، زیر گل بوده‌ام، هر چه بگویی، اما محبوب قدیمی همان مشعل است. و من از آتش متنفرم. که این مرا یاد چیزی می‌اندازد. فکر می‌کنی می‌توانی از سیگار کشیدن خودداری کنی، دکتر؟ یک‌جورهایی عصبی‌ام می‌کند.

ببین، داشتم از آتش می‌گفتم. مرا در آسیاب‌های بادی، قلعه‌ها و آزمایشگاه‌ها زندانی کرده‌اند. هر جای دیگری هم که فکرش را بکنی. یک نفر از این جمعیت همیشه فکر هوشمندانه‌ی آتش به سرش می‌زند، و باز همان داستان همیشگی، شهر کباب. بگذار برایت بگویم، دکتر، من خوش‌شانس بوده‌ام. خوش‌شانس را حرف به حرف بنویس: خ-و-ش-ش-ا-ن-س. حرف از یک خوش‌شانسی بزرگ است. یعنی، این یکی از دلایلی است که این‌قدر بد‌قیافه به نظر می‌رسم. این سوراخ‌ها در این کت‌وشلوار از پیش پاره… آره، درست است، خم شو. همین‌جا، می‌بینی؟ این تکه پوست را مستقیم از سرم سوزانده‌اند، دکتر، و اصلا شبیه آفتاب‌سوختگی هم نبود. یعنی واقعا درد داشت.

و من هیچ کودکی‌ای نداشته‌ام. فقط یک پسر بزرگ و خنگ در تمام عمرم. هیچ قرار و مدار عاشقانه‌ای. هیچ دوستی‌ای. هیچ‌چیز. فقط این عقده‌ی شخصیت، و این حس که همه از همان نگاه اول از من متنفرند.

اگر روزی ویکتور یا ایگور را به چنگ بیاورم، اوه پسر، باید گردنشان را بشکنم، دکتر. و از عهده‌اش برمی‌آیم، باور کن. اینجا بود که توی ظرف غذای سربازی خرابکاری کردند، دکتر. مرا قوی ساختند. واقعا قوی.

یک سکه‌ی ده‌سنت به من بده. آره، ممنون.

حالا این را ببین. بین شست و انگشت. اوهههه. این را چه می‌گویی؟ مثل یک نان لواش تخت شد.

آره، حق داری. کمی هیجان‌زده شده‌ام. تکیه می‌دهم و راحت می‌گیرم.

راستی، بوی دود نمی‌آید؟

دکتر؟

دکتر؟

دکتر، لعنتی، آن آتش را خاموش کن! تو هم که نه؟ من آدم بدی نیستم، واقعا. برگرد اینجا، دکتر! مرا اینجا تنها نگذار. آن در را قفل نکن!