شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«چیزی در ترجمه از دست رفت.»
جفری یک بار دیگر به طومار پاپیروس غبارگرفته‌ای نگاه کرد که کنار شمعی روی ویترین گشوده بود. البته نیازی نبود دوباره بخواندش. شش بار ترجمه‌اش کرده بود تا مطمئن شود خطایی نیست، و حالا از حفظ می‌دانست چه در آن است. نیایش‌های واجب به اوزیریس و رع، فهرستی از مواد، دستور تهیه‌شان، و وعده زندگی جاودان و قدرت بی‌کران. و در پایان کارتوشی که نتوانسته بود ترجمه‌اش کند، اما لازم نبود معنایش را بداند. همه اطلاعات مهم طومار را از پیش رمزگشایی کرده بود.
خوشبختانه همه مواد هنوز وجود داشتند، هرچند پژوهش برای یافتن نام‌های امروزی‌شان سه ماه وقت گرفته بود و گردآوردنشان یک ماه دیگر کاویدن در داروخانه‌ها، شرکت‌های ادویه و کارخانه‌های صنعتی را لازم آورده بود. اما سرانجام کار را تمام کرده بود، و پاداش زحماتش حالا در بشر مقابلش می‌جوشید.
نفس عمیقی کشید و دست به سوی فرمول کیمیاگر فراموش‌شده دراز کرد، فرمولی که به‌زودی او را از جایگاه فرودست مصر‌شناس جوانی به شاه جهان پرتاب می‌کرد. چشم‌ها را بست و مایع تیره و گس را یک‌نفس سر کشید.
در گلو کمی سوخت و جفری ناگهان بازدم کرد. سوختن به دردی در وسط سینه‌اش تبدیل شد، سپس آهسته در تنش پخش شد. نفس نفس زد، اما درد به گرمای سوزان هوای صحرا بدل شد، چنان داغ که نفس کشیدن ممکن نبود.
دندان‌ها را به هم فشرد و دستی به اطراف کشید… چیزی… هر چیزی که دستش را به آن بفشارد. تلوتلوخوران به ویترین خورد، شمع را انداخت و بی‌هدف دست و پا زد. سپس، در یک لحظه آخر و جانکاه، تاریکی مطلقی به سرش هجوم آورد.
بیرون اتاق، صدای پاهایی در راهرو پیچید.
«مطمئنم از این‌جا صدایی شنیدم،» صدایی خفه گفت، و بی‌درنگ تکان دستگیره و صدای خشک کلید در قفل دنبالش آمد. در باز شد و سرپرست موزه به اتاق تاریک قدم گذاشت.
«چراغ‌ها را روشن کن، اسمیت،» گفت، و وقتی لامپ سقفی روشن شد و جسد را دید که روی زمین افتاده، فریاد زد: «خدای من، اسمیت، این یکی از دستیارهای بخش تو نیست؟»
اسمیت پاسخ داد: «چرا، بله. این جونز جوان است.» «چه بلایی سرش آمد؟»
«به نظر می‌رسد خودش را کشته باشد.» سرپرست انگشتان جوان را از هم باز کرد تا کاغذ مچاله‌شده‌ای را که در مشتش بود آزاد کند.
دیگری پرسید: «آن چیست؟»
«گویا یکی از طومارهای انبار است. جونز حتما داشت ترجمه‌اش می‌کرد.»
اسمیت طومار را از دست همکارش گرفت تا بررسی‌اش کند و گفت: «آه، بله، یکی از همان فرمول‌هایی است که قرار است به استفاده‌کنندگانش جان و قدرت ببخشد. موزه چند تایی از این‌ها در انبار دارد؛ راستش از نظر تاریخی اهمیتی ندارند. اما چیز عجیبی است، من هرگز نتوانسته‌ام این کارتوش را که در پایان بعضی از آن‌ها می‌آید بخوانم.»
سرپرست موزه به سند چین‌خورده خیره شد و گفت: «بگذارید ببینم. آه، این فقط یک هشدار است. ترجمه‌اش تقریبا می‌شود: ‹فقط برای مصرف خارجی.›»
