شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«هنوزم سرحال می‌زنند!»
این اب تامپسون بود—اگر آن حدود در دهه ۱۹۶۰ بودید شاید دیده باشیدش: بینی باریک، چانه کم‌مو، مویی از شنی تا خاکستری، چشمانی بیرون‌زده، و شوری گرم و عمیق برای هر چیزی که چرخ داشت. اگر پیستون داشت، چرخ داشت، هر جور میله محرک، اب می‌توانست عاشقش شود. وقتی آن نصف‌تنی پیر تلوتلوخوران به پمپ‌بنزینش رسید، چهار سیلندر قلب تنهایش با جرقه به تپش افتاد؛ بهترین صدای‌های بسیار درونش با مهربانی گفت: ببین چطور سرحال می‌زند! راننده ریشو که از کابین خم شده بود ناچار شد دو بار از او بپرسد: «این راه درست المپ است؟»
یک شوی واقعی ۱۹۳۷، به شیرینی روزی که از تخم درآمد. آه—البته اینجا و آنجا چیزهای کوچکی هم بود. اب خودش را جمع‌وجور کرد. «هرگز نشنیده‌ام. سمت نیویورک می‌روید—شاید آن‌طرف‌تر جایی باشد.» کاپوت گلی هوسش را تکان داد؛ وقتی این سوسک رعد ساخته شد، خط‌بندی بدنه چیزی بیش از شروع یک فکر نبود. «آب؟ روغن را چک کنم، قربان؟»
«بله، هر دو. فکر کنم بنزین به‌قدر کافی دارم.» صدای راننده خسته بود، شاید از گرمای ژوئن. اب تامپسون کاپوت را بالا زد و کاوش کرد. محکم، محکم… «این‌روزها دیگر مثل این را نمی‌سازند.»
«گمان نکنم.» در پشت کامیون زنی خواب‌آلود با ردایی گشاد از کتان سفید سر پلنگی را می‌خاراند و چند بزغاله خجالتی را می‌پایید.
اب شگفت‌زده شد: مثل آن ساعت اینگرسول یک‌دلاری بود که پدرش به آن می‌نازید—و آه، خدای من، آن دیگر چقدر پیش بود؟ پیش از آنچه جنگ جهانی دوم نامیدند؟—اب درست به یاد نمی‌آورد. طبعا این دختر پیر کتک خورده بود—بدجور کتک خورده، و تقریبا سی ساله. اما تیک‌تیک می‌کرد. سرحال می‌زد. تسمه پروانه نو می‌خواست. نشتی در بالای رادیاتور—کمی زنجبیل بریز، شاید خودش را ببندد. و سوپاپ‌ها… لکه روغن کثیف روی میله اندازه‌گیری را به راننده نشان داد. «یک کوارت می‌خورد، شاید دو تا.»
مرد ریش‌دار گفت: «بسیار خوب». زن با لحنی سرزنش‌آمیز چیزی زیر لب به پلنگ گفت و ریسمانی کوتاه به قلاده علفی گردنش بست. وقتی روغن ریخته شد، راننده با شرمندگی گفت: «به نظر خیلی پرصدا می‌آید.»
«آن سوپاپ‌هایت است، آقا. می‌توانم کمی سفتشان کنم. یک تپت شل داری، نمی‌دانم—می‌توانم کمی سفتش کنم، فقط نه زیاد، چون اگر زیادی سفتش کنم دیگر قدرت نمی‌گیری، همین.»
«خب—» راننده فرهای انبوهی را که روی شاخ‌های پیشانی‌اش ریخته بود خاراند. «خب، فرض کن تو—»
«خیلی وقت است که سوپاپ‌هایش را واقعا درست نکرده‌اند، درست می‌گویم، آقا؟ بدبختانه من ابزار سوپاپ‌کاری ندارم. اما می‌توانم نگاهی بهش بیندازم، یک فکری بدهم، هیچ خرجی برایت ندارد، با کمال میل. بدان که آن تیک‌تیک هیچ آسیبی نمی‌زند، فقط تپت است، اما آن سوپاپ‌ها—» اب از خجالت آب دهان انداخت.
«بله، نگاهی بهش بینداز. خیلی ممنون می‌شوم.»
«تقریبا مثل یک ساعت‌جیب درست‌وحسابی، آقا — باید تمیزش نگهش داشت.»
«بله. نگاهی بهش بینداز، یک فکری بده دستم.»
اب از خوشحالی آهی کشید. «خیلی خوب. بگو بیست دقیقه…»
می‌شد آن‌قدر بزنی‌شان که مغزشان بپرد، با خودش فکر کرد — باز هم جان می‌گرفتند. شرط می‌بست که همین حالا هم می‌توانست یک گردنه ده‌درصدی را با دنده سنگین بالا برود. راستش سوپاپ‌ها بد نبودند، دید — آهی روی فیلر کشید و در اندوهی کوتاه، مثل نوازش بال، آرزو کرد که کاش جایی، به نحوی، می‌شد کارگاهی درست‌وحسابی راه انداخت. فرض کن پول به اندازه‌ای بود که یک دستیار بگیری — آن‌وقت شاید یک اتاق الحاقی در ضلع جنوبی، با جا برای بالابر — چرند است: dreaming به چه کار می‌آید… سوپاپ‌ها بد نبودند — کمی ناهمواری، که بعد از این همه بی‌توجهی طبیعی بود. جان می‌گرفت. این‌ها را دیگر مثل قدیم نمی‌سازند —
زن سفیدپوش در فضای باز دور مخازن گاز، پلنگ را با قلاده تمرین می‌داد؛ بزی بدعنق بع‌بع می‌کرد.
نه اینکه ماشین‌های نو عیبی داشتند، اب با خودش فکر کرد — به‌خصوص آن مدل‌های پرنده که فقط بیست فوت فاصله می‌خواستند تا بال دربیاورند و از جاده بزنند بیرون: آن‌ها ممکن بود وقتی چند تا از آن ایرادهایشان برطرف شود، حسابا خوشگل باشند. و نمی‌شد انکار کرد که مدل‌های زمینی نو، خوش‌ترکیب و قشنگ بودند: پنجاه مایل با هر گالن، اگر میانگینت بیشتر از صد مایل در ساعت نبود. اما این بچه قدیمی را بگیر — «آقا،» اب تامپسون گفت، «کمپرسیون داری، حرفم را باور کن. روی سربالایی‌ها نباید هیچ دردسری داشته باشی.»
«درست است. روی سربالایی‌ها هیچ دردسری ندارم.»
«استارت زیاد خوب نیست. ممکن است کمی آسیب دیده باشد، نمی‌دانم.»
«می‌خواستم همین را بپرسم. دردسر اینجاست، توی همین کابین.»
«چی؟ آنجا هیچ‌چیز نیست جز همان دکمه‌ای که پایت را رویش می‌گذاری.»
«می‌دانم. پایم مدام به آن گیر می‌کند.» آب در سمت راست را باز کرد؛ دکمه به‌قدر کافی سالم به نظر می‌رسید. «فکر کردم، اگر بتوانید کمی بیرون‌ترش بسازید—؟» راننده کف شکافته سمش را به آب نشان داد. «همین شکاف اینجا—می‌بینید، دکمه تویش گیر می‌کند.»
«آه، لعنتی، پلاستیک فوری درستش می‌کند.» آب به کلبه‌اش تاخت، خوشحال. خوب بود که برای یک بار هم که شده، چیز درست‌وحسابی دم دست داشت. با وسیله‌ای مثل تفنگ گریس‌پاش برگشت. «این توی این کار چیز تازه‌ای است. با تماس با هوا سخت می‌شود، جدی می‌گویم سخت می‌شود. به هر چیزی می‌چسبد—تا خشک نشده باید با احتیاط دستش زد. به‌صورت اسپری بیرون می‌آید، مثلا.» پلاستیک را با ظرافت روی دکمه استارت پاشید و آن را با پلاستیک از پدال گاز فاصله داد و برجسته‌تر کرد. «حالا امتحانش کنید، قربان.»
«آه، خوب است. دقیقا همان چیزی که در ذهن داشتم. خب، سوپاپ‌ها—»
«زیاد بد نیست. اما توصیه می‌کنم جایی توقف کنید که تجهیزاتش را داشته باشند. ممکن است مدت زیادی دوام بیاورد، یا—خب، ممکن است کم‌کم شروع کند به صدا دادن، نمی‌دانم. باید انجام شود.»
«خودم رسیدگی می‌کنم. خیلی ممنون.» زن و پلنگ دوباره سوار کامیون شدند. «چقدر بدهکارم؟»
آب گردنش را مالید. «سه دلار… متشکرم، قربان. باز هم تشریف بیاورید.» کامیون کوچک راه افتاد. «عیسیٰ، جدی می‌گویم! سی سالش است و هنوز سرحال است، به‌قدری شیرین که خدا بیامرزدش.»
