شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«یک‌راست می‌روم سراغ رده‌های بالا.»
صدایم کن جی.آی. جوزف. من هم فقط یکی دیگر از آن آدم‌هایم که صلیبی روی دوش دارد و رفته بیرون تا در جنگ دعا برای پیاده‌نظام شیرخوار مقدس بجنگد. آره، به زانو برای خدا و آمریکای خوب قدیم.
در ایستگاه هالوکوپتر با دخترخانمم خداحافظی کردم. اشک‌هایی به اندازه اورشلیم روی گونه‌هایش بود. روز بعد رفت در تیپ سنت بریجت از سپاه هفتم صومعه‌ها. من را فرستادند آن سوی آب، ضمیمه نیروهای ضربه ساتوری ذن صفر صفر. دیگر هیچ‌وقت همدیگر را نمی‌دیدیم، در این دنیا.
ژنرال یاماها با مراقبه‌های باغبانی کار سخت، کوآن‌های آشپزخانه‌ای (KP) و مانتراهای مجوز رمز فوق‌محرمانه، ما را به شکل انداخت. من و رفقای خل‌وچل‌م را در تبت پشت خطوط مائوئیست‌ها چترانداختند. وسط زمستان. عده کمی از ما با ایمانی سالم برگشتیم. چرخ‌های دعا یکپارچه یخ زده بودند.
رئیس‌جمهور کارتر از باغ رز کاخ سفید پخش کرد، جایی که از روی موتورسیکلت کراس‌کانتری‌اش خطابه‌ای خواند. دو برادر دنیوی‌اش از پشت محراب پوزخند می‌زدند. «خدا با ماست،» گفت، مستقیم به دوربین، «اما ما از کمبود دعا رنج می‌بریم. باید فورا بودجه دفاع الهی‌مان را افزایش دهیم. حق ماست که صدقه به‌دوش بکشیم. آمین.»
این برای بچه‌های پژوهش و توسعه الهیاتی خبر خوبی بود، اما برای پیاده‌نظام‌های خدا مثل من خبر بدی. حالا داوطلبم کرده‌اند برای مأموریتی به لهستان روس، جایی که پاپی زخمی رهبری مقاومت را در دست دارد.
جنگ جهنم است.
