شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«هر چه پول بدهی، همان را گیرت می‌آید.»
«اینجا خلبان صحبت می‌کند. به دلیل شرایطی خارج از کنترل شما، این هواپیما تا پانزده دقیقه دیگر در مسیر انتظار دور می‌زند، سپس به بهشت صعود می‌کند. مسافران واجد شرایط اجازه پیاده شدن دارند. متشکرم.»
اول آن کشیش چاق با سیگارگیر حرف زد؛ با دهانی پر از انگورهای بنفشی که از جیبش می‌خورد، کلمات را تف‌تف‌کرد.
«این دیگر چه مسخره‌بازی‌ای است؟»
پسرکوچکی شروع کرد به گریه کردن چون مادرش نگران به نظر می‌رسید، و مرد جوانی و همسر جوان‌ترش دست یکدیگر را فشار دادند. بخش توریستی هواپیما، جایی که همه نشسته بودند، شلوغ بود اما ساکت.
جلوتر، در بخش درجه‌یک، مرد کوتاه‌قد و پهن‌هیکلی با دست‌های پرمو و پیراهن صورتی‌ای که حروف اول نامش رویش گلدوزی شده بود، به طرف زن بلوندی که کنار پنجره نشسته بود پیچید. «حتما سقوط کرده، پاف. کار همین است.»
مردی لاغر و آفتاب‌سوخته با سبیلی آراسته که پشت سرشان نشسته بود، خم شد. «چی گفتی، مکس؟»
«گفتم حتما ما را از مسیر پرت کرده‌اند.» مکس دستش را به بازوی بلوند زد. «نگران نباش، پاف، فقط صورتت را درست کن. هر اتفاقی هم بیفتد، بگذار بابا حرف بزند.»
وقتی مهماندارها نه تکان خوردند و نه لبخندی بر چهره‌های لاکی‌شان نشاندند، مسافران شروع کردند به هم نگاه کردن و بعد به حرف زدن. بیست‌و‌یک نفر در درجه‌یک بودند و پنجاه‌و‌هشت نفر در توریستی، و صدایشان ناگهان بلند شد، همان‌طور که صدای موتورها فروکش می‌کرد. کشیش چاق انگورها را قورت داده بود، کمربند ایمنی‌اش را باز کرده بود و به راهرو آمده بود.
گفت: «این خنده‌دار نیست. این کفرگویی شنیع است، و یک شوخی بی‌رحمانه.»
خانمی موخاکستری با چشمان آبی روشن آستین سیاهش را کشید. «آه، پدر، چه جلالی، ما داریم منتقل می‌شویم، به آغوش او گرد می‌آییم، به‌اصطلاح.»
کشیش زیر لب گفت: «به‌اصطلاح، به‌اصطلاح،» و سنگین نشست، روی سگک فلزی.
جلوتر، مرد سبیل‌دار به شانه‌ی مکس زد. «سخت می‌شود، مکس، فکر می‌کنی بد می‌شود؟»
«آرام باش، چارلی، این چیزها را هیچ‌وقت نمی‌شود گفت.» مکس انگشتان کلفتش را روی بازوی پاف کشید، اما بلوند داشت ریملش را درست می‌کرد.
دو ردیف جلوتر، مردی فربه با کت‌وشلوار آبی دست نرمش را زیر پیراهنش و زیر پستان چپش می‌لغزاند و نفس‌نفس می‌زد. زنش، زنی لاغر با چهره‌ای مثل سردرد، گفت: «به همه‌ی آن صبح‌های یکشنبه فکر کن که گلف بازی می‌کردی، هری.»
زوج جوان توریست حالا فهمیده بودند و به هم لبخند زدند. «خوشحالم که صبر کردیم، عزیزم، تو هم خوشحالی که صبر کردیم؟»
گفت: «ارزید به انتظارش.»
«منظورم این نبود، عزیزم، منظورم این است که همه‌چیز را درست انجام دادیم و حالا…»
زن موخاکستری شروع کرد به ورد خواندن: «مرا برکت بده، ای پدر، برای…» اما همه‌ی اطرافیانش شروع کردند به صدا زدن کشیش و کشیدن آستینش. او دوباره تلوتلوخوران به راهرو افتاد، تخم انگور تف کرد و به دستشویی دوید. اشغال بود.
«مامان؟» پسرک نالید، و مادرش لبخند زد و دستش را نوازش کرد.
«زود است با بابا باشی، زود است با…»
ناگهان موتورها کاملا خاموش شدند و هواپیما شروع کرد به اوج گرفتن.
«زود، زود،» بانوی موخاکستری با جامه توریستی، تقریبا از سر وجد، فریاد زد، و زوج جوان لبخند زدند و هوا را نزدیک گونه‌های یکدیگر بوسیدند، و مادر پسرش را محکم در آغوش گرفت و سه زن جوان نزدیک آشپزخانه صلیب کشیدند و کشیش زانو زده بود، سرش را به در قفل‌شده دستشویی تکیه داده بود.
در فرست‌کلاس سکوت عمیقی بود. مرد فربه به پنجره تکیه داده بود و مکس پنجاه دلار را تا کرد و در دست پاف گذاشت. «ممکن است از هم جدا شویم، عزیزم.»
هواپیما فرود آمد و بلندگو دوباره خش‌خش کرد.
«خلبان شما هستم، در بهشت فرود آمده‌ایم، همه مسافران فرست‌کلاس پیاده شوند. کسانی از شما که با ما ادامه می‌دهند، لطفا مطمئن شوند کمربندهایشان بسته است. می‌توانید سیگار بکشید.»
