شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«تا حالا به این واژه‌گردانی دقت کرده‌ای؟»
بیلی اوندیل شب کریسمس خوابش نبرد. در تخت دراز کشیده بود و تماشا می‌کرد که دقیقه‌ها از روی ساعتش رد می‌شوند. مضطرب بود، هیجان داشت، دلش شور می‌زد، نقشه‌ای در سر داشت.
صبر کرد تا حس کرد به‌قدر کافی صبر کرده، بعد بی‌صدا از اتاقش بیرون خزید و حواسش را جمع کرد که مبادا کسی هنوز نیمه‌بیدار باشد. از نرده پله سر خورد پایین تا از پله‌های قژقژی رد شود و چون کیف می‌داد.
بی‌درنگ دست به کار شد، تله‌اش را کار گذاشت، آزمودش، مطمئن شد که همه‌چیز درست است. برای بار دوازدهم به این فکر افتاد که در شومینه آتش روشن کند، و برای بار دوازدهم تصمیم گرفت که بابانوئل آتش را به‌موقع می‌بیند. خصوصا اگر شکش درست از آب دربیاید. اما همه این کارها را برای همین می‌کرد.
بعد نوبت انتظار بود. پشت درخت نشست و ناخن‌هایش را جوید. بلند شد، شروع کرد به قدم زدن، به این فکر افتاد که از کیف‌پول مادرش سیگاری بردارد، منصرف شد، باز قدم زد، و داشت بلند می‌شد که سیگار را بردارد که صدایی از پشت‌بام شنید.
هو هو هو، جلینگل جلینگل. صدای سم‌ها به پشت‌بام کوبید. بیلی به جای همیشگی‌اش پشت درخت دوید و عصا را با دست‌های مضطرب چنگ زد. به گوزن‌های شمالی فکر کرد، چون اگر نظریه‌اش درست بود، گوزن‌ها فرق می‌کردند، اما وقت نداشت دنبال این فکر را بگیرد.
هو هو هو، آخ آخ، وای، آخ. بابانوئل داشت پایین می‌آمد. بیلی فکر کرد کاش چاقویی توی دودکش فرو کرده بود.
آه، خب، هو هو، ووووووای، آخ! بابانوئل از شومینه بیرون آمد، پایش را روی اسکیت گذاشت و پرواز کرد توی درخت. بیلی فرشته را از درخت پایین انداخت و فرشته با صدای برخوردی به سر بابانوئل خورد. بعد بیلی با عصا زد به سر بابانوئل. بابانوئل بی‌هوش افتاد روی زمین.
بیلی دست‌های بابا نوئل را به درخت بست و پاهایش را به هم پیچاند. بعد نظریه‌اش را تأیید کرد و برای مدرک عکس گرفت. منتظر ماند تا بابا نوئل به هوش بیاید.
بابا نوئل با سردردی وحشتناک به هوش آمد. فهمید کجاست و شروع کرد به فحش دادن، رشته‌ای بلند از دشنام‌هایی که گفتنشان زشت‌تر از آن است که تکرار شود. وقتی «سخنرانی»اش تمام شد، گفت: «چرا این کار را کردی، بیلی؟ اگر هدیه‌های من را می‌خواهی، ببرشان. به درک. فقط یعنی کلی بچه ناامید می‌شوند.»
بیلی گفت: «کادوهایت را بردار و یکی‌یکی فرو کن در همان کون گنده‌ات. کادوهایت را نمی‌خواهم. تنها چیزی که می‌خواستم مدرکی بود که ثابت کند تو کی هستی، و حالا دارمش.»
«باشد پسر، مرا گرفتی.»
«گم شو. پدرم بالاست، آنقدر پک زده که یک فیل را خواب می‌کند. می‌دانم تو کی هستی.»
«لعنت، فکر می‌کنم واقعا می‌دانی.»
«درست است، سانتا. می‌دانم چرا همیشه سرخ می‌پوشی، و دلیلش این نیست که با بینی‌ات جور دربیاید. آن شوخی، با عوض کردن اسم‌ها، خیلی خوب بود. خوشم آمد.»
سانتا بی‌هیچ تأکیدی گفت: «سرشار از شوقم.»
بیلی پرسید: «آه. چرا این‌قدر غمگینی، شاهزاده؟ غمگینی که گربه از کیسه بیرون افتاد، همراه با آن همه چیز دیگر که توی آن داری؟»
«می‌دانی چه دردسری هستی، ا… درد گردن،
سانتا گفت: «بیلی؟ من کارهایی دارم که باید انجام دهم، و تو مانع من می‌شوی».
«آه، چه بد. پرنس شر نگران است که به‌قدر کافی هدیه پخش نکند؟ تسک تسک.»
سانتا گفت: «تو بی‌ادب‌ترین بچه‌ای هستی که می‌شناسم، و فکر می‌کنم همه‌ی بچه‌ها بی‌ادب‌اند.»
بیلی در پاسخ به حرف سانتا صدای چندش‌آوری درآورد. بیلی پرسید: «می‌شود چیزی به من بگویی؟» «چرا این کار را می‌کنی؟ چرا کادو می‌دهی، و تخم‌مرغ در عید پاک، و عشق در روز ولنتاین، چرا؟»
سانتا خشک گفت: «حدس بزن. قرار است رهایم کنی؟»
دوباره پرسید: «تا جواب نگیرم، که مطمئنم. چرا این کار را می‌کنی؟»
«تو شری، تو زرنگی، خودت بفهم.»
«اگر می‌توانستم بفهمم، نمی‌پرسیدم. به من بگو.»
سانتا گفت: «هیچ راهی به اندازه‌ی عشق، نفرت به بار نمی‌آورد.»
«چرند. این تعریف عشق را خراب می‌کند.»
«واقعا؟ فکرش را بکن. نصف قتل‌ها چیست؟ زن و شوهر. بهترین دوست‌ها چطور بهترین دشمن می‌شوند؟ با دنبال کردن یک نفر. نمی‌بینی؟ عشق و نفرت دست در دست هم می‌روند، مثل زندگی و مرگ. می‌خواهی رهایم کنی؟»
بیلی در همه‌چیزهایی که سانتا گفته بود می‌اندیشید. «حرفت را می‌فهمم، سانتا، اما هنوز چیزهایی هست که نمی‌فهمم. چرا هدیه پخش می‌کنی؟»
«آن‌ها با شرارت هم همراه‌اند. تا به حال ندیده‌ای دو بچه بر سر اینکه هدیه بهتری نصیب کی می‌شود دعوا کنند؟ فقط به چیزهایی که می‌پرسی فکر کن، جواب‌ها را می‌گیری.»
«نه. درست است، هدیه‌ها کمی شرارت به بار می‌آورند، اما عشق زیادی هم می‌پراکند. روز ولنتاین هم همین‌طور، عید پاک هم همین‌طور، همه تعطیلاتت هم همین‌طور.»
«دنیا بدون اضداد نمی‌تواند وجود داشته باشد—عشق و نفرت، زندگی و مرگ، روز و شب، و غیره. هیچ‌کس نمی‌تواند کاری بکند بی‌آنکه اضدادی پیش بیاید. من می‌کوشم شرارت به بار آورم، و قدری خوبی از آن حاصل می‌شود. تو هم همین‌طور، همه هم همین‌طور که هر کس می‌کند. می‌خواهی رهایم کنی؟»
«فکر می‌کنم منظورت را می‌فهمم. من هم ضدی دارم؟»
«البته. هر کسی دارد. احتمالا با او ازدواج می‌کنی. اما برایت خبر بدی دارم. نقشه‌ات جواب نمی‌دهد. عکسی که گرفتی هیچ‌کس را قانع نمی‌کند.»
«آره، حتما، انگار که واقعا باورم می‌شود.»
«راست است. قبول نمی‌کنند که سانتا چیز دیگری باشد. باز هم همان نظریه اضداد. مردم فکر می‌کنند سانتا خوب است. باور کن. دیگران هم امتحان کرده‌اند کاری را که تو می‌خواهی بکنی.»
«یعنی همه کاری که کرده‌ام به هدر می‌رود؟»
«نه. فهمیده‌ام که تو شروری، و این مهم است. راستش آنقدر شروری که پیشنهادی برایت دارم. چه‌طور است که یکی از دستیارهای من بشوی، یک کوپید، یا شاید یک خرگوش کوچولو؟»
«نه ممنون. تحملش را ندارم. همین‌طور که هستم خوبم.»
«نمی‌خواهی الف بشوی، ها؟ خب، دستیار شخصی چطور؟ می‌توانم دستیار قبلی‌ام را الف کنم و این کار را به تو بدهم.»
«خیلی حیله‌گری. بعد وقتی یکی جدید از راه برسد، من می‌شوم الف. نه ممنون. همین‌طور که هستم خوبم.»
«رک و راست می‌گویم. زمانی می‌رسد که بعضی آدم‌ها باید از دنیا برداشته شوند، وگرنه بلای زیادی به بار می‌آورند. هر چه بگویی، یک روح خوب جای خود را با تو عوض می‌کند. بهتر است هر مقامی که می‌توانی به دست بیاوری.»
«حتی یک کلمه از حرف‌هایت را باور نمی‌کنم. پیشنهادت را بردار و بگذار جایی که نمی‌شود گفت.»
«همین است.» سانتا بلند شد و خود را به قامت بلند و برافراشته‌اش کشید، دست و پایش به نحوی نامعلوم آزاد بود. چشمانش برق زد—از شرارت، نه از شادی.
«همین است، بیلی. فرصتت را داشتی و پس زدی. دیگر نمی‌پرسم، عمل می‌کنم. از این به بعد، تو دستیار من خواهی بود. شبی در سال، مرا با نه تن دیگر که به اندازه تو شرورند دور دنیا خواهی کشید. خواهی فهمید شلاق خوردن چه حسی دارد، و یخ زدن روی پشت‌بام‌ها چه حسی دارد. سیصد و شصت و چهار روز در قطب شمال زندگی خواهی کرد و خزه خواهی خورد. حتی از مرگ هم محرومت می‌کنم. زندگی‌ات جهنم واقعی خواهد شد، بدون آنکه بخواهم جناس بسازم.» به وحشت در چشمان بیلی لبخند زد و با دستانش اشاره‌ای کرد . . .
. . . و بیلی تغییر کرد. لبخندش نرم شد، چشمانش از دیدن سانتا پر از حیرت شد. سانتا هدیه‌ها را برای خانواده آوندیل گذاشت، به بیلی تازه چشمک زد و توی دودکش بالا رفت، به این امید که گوزن دهم جبران وقت تلف‌شده را بکند.
«ها ها ها! راه بیفتید، پسرها! دونر، بلیتزن، ویکسن! راه بیفت دیگه، بیلی! کریسمس مبارک به همه، و شب بخیر به همه!»
