شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«—بسا که خواب بینیم—»
شارلوت گیج از خواب بیدار شد، بی‌آنکه بداند چرا، نزدیک بود به گریه بیفتد. به سقف خیره شد، به شبکه‌ی نازک دست‌ها و پاهایی که روی رنگ آبی گرگ‌ومیشی سقف ضربدری افتاده بود، و صورت بیضی‌شکل کوچکی که ویژگی‌هایش را درست نمی‌توانست تشخیص بدهد، در مرکز آن بالا و پایین می‌رفت. خطوط گونه‌های صورت آن‌قدر می‌لرزید که فکر کرد شاید صورت دارد شیون می‌کند، وحشت‌زده.
پلک زد و دید که سایه از شاخه‌های برهنه‌ی درخت بیرون پنجره است. صورت هم بی‌شک فقط توده‌ای برگ بود که در باد تکان می‌خورد. تقریبا خندید به خیال احمقانه‌ی صبحگاهی‌اش، اما نتوانست خودش را راضی کند که سکوت را با هیچ صدایی بشکند. ویل خواب بود؛ آرامش بی‌اختلالش مهم بود.
بعد شارلوت با تعجب به اطراف نگاه کرد. صبح نبود، آن‌طور که انتظار داشت؛ نصف شب بود. هیچ‌وقت نصف شب از خواب بیدار نشده بود، نه از وقتی ازدواج کرده بود.
چند سال آخر پیش از ازدواجش خوابش نمی‌برد؛ چیزهایی می‌شنید، چیزهایی می‌دید، از کابوس بیدار می‌شد؛ و بعضی وقت‌ها، که اصلا نمی‌توانست بخوابد، تمام شب را بیدار می‌ماند. اما از وقتی با ویل آشنا شده بود همه‌چیز بسیار آرام‌تر بود؛ کنار او مثل بچه‌ای خسته می‌خوابید.
اتاق خواب در شب کاملا ناآشنا به نظر می‌رسید، قلمرو کس دیگری، خانه‌ی کس دیگری. مبلمان را نمی‌شناخت؛ دراور تیره، صندلی پشتی‌کلفت، سبد لباس‌های چرکین پر از سایه مال او نبود، مطمئن بود. فریبکارانه شبیه چیزهایی بودند که روزها اتاق را با آن‌ها مبله کرده بود، اما دقیقا همان نبودند. دقیقا نه. چیزی اینجا درست نبود.
سرش را کمی چرخاند، مواظب که بیدارش نکند، و به صورت ویل نگاه کرد: سینه‌اش بالا می‌آمد، بینی‌اش با نفس‌های کوتاهش به‌سختی تکان می‌خورد، دست راستش را محافظانه به پهلوی او فشار می‌داد. به نظر می‌رسید حالش خوب است. چرا این‌قدر احمقانه رفتار می‌کرد؟ اتاق یا ویل هیچ عیبی نداشتند. تقصیر خودش بود؛ نباید الان بیدار می‌بود. فقط عادت نداشت.
بعد یادش آمد که خوابی دیده بود.
عادتش نبود خواب‌هایش را به یاد بیاورد؛ بعضی صبح‌ها با این آگاهی مبهم بیدار می‌شد که خوابی دیده و معمولا می‌دانست که خواب خوشی بوده یا کابوس. اما این یکی چنان روشن و زنده بود — هر جزئیاتش را به یاد داشت — که مطمئن نبود در کدام دسته می‌گنجد.
چشم‌هایش به سقف دوید و به حرکت آرام سایه‌ی شاخه‌ها آن بالا. خوابی بود درباره‌ی تونلی دراز، نه، بی‌پایان و خاکستری که پر از آدم بود. آدم‌ها ایستاده نبودند، بلکه پرواز می‌کردند یا شاید در تونل شنا می‌کردند، افقی، از هر دو طرف می‌آمدند. همه برهنه بودند و گاهی می‌شد از بدنشان عبور کرد، انگار پوستشان از تور بود، و از جلوی شعله‌ی شمعی می‌گذشتند. هزاران آدم، در این راهرو، بله، حتما همین بود، گذرگاهی از جایی به جای دیگر. و چنان انبوه که آدم‌ها به هم می‌خوردند، به هم آسیب می‌زدند. این فکر شارلوت را بی‌اختیار به لرز انداخت. بعد آن یک چهره را به یاد آورد که در میان آن همه آشفتگی بالا و پایین می‌رفت، چهره‌ای که مطمئن بود می‌شناسد، که از میان آن همه به او خیره بود، انگار از بودنش آگاه بود. اما در آن لحظه نمی‌توانست آن چهره را در ذهنش ببیند. مگر نه، بله، جیغ می‌کشید، از درد به هم پیچیده بود.
خودش را نزدیک‌تر به ویل جمع کرد، به این امید که بیدارش نکند. ویل از آن آدم‌هایی نبود که خواب آشفته‌اش کند؛ راستش از خواب‌ها لذت می‌برد، حتی از کابوس‌ها. هر صبح تا بیدار می‌شد شتاب‌زده آنچه را به یاد داشت می‌نوشت، و معمولا به نظر می‌رسید همه‌شان را به یاد می‌آورد. بعدا یادداشت‌هایش را مرور می‌کرد، تایپشان می‌کرد به شکلی آبرومندتر، و دنبال الگوها، تصاویر تکرارشونده، پیام‌های پنهان می‌گشت. آن را ماجراجویی می‌دانست، سفری به سرزمینی ناشناخته. عاشقش بود.
علاقه‌ی او به خواب دیدن همیشه شارلوت را آشفته می‌کرد. نمی‌توانست درست بفهمد چرا، اما چیزی داشت به این مربوط می‌شد که او در این کار تنهایی غرق می‌شد. گوشه‌ای از زندگی‌اش بود که شارلوت نمی‌توانست در آن شریک شود، و او هم نمی‌خواست شارلوت در آن شریک شود. و بعد از خواب‌هایش جور دیگری به نظر می‌رسید، انگار غریبه‌ای کنارش بیدار شده بود. این فکر خودش را هم غافلگیر کرد، اما می‌دانست که حقیقت داشت. سرفه کرد، سرش را به طرف دیوار چرخاند و — از ترس از دست دادنش — شروع کرد به گریه.
ناگاه ویل کنارش تکان خورد، پاهایش را حرکت داد، بعد سرش را با تکان از بالش برداشت «چی…؟»
سرش را به دو طرف تکان داد، دست راستش را دراز کرد و چراغ کنار تخت را روشن کرد.
به او برگشت و خیره نگاهش کرد، در حالی که گیج‌ومنگ چشم‌ها و استخوان‌های گونه‌اش را می‌مالید. «چی… چه خبره؟ من… خواب سنگین بودم. خواب می‌دیدم.»
از بیدار کردنش احساس گناه می‌کرد، اما از او هم عصبانی بود. چرا باید از او عذرخواهی می‌کرد؟
تکان خوردن را متوقف کرد و دستش را به سویش دراز کرد و پیشانی‌اش را نوازش کرد. «چی شده، عزیزم؟ کابوس دیدی؟»
فقط نگاهش کرد، لب‌هایش را سفت کرده بود و می‌دانست چشم‌هایش از گریه باید سرخ شده باشد اما اهمیت نمی‌داد—راستش، امیدوار بود متوجه شود.
«می‌دانی، شاید کمکی باشد اگر فقط سعی کنی خواب‌هایت را بپذیری، کاملا واردشان شوی. این‌طوری دیگر این‌قدر از آن‌ها نمی‌ترسی؛ شاید حتی چیزهایی از آن‌ها یاد بگیری. چیزهای مهم.»
«برو بخواب ، ویل،» با خشم تف کرد. «برگرد سر رؤیاهایت. همین حالا نمی‌خواهم درباره‌اش حرف بزنم.»
از واکنش او گیج به نظر می‌رسید، بعد دلخور شد. این او را بیشتر عصبانی کرد. بعد شانه‌هایش را بالا انداخت، دست دراز کرد و چراغ را خاموش کرد. گفت: «باشد، قبول. امشب نمی‌خواهم بحث کنم. صبح با تو حرف می‌زنم.»
بعد سرش را پایین گذاشت و باورنکردنی بود که چقدر زود دوباره به خواب عمیق رفت.
این‌که این‌قدر زود چرت زد ترساندش. می‌خواست شانه‌هایش را بگیرد، سیلی بزند، تکانش بدهد تا بیدار شود. چرا داشت این کار را با او می‌کرد؟ می‌خواست دیوانه‌اش کند؟
شارلوت به خرس‌هایی فکر کرد که تمام یک فصل را در خواب زمستانی می‌گذرانند. سرعت خواب ویل، کامل بودنش، انگار که به دنیای دیگری بازگشته بود، فقط با یک حالت افراطی قابل مقایسه بود. برای یک انسان غیرطبیعی می‌نمود، بیشتر به هیولایی می‌مانست در ته حوضچه‌ای، که رؤیاهای تاریک و آبی‌اش را در خواب می‌بیند.
«ویل، خوابت نبره،» نفس‌بریده پچ‌پچ کرد، هرچند می‌دانست دیگر دیر شده. به صورت بی‌حرکتش نگاه کرد. چیزی آنجا نبود که نشان دهد او را دوست دارد. در پلک‌های بسته، پره‌های بینی گشوده، یا پیشانی آرام هیچ نشانی از خاطره‌ای از خودش نمی‌یافت. ناگهان ترسید که او را کاملا فراموش کرده باشد، که هرقدر پیکر خوابیده‌اش را تکان بدهد، هرقدر گریه کند، او برایش بازنگردد.
راهرویی خاکستری و بی‌پایان پر از آدم‌هایی که شنا می‌کردند، بدن‌هایشان شفاف، رفت‌وآمد می‌کردند . . .
چیزهایی را به یاد آورد که درباره سفر بیرون از بدن خوانده بود، این‌که گاهی وقتی می‌خوابیم، روح، ذهن از بدن خارج می‌شود و جای دیگری سفر می‌کند. یا دست‌کم نظریه این بود.
آن یک صورت که در میان انبوه دست و پا معلق بود، به او نگاه می‌کرد، فریاد کمک می‌زد. ناگهان گم شده بود! مطمئن بود. چیزی اشتباه شده بود و نمی‌توانست راه بازگشت را پیدا کند . . .
و اگر روح نتواند راه بازگشت را پیدا کند چه می‌شود؟ گاهی وقتی نیمه‌خواب بود شک می‌کرد که شاید به همین دلیل خواب‌هایش را به یاد نمی‌آورد؛ می‌ترسید.
آن یک روح گم‌شده، فریاد کمک . . . حالا دیگران را به هم می‌ریخت، دیگران از چیزی نادرست در جریان آگاه می‌شدند، چیزی به‌شدت نادرست در نظم . . . بدن‌ها به هم می‌خوردند، همدیگر را زخمی می‌کردند، و در گذر، آن تنها صورت پیدا را که از کنارشان می‌گذشت می‌کوفتند، در حالی که ناامیدانه دنبال خروجی درست از راهرو می‌گشتند . . . گمشان کرده بودند . . . نمی‌توانستند خروجی‌های مناسب خود را پیدا کنند . . .
با نگرانی به بدن شوهرش نگاه کرد، تقریبا می‌ترسید براندازش کند. نمی‌توانست جلوی خودش را بگیرد؛ بدن او چیزی جز یک ایستگاه بین‌راه به نظر نمی‌رسید، ظرفی برای خود رؤیابینش، پوسته‌ای خالی که نقش دروازه را برای جریان بی‌پایان رود رؤیا بازی می‌کرد.
صورت می‌چرخد، به او نگاه می‌کند، بی‌صدا فریاد می‌زند، بعد ناگهان نزدیک می‌شود، آن‌قدر نزدیک که می‌داند کیست، می‌داند که ویل است، شوهرش ویل است…
خود را در حال فریاد زدن یافت، گریه می‌کرد، پیژامه شوهرش را می‌درد. «ویل، بلند شو! خدایا، بیدار شو!»
پیکر روی تخت به‌ناگاه راست نشست و سرش را به سمت او چرخاند. تاریکی نمی‌گذاشت چشم‌ها را ببیند، و چون دهان بسته بود نمی‌توانست بفهمد دندانی هست یا نه. به‌شدت می‌خواست چشم‌ها را ببیند؛ می‌دانست اگر چشم‌ها را ببیند می‌تواند مطمئن شود.
پیکر دست چپش را دراز کرد و چراغ کنار تخت را روشن کرد.
شارلوت به شوهرش خیره شد که دست چپش را به سویش دراز می‌کرد. نگاه کرد به دست چپ که روی شانه‌اش آرام گرفت.
دوباره به چشم‌هایش نگاه کرد و به آن نگاه گیجی که در آن‌ها بود.
با لحنی یکنواخت گفت: «تو… تو چپ‌دستی».
آنگاه مردی که شوهرش نبود شروع کرد صورتش را با دست لرزانش وارسی کردن، و او چشمان سبز پریده‌رنگ آن دیگری را که چشم‌های شوهرش نبود وارسی کرد، چشمانی که نشان می‌دادند او را نمی‌شناسند.
او شروع کرد به گریستن، و این غریبه هم به او پیوست، این مردی که از راهرو خروجی اشتباه را گرفته بود، یک خروجی زودتر، یا یکی دیرتر.
