شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«ببین بعد بپر — اما بس است!»
شهر در نور غروب با فروغی طلایی و نرم می‌درخشید. وقتی روشنایی روز پس می‌نشست و خیابان‌ها و ساختمان‌های خاموش شروع به سرد شدن می‌کردند، چراغ‌های خودکار روشن می‌شدند تا تاریکی را عقب برانند.
هیچ‌کس در خیابان‌ها تکان نمی‌خورد. روزنامه‌ها مثل ارواح جست‌وخیزکنان در طول پیاده‌رو بال می‌زدند، اینجا و آنجا می‌ایستادند تا با بقیه درآمیزند و بعد راه می‌افتادند. شهر مرده بود. ساختمان‌هایش خالی بودند. فقط چراغ‌های بی‌جان و زمزمه سیم‌های برق مانده بود.
بلندترین ساختمان شهر تا چند صد طبقه بالا می‌رفت. بالای ساختمان مردی ایستاده بود. مردی بود بلندقد، لاغراندام، که چشمان تیره‌اش با اندوهی بی‌کران به شهر پایین نگاه می‌کرد. دوربین شکاری پرقدرتی از دست راستش آویزان بود.
نامش بنجامین راث بود. تحلیلگر سیستم بود و همین حالا از دو هفته تعطیلات در بیابان برگشته بود. اول از فقدان چشمگیر ترافیک در سفر بازگشت خوشش آمده بود، اما وقتی دوباره به شهر رسید زود معلوم شد چیزی سر جایش نیست. هیچ چیز تکان نمی‌خورد. هیچ نوع حیاتی نبود.
جست‌وجو کرده بود. اول با ماشین، بعد با یک هواپیمای کوچک. انگار همه در میانه کارهای روزانه‌شان ناپدید شده بودند. آب لوله‌ها باز مانده بود، خانه‌ها و مغازه‌ها باز، ماشین‌ها وسط خیابان ایستاده. بعد از سه روز شهر را ترک کرده و به شهرهای دیگر پرواز کرده بود تا ببیند همان اتفاق آنجا هم افتاده است.
جست‌وجو بیش از یک سال طول کشید و در این مدت بیشتر جهان را گشت. آذوقه مشکلی نبود. غذا همه‌جا پیدا می‌شد. از ناامیدی به خانه‌اش بازگشت و بیهوده کوشید بفهمد چه اتفاقی افتاده. اما هیچ سرنخی نبود. نمی‌خواست قبول کند، اما روشن بود که آخرین مرد روی زمین است. هیچ نشانه‌ای از زندگی جای دیگری نبود. راث آهسته خندید. مثل فیلم‌های قدیمی بود، اما دوربین‌ها کجا بودند؟
بعد از یک روز سرگردانی گیج‌آلود در خیابان‌های شهر، خود را با یک دوربین شکاری بالای ساختمان یافت. ترس از بلندی را فراموش کرده بود، دوربین را از روی نرده انداخت و تماشا کرد تا در تاریکی خزنده از دیدش ناپدید شد.
گوش داد. هیچ صدایی نبود. نه ماشینی، نه هیچ صدای انسانی. فقط تپش قلب خودش. عقب نشست، به سیگاری دست برد، بعد منصرف شد. نور به‌سرعت محو می‌شد. وقت کم بود و کارهایی مانده بود. دست‌هایش را روی نرده گذاشت، آهی کشید و تصمیمش را گرفت. نمی‌توانست در جهانی بدون آدم‌ها زندگی کند. وقت رفتن بود. پرید.
در مسیر پایین حس جالبی بود. پنجره‌های روشن ساختمان با سرعتی فزاینده از کنارش می‌گذشتند و باد به او تنه می‌زد. کاملا هوشیار و به‌طرز عجیبی آرام بود. حواسش در واپسین لحظه‌های زندگی با تمام ظرفیت کار می‌کردند. راستش، شنوایی‌اش آن‌قدر تیز بود که از پنجره‌ای باز در طبقه دهم صدای زنگ تلفنی را شنید . . .
خب، با خودش فکر کرد، بعضی روزها همین‌طوری‌اند.
زمین مهربان به پیشوازش شتافت و تاریکی دربرش گرفت.
