شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«آن لحظه‌های جادویی.»
البته فقط موقتی بود، اما کارلایل بزرگ داشت دلسرد می‌شد. سعی می‌کرد به این فکر نکند که چقدر از آخرین قراردادش گذشته—و اما پلس… بگذار ببینیم؛ حتما هنوز دفتر مدیری هست که این ماه سراغش نرفته باشد.
تازه از پیش تروتمن آمده بود. تروتمن برای کلوب‌ها، لژها و مجالس مردانه سرگرمی تأمین می‌کرد.
کارلایل با ناباوری از خود درآمده بود: «به‌خاطر خدا، مرد! آن‌ها هم بعضی وقت‌ها باید کمی تنوع بخواهند! نمی‌توانند تمام شب به زن‌های برهنه نگاه کنند!»
تروتمن بی‌حالت به او خیره شد. «نمی‌توانند؟»
امیدوار بود کسی او را در حال ترک تروتمن ندیده باشد. کارلایل بزرگ تصمیمی گرفته بود. ماه‌به‌ماه آن را به تعویق انداخته بود به امید آن روز فرضی که واقعا باور نداشت فرا برسد، روزی که دیگر واقعا ورشکسته و بی‌کس باشد. خب، آن روز رسیده بود.
در بزرگ وارفیلد را با فشار باز کرد، طوری که گویی هر حقی برای ورود دارد. بار اول باید چیزی نسبتا حجیم باشد، اما نه چندان گران‌بها. اگر خطایی رخ می‌داد — نه اینکه ممکن بود خطایی رخ دهد — شاید عواقبش به ارزش آن بستگی داشت. مطمئن نبود.
در طبقه چهارم پتوها را دید. همان چیز درست. با تأمل به یک پتوی چهارنشان آبی زیبای هادسنز بی دست کشید.
از دختر پرسید: «اشکالی ندارد؟» «می‌خواهم رنگش را زیر نور روز ببینم.»
دختر با خوشرویی گفت: «اصلا اشکالی ندارد.»
قلبش مثل پتک می‌کوبید. گوشه‌ای از پتو لیز خورد و روی زمین کشیده شد. با دست‌وپا آن را بالا گرفت. لحظه‌ای کنار پنجره ایستاد و پرزهای نرمش را مالید. سپس، جایزه چین‌خورده‌اش را محکم در هر دو دست فشرد و آهسته و مصمم به طرف پله‌برقی راه افتاد. به خودش گفت این‌قدر مضطرب نباشد. بالاخره، آدم یا جادوگر است یا نیست.
تعجب می‌کرد که وقتی از کنار لباس‌های آماده‌ی خانم‌ها، لباس‌های زیر و خرده‌ریزها می‌گذشت و پایین می‌رفت، هیچ‌کس حتی سرش را بلند نکرد. می‌توانست هیاهوی طبقه بالا را تصور کند، جلسه‌های پچ‌پچ‌آسا.
همین که به در نزدیک شد، ترس دیگری او را گرفت — شاید اصلا متوجه او نشده بودند.
لازم نبود نگران باشد. به‌محض اینکه از در بیرون رفت، به او پریدند. سه نفر بودند.
«با این پتو کجا می‌ری، رفیق؟»
«فاکتور خریدت رو نشونم بده.»
سومی فقط دست سنگینی روی شانه‌ی کارلایل کوبید.
کارلایل کاملا گیج به نظر می‌رسید. «پتو؟ فاکتور خرید؟ آقایان، اشتباهی نکرده‌اید؟»
از شماره‌ی یک غریده‌ای برخاست، از شماره‌ی دو قهقهه‌ای ناهنجار، و شماره‌ی سه دستش را ناخوشایند محکم‌تر کرد.
بعد خنده و غریدن هر دو به نوعی دوخوانی خفه‌شده پیچیدند.
سه کارآگاه با چشمانی از حدقه بیرون‌زده به دست‌های خالی کارلایل خیره شدند.
کارلایل کبیر با ملایمت پرسید: «درست متوجه شدم که دارید مرا بازداشت می‌کنید؟»
هر سه همچنان دهان‌باز خیره ماندند.
کارلایل کمی تند گفت: «دارید مرا بازداشت می‌کنید؟»
آن‌گاه جان گرفتند. از میان زیرلبی‌ها کلماتی مثل «اشتباه» و «ببخشید» به گوشش رسید. شماره سه دستش را از شانه کارلایل برداشت و با حرکتی عذرخواهانه و بی‌اثر، چنان‌که گویی می‌خواهد جای آن را پاک کند. با نگاه‌های پرشمار به عقب پس رفتند و میان خودشان بلند پچ‌پچ کردند. کارلایل کبیر شانه بالا انداخت، به راه افتاد و دست‌هایش آزادانه در دو طرف تاب می‌خورد و کت سبکش باز و در حال تکان خوردن بود.
آن شب، برای نخستین بار از زمانی که هوای سرد شروع شده بود، راحت و گرم بود.
روز بعد یک ساعت تمام در بخش کتاب‌های وارفیلد گذراند. از اینکه به نسخه‌ای نفیس از خاطرات روبر-اودن برخورد، خوشحال شد.
دری همان نزدیکی بود، اما کارلایل تمام طول فروشگاه را تا خیابان روبه‌رو پیاده رفت. کتاب‌ها نسبتا سنگین بودند.
این بار محتاط‌تر بودند. به او دست نزدند، اما با استقرار حساب‌شده‌ای از جثه‌شان جلوی او را گرفتند. همه نگاه‌ها به بازوان پر از کتابش بود.
شماره دو با زیرکی پرسید: «کبریت داری، رفیق؟»
«البته.» کارلایل هر دو دستش را به جیب شلوارش کوبید و بسته‌ای کبریت دراز کرد. کتاب‌ها به پیاده‌رو نیفتادند. ناپدید شده بودند.
آرواره‌های کارآگاه‌ها از هم باز ماند و صداهای عجیبی از آن‌ها بیرون آمد.
« عجب!» کارلایل بانگ زد. «شما همان‌هایی نیستید که دیروز جلوی مرا گرفتید؟»
کلماتی نامفهوم زیر لب زمزمه کردند و در همان حال با ظرافتی پیل‌آسا او را مالیدند و لمس کردند. کارلایل کبیر اهمیتی نداد.
وقتی دید که دیگر بسشان شده، گفت: «این کار دارد آزارنده می‌شود. خوب است دیگر بس کنید. فهمیدید؟»
فهمیدند. دور و بر آرواره‌هایشان سفید شد. تقریبا همان‌قدر تمیز و مرتب که آن دو مشت کتاب ناپدید شده بودند، ناپدید شدند.
در شب‌های بعد، کارلایل کبیر، که در تخت تکیه داده بود، خاطرات آن رابرت‌هودن شگفت‌انگیز را می‌خواند. گاهی کتاب را پایین می‌آورد تا با رضایت به گستره آبی آسمانی پشم دست‌نخورده خیره شود، یا به قفس چوب سرخ ظریف هودینی، خرگوشه، یا به آن اره موتوری بزرگ که فکر کرده بود روزی وقتی قصر دوباره باز شود به کارش بیاید… یا به سطح درخشان و شطرنجی ژامبون شکردار ویرجینیا از بخش مواد غذایی دلربای وارفیلد.
کارآگاه‌ها دیگر هرگز مزاحمش نشدند وقتی که یکی از آن اشیای دست‌وپاگیر را در فروشگاه می‌کشید، اما حس می‌کرد پشت سرش هستند. با گذشت روزها، اندوخته نقدی کوچک از روزهای قصر کم‌کم به ته خود نزدیک می‌شد. کارلایل کبیر نگران شد. حرکت بعدی بی‌شک به وارفیلد بستگی داشت.
داشت با یک رادیوی رومیزی بزرگ از راهرو پایین می‌رفت که این اتفاق افتاد. ضربه‌ای که به شانه‌اش زدند چنان از جا پراندش که همان‌جا رادیو غیب شد.
میخکی که با برگشتن به سویش روبه‌رو شد چنان پرآب‌وتاب بود و سبیل چنان استادانه واکس خورده که در دم دانست این بازرس معمولی راهرو نیست. و چون از دری گذراندندش که بر آن نوشته بود مدیر، با آهی از سر آسودگی روی صندلی‌ای که تعارفش کردند نشست.
مدیر گفت: «مدتی است زیر نظرتان داریم، آقای کارلایل.» لبخندی خوش‌برخورد زد. «یک بار در پالاس نمایشتان را دیدم.»
قلب کارلایل گرم شد. «واقعا؟»
«بله. حیرت‌آور بود.» ظاهرا همین برای ادای تشریفات کافی بود. «آقای کارلایل، فروشگاه بزرگ سازمانی است عظیم و پیچیده. آدم باید به همه چیز فکر کند، هر احتمالی را پیش‌بینی کند.» مدیر مدادی را با ظرافت میان دو انگشت اشاره‌اش متعادل کرد. «ما اینجا در وارفیلد درباره این احتمال حرف زده‌ایم که کسی با استعدادهای شما، آه، آن‌ها را در کار دزدی از فروشگاه به کار بندد.»
کارلایل پیشنهاد کرد: «فرض کنیم اسمش را دزدی از فروشگاه نمی‌گذاریم.»
مدیر با قاطعیت گفت: «فرض کنیم می‌گذاریم. دزدی از فروشگاه که به مرتبه هنر ارتقا یافته باشد، اگر بخواهید، از نظر زیبایی‌شناسی بی‌عیب… اما باز هم دزدی از فروشگاه.» کارلایل سرش را خم کرد.
«همان‌طور که گفتم، درباره‌اش بحث کردیم — و نقشه کارمان را کشیدیم.»
برای لحظه‌ای دل کارلایل فرو ریخت.
«آقای کارلایل، در برگه هزینه‌های وارفیلد یک جای خالی برای نماینده ویژه میدانی هست، و من باور دارم که شما دقیقا همان مرد خواهید بود.»
«نماینده ویژه میدانی؟»
مدیر گفت: «وظایف یک نماینده ویژه میدانی، عمدتا، ماندن در میدان است — یعنی دور از فروشگاه.» چهار واژه آخر را با ضربه‌های سبک مدادش برجسته کرد.
کارلایل گویی پیشنهاد را در ذهنش زیر و رو می‌کرد، «و آن، ا…؟»
ذهن مستقیم و تجاری مدیر بی‌مقدمه به اصل مطلب رفت. «حقوق هفته‌ای صد و پنجاه دلار است.»
کارلایل کبیر لبخند زد. «در کاخ دویست و پنجاه می‌گرفتم.»
مدیر عذرخواهانه شانه بالا انداخت. «برگه هزینه — فقط صد و پنجاه اجازه می‌دهد.»
«خب…»
مدیر بلند شد. «چک شما جمعه‌ها برایتان پست می‌شود.»
«آن… چیزها،» کارلایل تردید کرد. «برشان می‌گردانم. بیشترشان را،» و با یادآوری ژامبون شتاب‌زده افزود.
چیز دیگری به ذهنش رسید. «آه… اینجا.»
مدیر دید دستانش زیر وزن یک رادیوی بزرگ میزی شل شده‌اند؛ همان ویژه نود و هفت دلار و پنجاه سنت، فقط همان هفته.
کارلایل کبیر دم در برگشت. «البته می‌دانید که این دائمی نیست.» لحنی حسرت‌بار به صدایش افتاد. «فقط تا وقتی وودویل دوباره رونق بگیرد.»
