شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«کابوسی که هرگز از میان نمی‌رود.»
فنجان کوچک اسپرسوی غلیظ و لای‌مال، نیمه‌راه میان نعلبکی و لب‌های نیمه‌باز پاتریک فنتون ایستاد. دستش خشک شد و سرما را حس کرد، انگار دانه‌های عرق تب پیشانی‌اش را پوشانده بود. نگاهش از کنار همراهان ناهارش گذشت، آن سوی رستوران کوچک فرانسوی، از پنجره جلویی که به خیابان ایست پنجاه‌وششم باز می‌شد، و چشمانش گرد شد، همان‌گاه که پیرمرد بیرون از آنجا می‌گذشت.
«عیسی مسیح!» تقریبا با شگفتی زیر لب گفت.
دیمون با نگرانی گفت: «چه شده؟»
دست فنتون لرزیدن گرفت. فنجان را با احتیاط بسیار زمین گذاشت. دیمون همچنان با نگرانی به او خیره مانده بود. بعد کاترین دریافت که ناهار از حرکت افتاده و نگاهش را میان آن دو پس و پیش برد. «چه خبر است؟»
فنتون دستمال سفره را از روی زانویش کشید و لب بالایش را پاک کرد. «باورم نمی‌شود آنچه همین حالا دیدم. ممکن نیست.»
دیمون بشقابش را هل داد و به جلو خم شد. در آن ماهی که فنتون در بیمارستان بود، تنها او بود که فنتون با او حرف زده بود؛ دوستان خوبی بودند. «به من بگو.»
«بی‌خیال. من چیزی ندیدم.»
کاترین داشت بی‌طاقت می‌شد. «به نظر من این بازی‌های کوچک و زشت با کلمات قشنگ نیست. اینکه من رو به آشپزخانه‌ام و تو رو به آشپزخانه نیستی، دلیلی نمی‌شود که مرا دست بیندازی. چهچیزی دیدی، پت؟»
فنتون جرعه‌ای آب نوشید. مکثی طولانی کرد، بعد گفت: «من در چهل‌وشش منشی دادگاه نورنبرگ بودم. می‌دانی. یک افسر بود، اوبرست‌لویتنانت یوهان هاگن. او مسئول گروه حفر گورهای دسته‌جمعی در برگن-بلزن بود. با کلنگ کارهایی با زن‌ها و پسرهای کوچک می‌کرد. ژوئن ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. من آنجا بودم. به دار آویختنش را دیدم.»
دیمون به دوست قدیمی‌اش خیره شد. فنتون اوایل دهه شصت زندگی‌اش بود، تقریبا کچل، و بیمار شده بود. «آرام باش، پت.»
«همین حالا دیدمش که از جلوی پنجره گذشت.»
لحظه‌ای به او خیره شدند. دیمون گلویش را صاف کرد، فنجان قهوه‌اش را جابه‌جا کرد، دوباره گلویش را صاف کرد. کاترین همچنان می‌جوید و بی‌آنکه حرفی بزند به هر یک از آن دو نگاه می‌کرد. سرانجام، وقتی نور از چشمان فنتون محو نشد، گفت: «حتما اشتباه می‌کنی.
آرام حرف زد، بی‌آنکه بحث کند. «اشتباه نمی‌کنم. آدمی را که به دار آویخته ببینی، دیگر چهره‌اش را فراموش نمی‌کنی.»
دیمون دستی روی مچ فنتون گذاشت. «آرام باش. دارد تاریک می‌شود. یک شباهت، همین و بس.»
«نه.»
مدت زیادی همان‌طور نشستند و فنتون همچنان به بیرون پنجره خیره ماند. سرانجام شروع به حرف زدن کرد، اما واژه‌ها در گلویش گیر کرد. نفس‌نفس زد و آرام ناله‌ای کشید. چشمانش از دیدن چیزی بیرون، روی پیاده‌رو، گشاد شد. دیمون به‌سختی برگشت — مردی به‌شدت چاق بود، وکیلی موفق — و به بیرون پنجره نگاه کرد.
کاترین برگشت و نگاه کرد. خیابان پر بود از جمعیت آخر بعدازظهر که شتاب داشتند پیش از آنکه تاریکی نویدباران آنها را در خود بگیرد، به داخل برسند. گفت: «حالا چه؟»
فنتون گفت: «یکی دیگر. یکی دیگر. خدای من، چه دارد می‌شود…؟»
«یعنی چه: یکی دیگر؟»
«کاترین،» دیمون تند گفت، «خفه شو. پت، چه بود؟»
فنتون خودش را در آغوش گرفته بود، دست‌ها دور بدنش پیچیده مثل جامه مهار. «کرایک‌بام.» نام را طوری گفت که یک متخصص داخلی می‌گوید عمل‌نکردنی. «از تربلینکا. سال چهل‌وپنج تیرش زدند. هیولایی بود؛ کومه‌های آتش، کوره‌ها، آتش عنصرش بود. تیرش زدند.»
«بله؟ و…؟» کاترین پرسش را معلق گذاشت.
«همین حالا از جلوی آن پنجره گذشت و به سمت خیابان پنجم رفت.»
دیمون گفت: «پت، باید این را تمام کنی.»
فنتون فقط زل زد، هیچ نگفت. بعد، پس از لحظه‌ای، دوباره نالید. روی برنگرداندند، فقط نگاهش کردند. گفت: «کوپش». آرام، بسیار آرام. و چند ثانیه بعد گفت: «اشتاکمان.» سایه‌ها در آن رستوران کوچک فرانسوی عمیق‌تر شدند. تنها کسانی بودند که هنوز سر میز مانده بودند، و غذایشان به سردی رومیزی‌ها شده بود. «خدایا،» فنتون گفت، «راده‌ماخر.»
ناگاه از جا پرید، صندلی‌اش را واژگون کرد و فریاد زد: «این چه خیابانی است؟!»
دیمون کوشید دستش را دراز کند و او را لمس کند، وادارش کند بنشیند، اما فنتون داشت به سوی هیستری می‌رفت. «این چه روزی است، کجایم؟ مرده‌اند، همه‌شان! سی سال پیش به چوبه دار یا به دیوار رفتند. من جوان بودم، دیدم، همه‌اش را دیدم… امروز اینجا چه دارد می‌شود؟»
کوشیدند جلویش را بگیرند، اما او از میانشان گذشت و به خیابان دوید.
حالا تقریبا کاملا تاریک بود، حتی در اواخر بعدازظهر، انگار غبار زغال بر شهر الک شده بود. جمعیت از کنارش می‌گذشتند و تنه‌اش می‌زدند. تنها تابش بنفش کم‌رنگ جنایتکاران جنگی نازی مرده که آهسته از کنارش می‌گذشتند روشنایی می‌بخشید.
همه‌شان را دید. یکی‌یکی، همان‌طور که از کنارش می‌گذشتند، در هر دو جهت قدم می‌زدند، آزاد مثل هوا، چیزی نمی‌گفتند، دست‌ها خالی، کفش‌های خوب به پا.
کوشید یکی‌شان را بگیرد، ویشمان را، وقتی از کنارش گذشت. اما نازی بلندقد موسیاه خودش را از دستش رها کرد، به بازوبند زردی که فنتون داشت لبخند زد، به ستاره شش‌پر روی بازوبند لبخند زد، و هلش داد و گذشت، آزاد راه می‌رفت.
«در الیس آیلند عوضش کردند!» فنتون به پشت ویشمان که دور می‌شد فریاد زد. «من هیچ دخلی بهش نداشتم!»
بعد دید که تابش بنفش دارد گردش شکل می‌گیرد.
خیابان شب شد.
