شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«او هر بار برنده می‌شود، فکر می‌کنم.»
«دیگر برای من زیادی شده،» رهبر حزب حاکم گفت، صدایش در آسمان‌ها غرید. «یک مسابقه ساده پیشنهاد می‌کنم، برنده همه‌چیز را می‌برد.»
«آه؟» رهبر اپوزیسیون پاسخ داد، هجا در قالب دمی از شعله مادی شد. «این کنجکاوم کرده. شرایط؟»
«موضوعی را انتخاب می‌کنیم که هر دو با آن موافق باشیم، یک مرد معمولی، و گرایش‌هایش را به سمت هر یک از طرف‌هایمان می‌سنجیم. حزبی که او به ایدئولوژی‌اش گرایش دارد، برای همیشه حق قیمومیت بر نوع بشر را به دست می‌آورد. من دیگر برای جنگیدن بر سر هر تک‌تک افراد با تو پیر شده‌ام. با مسابقه موافقی؟»
«فکر لعنتی‌ای به نظر می‌رسد.»
«پس تمام شد.»
جان اسمیت، البته، انتخاب بی‌نقصی بود. قدش متوسط بود، وزنش متوسط، عقلش متوسط و درآمدش متوسط. حتی اسمش هم متوسط بود. آن صبح مثل یکی از چهار میلیارد آدم دیگر سر کار رفت، اما در ساعت ناهار، تنها موضوع توجه دو ذهن بزرگ شد.
«آها!» رهبر حزب حاکم اعلام کرد، که از این پس او راگ می‌نامیم. «ببین چقدر بخشنده است: انعامش بیش از بیست درصد کل صورت‌حساب است. حرف من درست بود.»
«این‌قدر عجله نکن،» رهبر اپوزیسیون میان حرف آمد، د «به ذهنش نگاه کن و انگیزه‌اش را ببین. بزرگی انعام برای تحت تأثیر قرار دادن منشی پراندامی است که با او ناهار می‌خورد. حدس می‌زنم همسرش با این کار موافق نباشد. حرف من درست بود.»
جان اسمیت با منشی‌اش میز را ترک کرد و از خیابان‌ها به سمت محل کارشان رفت. زنی جاافتاده را دید که جلوتر برای یک مؤسسه خیریه معتبر کمک مالی می‌خواست؛ زودتر از خیابان گذشت.
«گفتی بخشندگی؟» د لبخند زد. «حرف من درست بود.»
اسمیت ده دقیقه دیرتر به دفترش برگشت و سر کارش نشست. منشی‌اش پیام داد که همسرش پشت خط است.
«بگو در جلسه‌ام،» اسمیت دستور داد.
دی گفت: «سه زیپ.»
سپس اسمیت ناهار کاملا شخصی‌اش را در حساب هزینه‌های شرکت ثبت کرد.
دی با رضایت گفت: «داری عقب می‌مانی. من می‌گویم او از حامیان سرسخت حزب من است. چهار.»
«شاید،» جی گفت، «شاید.»
ساعت چهار و پنجاه دقیقه، اسمیت دفترش را ترک کرد تا به خانه برود. «نگران نباش. این را به حساب او نمی‌گذارم،» د گفت، در حالی که در برتری‌اش آسوده بود.
در مترو، اسمیت از روی شانه مردی که کنارش نشسته بود خواند و چشم از پیرزنی که همان نزدیکی ایستاده بود برگرداند.
«پنج.»
در راه خانه از ایستگاه مترو، کاغذ شکلاتی را روی چمن خانه همسایه انداخت.
دی پرسید: «آشغال ریختن گناه است؟»
«مطمئن نیستم،» ج رخصت داد.
«اهمیتی ندارد. نتیجه حتمی است.»
اسمیت وقتی وارد خانه شد، سلامی به همسر چاقش کرد و پیش از شام نشست روزنامه بخواند. همسرش از او خواست پیش از غذا سگ را برای قدم زدن بیرون ببرد. این بار چیز دیگری روی چمن همسایه گذاشت.
دی گفت: «خب، مسلما برای آن یک امتیاز حق من است.»
«ابتذال. شش بر هیچ.» «شاید آزمونی قطعی‌تر؟» «مثلا؟»
د دست‌های سرخش را تکان داد و فریادهایی از کوچه‌ای نزدیک اسمیت بلند شد. «کمک! یکی کمک کنه!» د امتیاز دیگری ثبت کرد و اسمیت عمدا از صدا روی برگرداند. ج پلیسی را از کنار اسمیت دواند.
پلیس فریاد زد: «چیزی شنیدی؟»
«نه. نمی‌خوام درگیر بشم.»
جی اخم کرد. دی لبخند زد.
اسمیت تند به خانه‌اش برگشت و همان‌که صدای زنگ تلفن را شنید، قدم‌هایش را تندتر کرد. زنش صدا زد: «برای توئه.»
گوشی را برداشت. «وای، کریستوفر! باورم نمی‌شه!»
جی آهی کشید: «مایلی دو از سه بازی کنیم؟»
