شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«بعضی خون‌آشام‌ها باید از مارتینی دوری کنند.»
«هولیگان،» به پیشخدمت گفتم، «تو بهترین مارتینی‌های کل این دنیای پهناور و عزیز همیشه‌دوست‌داشتنی را درست می‌کنی.»
مایک هولیگان خرناسی کرد. گمانم فکر کرد دارم چاخانش می‌کنم. حقیقت این بود که دست‌کم سه تا از مارتینی‌هایش لازم بود تا واقعا قابل نوشیدن شوند. فکر می‌کنم چیزی به کرخت‌کردن جوانه‌های چشایی زبانم مربوط می‌شد.
به‌هرحال، دنیا شاید پهناور بود، اما مطمئنا آن دنیای عزیز همیشه‌دوست‌داشتنی نبود — دست‌کم برای من. حسابم حسابی پس معرکه بود و وقتی تعریفم جرقه روحیه جشن‌گونه نادری در هم‌نوعم زد، هم شگفت‌زده شدم هم خوشحال.
هولیگان پوزخند بزرگ ایرلندی‌اش را زد و گفت: «یکی دیگر چطوره — مهمون من.»
همان‌طور که شاعران می‌گویند، پرسشی بود که جوابش معلوم بود. چون از قیمتی بهتر از این نمی‌شد گذشت، و چون برای غرق‌کردن — یا دست‌کم ترشی‌انداختن — غم‌هایم به هر کمک ممکنی نیاز داشتم، و چون رویدادی مثل یک نوشیدنی مجانی ممکن بود دیگر هرگز پیش نیاید، گفتم: «حتما!» — جوابی که نه هولیگان را شگفت‌زده کرد نه خودم را.
به نظر می‌رسید تنها مشتری سالن باشم که آبجو نمی‌نوشد. این‌طور نیست که با آن کف‌دار مشکلی داشته باشم، حواستان باشد. فقط خوشم نمی‌آید. نوشیدنی‌های ظریف‌تر را ترجیح می‌دهم.
ولی بار هولیگان را واقعا می‌پسندم. شاید به‌قشنگی بعضی جاهای بالای شهر نباشد، اما شخصیت زیادی دارد. همیشه این حس عجیب را داشتم که یک شب قرار بود چیز واقعا بزرگی آنجا اتفاق بیفتد — مثلا شاید مریخی چشم‌گنده‌ای روی پشت‌بام فرود بیاید و بیاید داخل بار و به توالت برود. در واقع، یک دوربین کوچک در جیبم داشتم، آماده که آن رویداد را ثبت کنم و از روزنامه‌ها پولی به جیب بزنم.
شاید فکر دیوانه‌ای بود، اما داشتمش. حالا که شب سال نو بود، آن شهود قوی‌تر از همیشه بود، پس تصمیم گرفتم بمانم. علاوه بر این، فقط یک اسکناس چروک یک‌دلاری برایم مانده بود و نمی‌خواستم شب را در اتاق تنهای هتلم بگذرانم.
گفتم: «هولیگان، تو به مریخی‌ها اعتقاد داری؟»
سرش را تکان داد. «هیچ‌جوره. اما روح و جادوگر، حکایت دیگری است.» به سمت من روی بار خم شد و نجوا کرد: «درباره نفرین بار هولیگان شنیده‌ای؟»
به جلو خم شدم. «نه، بگو.»
لرزید. «بهتر است نگویم. نه شب سال نو. خیلی هولناک است.»
نوشیدنی مجانی‌ام را آورد. زیتون نداشت، اما به‌خاطر یک ایراد فنی نمی‌خواستم به ورموت مارتینی هدیه‌ای ایراد بگیرم. جرعه‌ای زدم و به حرفش فکر کردم. داشت سرکارم می‌گذاشت، شوخی کوچکش را می‌کرد.
و بعد، یک‌دفعه! درست همان لحظه نیمه‌شب، اتفاق افتاد.
ساعت فاخته‌ای که بالای بار بود، سر وقت درهای چوبی‌اش را باز کرد و پرنده بیرون پرید. نیمه‌انتظار داشتم بگوید «سال نو مبارک!» یا «بنوشید، بچه‌ها!» اما معلوم است که فقط گفت «کوکو! کوکو! کوکو!» مثل همیشه. شاید اشتباه شمرده باشم، اما می‌توانم قسم بخورم سیزده بار گفت.
حالا نکته عجیب اینجاست. پرنده تنها نبود. با خودش این شخصیت را آورده بود، یک‌اینچ قد، با صورتی سفید خمیری، موهای سرخ صاف‌چسبیده و شنلی سبز.
همان‌طور که به گردن فاخته چنگ زده بود، غریبه کوچک دهانش را باز کرد و به دنیا اعلام کرد: «من کنت اوبراین هستم، خون‌آشام ایرلندی.»
دنیا گوش نمی‌داد. با آن همه آواز و خنده و به‌هم‌خوردن لیوان‌ها، هیچ‌کس دیگری صدایش را نشنید. بعد فاخته، که کار خودش را تمام کرده بود، به داخل ساعت برگشت و کنت اوبراین را معلق در هوا رها کرد. این او را ناراحت نکرد. فقط به خفاش کوچک سبزی تبدیل شد و پایین پرواز کرد و روی بار، جلوی من، نشست.
دستم را به داخل کتم بردم تا دوربین را بردارم.
هولیگان، که هرگز به تمیزی معروف نبود، ظاهرا تصمیم گرفته بود برای سال نو برگ تازه‌ای رو کند. کهنه‌بار نمناکی با سروصدای دست گوشت‌آلود آن ایرلندی روی چوب ماهون سر خورد پایین، و خفاش سبز مثل یک—خب، مثل یک خفاش—پرواز کرد، لب‌هایش را می‌لیسید و سرش را این‌ور و آن‌ور می‌چرخاند، انگار دنبال قربانی‌ای می‌گشت که رویش بپرد.
یکی را پیدا کرد: پشت گردنی سرخ و پف‌کرده که بین خط مو و یقه باد کرده بود. همان‌طور که نگاه می‌کردم، خفاش روی یقه شیرجه زد، دوباره به خون‌آشامی یک‌اینچی تبدیل شد و دندان‌هایش را در گوشت فرو کرد.
مرد گفت: «ییییو!» و به گردنش زد.
کنت اوبراین درست به‌موقع از مسیر دست جست بیرون، اما لیز خورد و درون جامی از مایع قهوه‌ای کف‌آلود افتاد.
بی‌درنگ شروع کرد به آب‌بازی در آبجو.
صاحب جام آن را بالا آورد، داخلش را برانداز کرد و جیغ کشید: «هی، یک مگس توی آبجوم است.»
کنت اوبراین روی لبه‌ی جام خزید بیرون، تا قد کامل یک‌اینچی‌اش راست شد و با خشم اعلام کرد: «من الان مگس نیستم، و هرگز هم مگس نبوده‌ام.»
«به‌گورا!» مرد با چشمانی از حدقه بیرون‌زده فریاد زد. «این یکی از آدم‌کوچولوهاست.»
مرد پلک زد و رو برگرداند تا همراهش را از این معجزه باخبر کند.
آن‌قدر تند حرکت کردم که سال‌ها چنین نکرده بودم. از پشت سر مرد رسیدم، بی‌آنکه کسی ببیند خون‌آشام کوچک را در کف دستم جمع کردم و به انتهای خالی بار عقب کشیدم.
«عجب چیزی است.» صدای مرد پشت سرم آمد: «همین یک دقیقه پیش اینجا بود.»
همراهش خندید و گفت: «معلوم است که بود.»
«داری مرا دروغگو صدا می‌زنی؟»
خواب! بام! مشت‌ها به هوا رفت، تنها بر زمین افتاد. هولیگان با جورابی پر از سکه‌های بیست‌وپنج‌سنتی محکم به سر هر دو مرد کوبید و آن‌ها را به اتاق پشتی کشید تا خوابشان ببرد.
مطمئن که کسی نگاه نمی‌کند، مشتم را باز کردم و گذاشتم آن موجود موسرخ روی بار قدم بگذارد. موهای خیسش را به عقب کشید و آبجو را از شنل سبزش چلاند.
دندان‌هایش را با خشونت به هم سایید و گفت: «نترس، من کنت اوبراین‌ام، خون‌آشام ایرلندی.»
«این را که گفتی،» به او گفتم. «واقعا یکی از آدم‌کوچولوها هستی؟»
گفت: «خب، من که غول سبز شاد نیستم.» با حیرت گفتم: «یک لپرکان خون‌آشام؟» گفت: «چرا که نه؟ آن‌وقت‌ها در دیار قدیم، دندان‌هایم را روی سنگ بلارنی تیز می‌کردم.»
چرا که نه، واقعا؟ ذهن چابکم همین را تایید کرد و مرا به احتمالاتش توجه داد. آن پیش‌آگاهی را یادت هست؟ می‌توانستم صدای در زدن فرصت را بلند و واضح بشنوم.
«هر صد سال یک بار،» کنت اوبراین توضیح داد، «اجازه دارم به دنیای آدم‌ها بیایم. وای وای، چقدر تشنه‌ام.»
این کار تکلیف را روشن کرد. نمی‌توانستم یک قرن صبر کنم. هر کاری که باید می‌کردم، باید همین حالا می‌کردم. ساعت جیبی قدیمی‌ام را درآوردم و تظاهر کردم که وقت را نگاه می‌کنم، در حالی که در واقع سطح براق و سیاهش را نزدیک کنت گرفته بودم. هیچ بازتابی نبود.
بعد دوربینم را بیرون کشیدم و چند عکس گرفتم. کنت اوبراین اعتراضی نکرد. حتی چند حالت باشکوه و هولناک هم گرفت.
«راستی،» وقتی کارم تمام شد گفت، «خون‌آشام‌ها را هم نمی‌شود عکس گرفت.» با نگاهی اندیشمندانه به من نگریست. «نکند خون اضافه‌ای در بدنت داشته باشی؟»
لبخندی اطمینان‌بخش به او زدم. «هر وقت خواستی می‌توانی مرا گاز بگیری. اما اول، یک پیشنهاد کوچک برایت دارم.»
گوش داد، در حالی که پنج دقیقه بعدی را با واژه‌های طلایی زبان نقره‌ای‌ام پر کردم—البته با صدای آهسته، تا هولیگان و مشتری‌هایش متوجه نشوند. تصویری از شهرت و ثروت برایش کشیدم که هیچ‌گاه در خواب هم نمی‌دید. چشمانش با فکر نوشیدن هر خون درجه‌یک که دلش بخواهد، بی‌آنکه خطر غرق شدن در یک لیوان آبجو وجود داشته باشد، برق زد.
به او گفتم که هشتمین عجایب دنیا خواهد بود و من مدیر شخصی‌اش می‌شوم—با کمیسیون معمول پنجاه درصد.
راستش را بخواهید—که بهتر است بخواهم—من واقعا به ارزش سرگرمی‌ای فکر نمی‌کردم که کنت اوبراین برای مردمانی که از نظر فرهنگی کم‌بهره‌اند فراهم می‌آورد. به ماشین نو و براقی فکر می‌کردم که جلوی خانه بزرگم در حومه شهر پارک می‌کردم، به خدمتکارانی که داشتم، و به غذاهای افسانه‌ای که می‌خوردم، به سفرهای مکرر به اروپا و شرق، و به همه ستاره‌های زیبای سینما که وقتی کثیف‌ثروتمند و توانگر خرج‌کردنشان شده بودم، مشتاق بودند با من قرار بگذارند.
به‌قدر کافی فقیر بوده‌ام. به ته رسیده بودم و وقت آن بود که در جهت مخالف بروم. ثروت و شهرت در دسترس بود و تنها چیزی که لازم داشتم این بود که آن خون‌آشام کوچک بگوید بله.
«بگو بله،» به او اصرار کردم.
گفت: «بله. همیشه می‌خواستم وارد کار نمایش بشوم، اما مطمئنی مردم پول می‌دهند که مرا ببینند؟»
با نوعی آسودگی هیستریک خندیدم. «واکنش آن یک نفر را دیدی. یکی دیگر را هم نشانت می‌دهم.» صدا زدم: «هی، هولیگان!»
بارمن آمد. «یک مارتینی دیگر؟»
«حتما. اما اول می‌خواهم چیزی را نگاه کنی.»
با دست کنت اوبراین را راندم. جلو آمد، به شنلش گیر کرد و روی بار قل خورد.
هولیگان با پوزخندی گفت: «آها! داشتم دنبال یکی از همین‌ها می‌گشتم.»
دیگر دیر شده بود؛ خلال‌دندان چوبی را در انگشتانش دیدم. پایینش آورد و کنت اوبراین را با یک ضربه تمیز از قلبش گذراند. آن‌وقت دانستم که نفرین بار هولیگان، خود هولیگان بود.
«قاتل!» ناله کردم. «تنها خون‌آشام ایرلندی‌ای را که وجود داشت کشتی!»
«وای، شرمنده‌ام،» هولیگان عذرخواهی کرد، «اما با آن موهای قرمز و لباس سبز — فکر کردم زیتونی است.»
